De monarchie

Het is met columnisten al net als met televisieseries: je kijkt of je kijkt niet, maar meestal heeft het weinig met de kwaliteit te maken. Je bekijkt een bepaalde televisieserie niet omdat je hetzij uitgekeken bent geraakt, hetzij het eerste stukje dat je zag stond je niet aan, zoals de eerste zin van een column je interesse niet opwekt, of de kop. De kans is groot dat je die columns en die series daarna mijdt. In korte en lange films hangt veel af van de hoofdpersoon. De vraag die we ons zelf onwillekeurig stellen is: wil ik weten wat er verder met hem of haar of allebei gebeurt. Ik ga dus vaak naar films omdat favoriete acteurs of actrices erin optreden, zoals elke film met Sean Connery (gelukkig heeft hij net een zeer uitzonderlijke Britse prijs gekregen: het Zilveren Masker, slechts tweemaal eerder uitgereikt), Gene Hackman, Alain Delon, Michel Hawthorne, Michael Gambon en Walter Matthau. En bij vrouwen vallen me Jane Asher, Penelope Keith en Maggy Smith in, hoewel er nog wat Amerikaanse dames zijn van wie me de namen niet te binnen willen schieten.

Laatst begon ik aan een televisiefilmpje omdat ik een zeer goede Amerikaanse tweedeplansacteur als Russisch kolonel zag. Het speelde in Siberie en het had een aardige toon totdat de moordenaar een vrouwelijke vampier bleek te zijn. Af!

Tegenwoordig is er een column in de Herald Tribune die ik niet gaarne mis: die van Dave Barry. Ik wed dat hij de opvolger wordt van Art Buchwald die volgens mij allang zijn eigen columns niet meer schrijft maar de inspanningen van een team bijschaaft en van zijn handtekening voorziet, of zoals het daar heet, een byline, geen ondertekening maar een boventekening, een naam in de kop.

Barry is evenals Buchwald een syndicated columnist (van de Knight Ridder Newspapers) en dus hard op weg net zo rijk te worden. Zijn opbouw is minder stereotiep dan die van Buchwald, minder gefingeerde conversaties tussen hooggeplaatsten, maar het Angelsaksische understatement, waarbij hij vooral ingaat op kleine belachelijke wetjes, berichtjes in de krant of missives over idiote onderwerpen.

Om een idee te geven, de aanhef van zijn laatste column is als volgt:

' MIAMI - Ik (de Angelsaksische columnist is er helemaal niet wars van zijn column met ik te beginnen, VL) word langzamerhand heel moe van het feit dat onze zogenaamde 'volksvertegenwoordigers' in Washington inzake cruciale onderwerpen beinvloed worden door belanghebbende groeperingen. Zoals u zonder twijfel heeft begrepen heb ik het over de poging een Officieel Nationaal Insekt te benoemen.'

Tot zover de aanhef.

Hij gaat dan verder met de uitleg dat hem een brief is opgestuurd door de Entomological Society of America die verstuurd is naar alle Congresspersons waarin steun wordt gevraagd voor een House Joint Resolution 411 die voorstelt de monarchvlinder als Nationaal Insekt te benoemen.

Volgens Barry is een glimmende reclamebrochure bijgevoegd, 'political-campaign-style', waarin we de monarchvlinder aan het werk zien, in zijn vrije tijd en in de familiekring, gevolgd door een lijst van organisaties die het voorstel steunen, zoals de Vrienden van de Monarch, de Nationale Pestcontrole Vereniging, de Zuid-Maryland Steen- en Mineraal Club, en de Saginaw County Commissie voor Muskietenbestrijding.

Barry stelt voorts dat hij natuurlijk sterk voor een Nationaal Insekt is geporteerd en dat een natie zonder Nationaal Insekt geen knip voor de neus waard is. Hij is ook niet tegen de monarchvlinder per se (per se is Grieks voor: behalve als hij eieren legt in mijn salade) en bovendien zijn vlinders leuk om om je heen te hebben in tegenstelling tot veel andere insekten die naar een zware opgerolde krant doen grijpen.

Wat hem dwars zit is de manier waarop de entomologische vereniging (een entomologist is iemand die entomologie studeert volgens Websters Dictionary) deze kwestie door het Congres probeert te rammen zonder de eenvoudige burger erin te kennen die niet de politieke macht of de sociale standing heeft om deel uit te maken van machtige elitaire insider organisaties als de Saginaw County Commissie voor Muskietenbestrijding.

Voordat het Congres overgaat tot een beslissing van een dergelijke omvang behoort het grote publiek ook een kans te hebben erover te stemmen. Het zou best eens kunnen zijn dat het Amerikaanse volk, vooral in deze tijden van globale oorlogsdreiging, helemaal niet vertegenwoordigd wil worden door een schattig, klein, kittig schepseltje, zeker nu de Sovjet-Unie nog maar kort geleden als Nationaal Insekt de Tsjernobyl Gloeikever heeft uitgeroepen die volwassen een lengte van meer dan vijf meter kan bereiken en in staat is tijdens de vlucht te paren met toestellen van de luchtmacht.

Gelukkig, zegt Barry, hebben we zelf ook een behoorlijk arsenaal van indrukwekkende insekten, zoals in Zuid-Florida bijvoorbeeld, waar industriele kakkerlakken voorzien moeten zijn van luide waarschuwingspiepers zodat men zich uit de voeten kan maken als ze zich achteruitbewegen.

Men zou ook de oorlogszuchtige Vuurmier kunnen kiezen, hoewel dat problemen kan scheppen tijdens de Naamgevingsceremonie op het Witte Huis (' WASHINGTON - In a surprise development yesterday that political observers believe could effect the 1992 election campaign, president Bush was eaten').

Omdat hij wil weten wat de lezers ervan denken nodigt hij hen uit te schrijven naar National Insect Survey, c/o The Washington Post Magazine, 1150 15-th Street N. W. Washington, D. C. 20071, USA, om hun voorkeur uit te spreken. Als alles goed gaat, zegt hij, en we kunnen serieuze druk uitoefenen op het Congres, dan kan dit de belastingbetaler wel eens miljoenen dollars gaan kosten.

Hier alvast een gedeelte uit mijn brief:

Geachte heer Barry,

Het zal u niet ontgaan zijn dat Nederland, Europa, twee fregatten plus een extra twaalf mariniers heeft geleverd om zij aan zij, zij het aan de achterzijde, met de Amerikaanse vloot mee te schieten voor de boegen. Enig overleg over een Nationaal Insekt lijkt daarom wel op zijn plaats, zeker voor een zo getrouwe Nato-bondgenoot als Nederland. Het enige dat Duitsland tot nu toe zond was biochemische wapens, ongelukkigerwijs naar Irak, om een voorbeeld te geven hoe het ook kan. Het zal de gemiddelde Amerikaan misschien niets zeggen, maar we hebben met moeite voorkomen dat de coloradokever ons Nationaal Insekt werd, tot heil van de rest van Europa; net zo'n gevleugeld diertje als uw monarchvlinder. Het valt ons bovendien op dat men wel weer heel gemakkelijk naar een insekt grijpt met een koninklijke inslag - ligt een voorafgaande discussie met de koninkrijken Engeland, Nederland, Belgie en bijvoorbeeld Zweden dan niet voor de hand? Wij weten immers van de hoed en de rand.

Met de meeste hoogachting, etcetera.