Tekenares Lian Ong doorbreekt verwachtingen van destriplezers; Vampirella heeft nooit buikpijn

GRONINGEN, 12 okt. Het begon met een tekening voor een vriendin. Dat werden er twee, drie, en toen was het een verhaal. 'Ritme, snelheid, spanning, intimiteit kun je oproepen door beelden achter elkaar te zetten', zegt Lian Ong. 'Dat is al lang geleden ontdekt, maar strips heb ik nooit gelezen, en dan blijk je al doende opnieuw het wiel uit te vinden.'

Als beroep geeft Lian Ong (1956) op: illustratrice. Zij verdient haar geld met illustraties voor boeken, tijdschriften en losse publikaties. Strips tekent ze voor haar plezier; drie albums heeft ze inmiddels gemaakt: Stuifmeel (1989), De lift (1990) en deze week verscheen een bundel korte verhalen: Fatale vrouwen.

'Het stripverhaal is een uitstekend medium voor een breedsprakig iemand als ik. Voor sommige verhalen schreef ik pagina's tekst, maar in een strip gaat het om de kern, waarbij woord en beeld elkaar aanvullen. Enerzijds legt een stripverhaal je dus een aantal beperkingen op; anderzijds zijn er de gekmakende mogelijkheden, omdat je zelf de regisseur bent. Het zijn jouw personages, je kunt ze maken en breken, je kunt ze zo laten zien als je wilt van dichtbij, veraf, onder elke hoek en het verhaal kun je zo lang of kort maken als je wilt. Voor een pagina maak ik soms twintig tekeningen, waarmee ik eindeloos schuif, ik spiegel ze, blaas ze op of verklein ze. Illustratiewerk doe ik in een gelijkmoedige stemming van negen tot vijf, maar als ik een strip teken, moet ik na een uur vaak even hard gillen of stampvoeten.'

Haar personages zijn bijvoorbeeld een dikke vrouw, een homoseksuele circus-acrobaat, een non, een vrijgezel, of zomaar een oud vrouwtje. Zij heten bijvoorbeeld: Froufrou, Kardemom, Lila, Roest of Noga. Inderdaad, Noga is de dikke vrouw. Lian Ong: 'Bestaande namen hebben het nadeel dat iedereen daar zijn eigen, totaal verschillende associaties al bij heeft; ik wil dat het mijn kant opgaat. Dat kan door voorwerpen, geuren of kleuren te kiezen die klinken als een naam en iets toepasselijks betekenen.'

Haar figuren houden zich niet bezig met het bestrijden van criminelen die uit zijn op de wereldheerschappij, ze reizen niet in de tijd vooruit of achteruit en het zijn ook geen sprekende dieren. Voor zover valt na te gaan zijn het mensen van vlees en bloed.

De dikke vrouw uit Stuifmeel wil een kind, de circusartiest wil wel vader zijn, maar ook minnaar, de vrijgezel in een van de verhalen van Fatale vrouwen is verliefd, en de non uit een ander verhaal bestrijdt het vooroordeel dat zij niet met beide benen in het leven zou staan. Het oude vrouwtje doet boodschappen, maar wie uit het suspense-decor afleidt dat haar iets vreselijks zal gebeuren, komt bedrogen uit: deze vrouw is fataal voor het verwachtingspatroon van de striplezer.

'In het begin dacht ik: als ik ergens signeer komen er vast alleen maar homo's en dikke vrouwen. In de praktijk is het toch hoofdzakelijk het bekende strippubliek van jongetjes van twaalf en een bepaald soort mannen. Dat zou eigenlijk moeten veranderen. Ik heb niets tegen het geijkte stripverhaal; het is vaak van een beheerst vakmanschap, waarop ik wel eens jaloers ben, maar inhoudelijk voel ik meestal geen enkele verwantschap. Stripwinkels puilen uit van een bepaald soort erotiek. Aanvankelijk dacht ik: maar daar wil ik niet tussen liggen.

'Er zijn nauwelijks stripfiguren met wie vrouwen zich kunnen identificeren. Vampirella heeft nooit buikpijn. Ik vind het prettig wanneer vrouwen Stuifmeel lezen. Dat heeft niets met feminisme te maken. Al zijn vrouwen er in getraind zich met een mannelijk personage te identiciferen, het kost toch relatief veel energie. Omgekeerd ook mannen lezen trouwens toch al niet graag over een vrouwelijke hoofdpersoon, behalve als het een soort man in een vrouwenlichaam is.'

Stuifmeel, Ongs enige 'lange' verhaal, over de romance van de dikke vrouw met de acrobaat, noemt ze 'niet zwaar op de hand'; 'Het is eerder een keukenmeidenroman. Ik zou het vreselijk vinden als Stuifmeel vooral in de vrouwenboekwinkel zou verkopen.'

Lian Ong: Stuifmeel; uitg. Casterman; fl.19,90; De Lift (met Bert van der Meij); uitg. Casterman; fl.14,90; Fatale Vrouwen, uitg. Sherpa; fl.12.50. Lian Ong signeert tijdens de Strip-3-daagse, die vanaf vandaag gehouden wordt in Het Turfschip te Breda.