Galerie

Suzan Drummen

De 27-jarige schilderes Suzan Drummen heeft haar eerste solotentoonstelling, bij galerie Akinci. Helemaal onbekend is de Limburgse niet; zij was vorig jaar een van de winnaars van de Koninklijke Subsidie. Haar schilderijen tonen een spanning tussen decoratieve patronen en een perspectivische, gelaagde diepte. Een simpel ogend schilderij bestaat uit een rasterpatroon van zwarte cirkels. De cirkels werpen een blauw-grijze schaduw op het witte fond, het raster bevindt zich dus 'voor' het doek. Van dichtbij blijken de cirkels kijkgaatjes die uitzicht bieden op foto's van fragmenten van haar schilderijen. Zo schuiven niveaus over elkaar heen. Je zou kunnen zeggen dat de schilderijen getuigen van een postmoderne kijk op de wereld.

Het is alsof Drummen Lucio Fontana tot de orde wil roepen en hem weer wil inlijven bij de schilderkunst. Fontana maakte immers echte gaten en sneden in het doek, die hij met een behoorlijke dosis ironie opvatte als een 'letterlijke doorbraak naar de ruimte'. Hij wilde de schilderkunst verlossen van het illusionisme. Maar Drummen schildert gaten die uitzicht bieden op een illusionistische wereld.

Het meest geslaagd zijn de collage-achtige, barokke doeken met uitvergrotingen van een stukje kant waarbinnen zich een interieur ontvouwt. Deze schilderijen zijn net iets meer dan het recept, hoe intelligent ook, waarmee Drummen niveaus binnen een schilderij creeert. Want dat is het gevaar bij deze manier van schilderen: dat het blijft steken in een maniertje.

Schilderijen van Suzan Drummen bij galerie Akinci, Singel 74, Amsterdam. T/m 25 oktober. Geopend di. t/m za. 14-18 uur.

Amazone

Wie bij galerie Akinci is moet ook even gaan kijken bij de buren, Stichting Amazone, Singel 72. Hier is werk te zien van drie schilderessen uit in de eerste helft van deze eeuw: Charley Toorop, Lizzy Ansingh en Jacoba van Heemskerck. Schilderijen en tekeningen zijn gecombineerd met brieven, foto's en andere persoonlijke documenten. De tentoonstellingszaal is voor deze gelegenheid omgetoverd in een schemerachtige ruimte met gordijnen en pastelgetinte wanden. In deze intieme sfeer komen de drie kunstenaressen tot leven en ook hun werken komen goed tot hun recht.

T/m 4 november, entree gratis, catalogus fl.12,50.

Olivier Mosset

Olivier Mosset (Bern, 1944) was een van de vier kunstenaars die in 1967 uit protest tegen de traditionele schilderkunst wegliepen van de Salon de la Bonne Peinture. Samen met Daniel Buren, Niele Toroni en Michel Parmentier vormde hij de groep BMTP. Behangen met 'protestborden' waarop Buren zijn inmiddels wereldberoemde strepen had geschilderd, betoogden zij dat schilderen reactionair was.

Nu, 23 jaar later, is Mosset zo'n beetje de enige die de stellingen van toen trouw is gebleven. Buren en Toroni schilderen weliswaar niet in de geijkte zin van het woord, maar zij hebben de onvervalsbare schriftuur ingeruild voor een handelsmerk dat even onvervalsbaar is want wie kent niet hun strepen en stippen? De strepen en stippen zijn hun signatuur en in die zin is hun werk even verhandelbaar en even traditioneel als alle schilderkunst.

Mosset, die sinds 1977 in New York woont, wil schilderijen maken die iemand anders even goed had kunnen maken. Hij gebruikt bekende vormen en wisselt regelmatig van stijl. Zo kent hij in chronologische volgorde verschillende perioden: doeken met cirkels, doeken met strepen, monochrome doeken en abstracte doeken. Hij maakt nu schilderijen in een stijl van ongeveer 25 jaar terug, te weten 'shaped canvas'.

