Dresselhuys geeft aan al haar woorden glimlichtjes

Mary Dresselhuys is een wonder. In Harold en Maude, een reprise van de tragikomedie die ze ook negen jaar geleden al speelde, is ze een bejaarde dame met een anarchistische levensovertuiging. Ze ontkent het bestaan van particulier eigendom, leeft bij de dag van vandaag en vindt dat er ieder moment iets nieuws te ontdekken valt. Graag is ze bereid de dwarse puberjongen die op haar pad komt, iets van die eigenwijze wijsheden mee te geven. Een soort Pippi Langkous van tachtig.

Het stuk zit vaardig in elkaar en de voorstelling is soepel gemonteerd. Maar alleen in de scenes waarin zij verschijnt, komt het los van de grond. Ze kan toveren met stemmingen, geeft glimlichtjes aan de woorden, legt er een onnavolgbaar laagje weemoed onder en is in staat een simpele reactie als ja, hoor een komische lading te geven.

Het Nederlands publiek is geneigd een hoge leeftijd op het toneel extra te waarderen. Sommige acteurs en actrices maken van zulk succes-bij-voorbaat schaamteloos misbruik. Mary Dresselhuys niet; haar gratie is leeftijdloos geworden, ze speelt haar rol en tegelijk speelt ze ermee. Zo luchtig en met zoveel esprit, dat het is alsof het haar allemaal is komen aanwaaien. Respect voor de leeftijd zou misplaatst zijn, alleen respect voor het talent is hier gepast.

De rol van de ingenu, negen jaar geleden gespeeld door de pas ontdekte Huub Stapel, is nu voor de zeer jeugdige Dirk Zeelenberg. Hij gedraagt zich volstrekt geloofwaardig als het ietwat gekunstelde personage dat de schrijver schiep. In de scenes met Mary Dresselhuys is hem aan te zien, dat hij evenveel van haar houdt als het publiek.

Voorstelling: Harold en Maude, van Colin Higgins, vertaald door Mary Dresselhuys. Spelers: Mary Dresselhuys, Dirk Zeelenberg, Saco van der Made, Edmond Classen, Jules Hamel, e.a. Decor: Herman van Elteren. Regie: Jo Dua. Gezien: 13/10 in de Leidse Schouwburg.