Er zijn de afgelopen jaren veel schilderijen gemaakt die commentaar geven op de schilderkunst. Vrijwel altijd zijn deze werken oninteressant. Maar met Mosset is dat anders gesteld. De vier 'shaped canvases' bij galerie Van Gelder zijn prachtig. Het zijn grote doeken in brutale kleurencombinaties als zwart en grasgroen, roze en rood, lila en blauw. Een ervan heeft de vorm van een gekanteld Grieks kruis, in helderrood. De drie andere hebben een vierkant waaraan geometrische elementen zijn geplakt, bij voorbeeld twee halve cirkels aan weerszijden of twee rechthoeken die van het schilderij een parallellogram maken. Door de intense kleuren is het soms moeilijk vast te stellen welke vorm het doek precies heeft. De massieve werken nemen op een overrompelende manier bezit van de ruimte.

De paradox is dat juist doordat de schilderijen zo openlijk verwijzen naar al bestaande schilderkunst (met name van Ellsworth Kelly) het er niet meer toe doet in wat voor stijl ze geschilderd zijn. Of ze nu een nostalgische herinnering zijn aan de schilderkunst van een voorbije tijd, of 'neo-geo' (afschuwelijke term), of een demonstratieve manier om de 'persoonlijke schriftuur van de kunstenaar' te omzeilen (wat op zichzelf al lang achterhaald is), het maakt allemaal niet uit het zijn boeiende schilderijen.

Olivier Mosset bij galerie van Gelder, Planciusstraat 9a, Amsterdam. T/m 24 oktober. Geopend di. t/m za. 13-17.30 uur.

Haags werk

In Den Haag is een bizarre tentoonstelling te zien. In de 'Kunstpassage', het gebouw waar tot enkele jaren geleden de drukkerij van de Staatsuitgeverij in huisde, zijn kunstwerken van maar liefst 520 Haagse kunstenaars uitgestald. Het zijn ongeveer 2500 voorwerpen, samen zo'n tweeeneenhalve kilometer kunst. De gemeenten Amsterdam, Rotterdam en Den Haag hebben uit deze verzameling werken aangekocht voor hun artotheken, voor in totaal fl.697.850, - (waarvan ruim de helft door Den Haag). Uit wat nog niet verkocht is mag nu het publiek een keuze te maken. De happening is georganiseerd door Stroom, Haags centrum voor beeldende kunst, onder het motto 'Haagse kunstenaars a tot en met z'.

De tentoonstelling beslaat drie verdiepingen van het reusachtige gebouw, waarin ook nog vijftien ateliers voor beeldende kunstenaars gevestigd zijn. De voormalige drukkerij werd door een 'anti-krakers comite' voor kunst bestemd. Zo vonden er in de afgelopen zomer theatervoorstellingen plaats, en worden er feesten gehouden door het conservatorium en de kunstacademie. Nu staan, hangen en liggen overal kunstvoorwerpen, tot in de kleinste gangetjes en hoeken, onder dikke stoffige buizen die aan de plafonds zijn gemonteerd, op luchtroosters, langs elektriciteitskasten met onwaarschijnlijk grote hoeveelheden stoppen. Foto's, collages, grote abstracte doeken, realistische landschapjes, zoetelijke aquarellen van perziken en kersebloesem, een metershoge fallus-op-sokkel, er is voor elk wat wils. Ook beelden: koele kinetische constructies, mollige naakten in brons, rudimentaire strijkinstrumenten op een krukje, een rammelende Tinguely-machine, alles staat gemoedelijk naast elkaar. Iets bekendere namen als Christie van der Haak of Frans van der Steen hangen op volkomen democratische wijze te midden van onbekende kunstenaars.

T/m 14 oktober. Geopend vrij. en za. 12-17 uur, zo. 12-16 uur. Fluwelenburgwal 18, Den Haag.