Wie is wie

Het Russische Wie is wie in de politieke wereld is 559 pagina's dik, mooi gebonden en kost drie roebel. Alles bij elkaar bevat het ongeveer veertienhonderd namen, van Gorbatsjov tot Johannes Paulus II, van Ronald Reagan tot prins Reinier III van Monaco. Bij elke naam wordt aangegeven hoe oud de betrokkene is, wat hij of zij gestudeerd heeft, welke maatschappelijke functies er bekleed zijn, met wie hij of zij getrouwd is, hoeveel kinderen het gezin telt en of de bekende wereldburger ooit de Sovjet-Unie heeft bezocht.

Zo'n ogenschijnlijk onuitputtelijk werk roept de behoefte op te onderzoeken welke Nederlanders er in figureren. Dat zijn er veertien. Dat is op zich al niet zo veel, wanneer men dit aantal vergelijkt met de vijf Cyprioten en drie Surinamers in het boek. Maar nog teleurstellender voor sommige landgenoten is de selectie die uiteindelijk tot deze veertien heeft geleid.

Prins Bernhard (1) staat er in. Voor hem is maar liefst een halve pagina uitgetrokken, wat vooral te danken is aan zijn betrokkenheid bij de 'Bilderberg-club' en de 'Lockheed-affaire'. Koningin Beatrix (2) heeft uiteraard een plaatsje gekregen. Jozef Luns (3) is ook te vinden. Over hem wordt geschreven dat hij via zijn 'banden met de grote industriele en financiele oligarchie' secretaris-generaal van de NAVO kon worden. Over zijn broer staat niets vermeld. Luns past in een rijtje met zijn opvolgers Carrington en Worner.

Premier Ruud Lubbers (4), die volgens de redactie sinds november 1989 een 'centrum-rechtse regering' leidt, met de voormalige vakbondsleider Wim Kok (5) als vice-premier, met Relus ter Beek (6) uit Coevorden als minister van defensie, de voormalige medewerker van de VARA die zijn carriere begon bij de studentenbeweging 'Politeia' en volgens de uitgever nu als grootste hobby het 'golfspel' heeft, en met Hans van den Broek (7) als minister van buitenlandse zaken.

De oud-bewindslieden die zijn opgenomen zijn Frans Andriessen (8), de ex-minister van financien die nu vice-voorzitter is van de Europese Commissie, voormalig minister van defensie Frits Bolkestein (9), de 'atlanticus' die veel ruimte krijgt vanwege zijn pleidooien tegen de 'export naar de USSR van strategische technologische goederen' en voor de 'strategie van de nucleaire afschrikking' en ten slotte de vroegere vice-premier Rudolf de Korte (10). De overige vier die genoemd worden, hebben een gevarieerde achtergrond. Het zijn Pieter Buwalda (11), tot voor kort ambassadeur in Moskou, 'vredes-generaal' Herman van Meyenfeldt (12), Mient-Jan Faber (13) van de 'vredesbeweging' en generaal Peter Hans Kolvenbach (14) van de jezuietenorde 'Societas Jesu'.

Maar wie staan er allemaal niet in, mensen die gelet op de selectie in de andere naties wel degelijk voor vermelding in aanmerking zouden zijn gekomen? Hedy d'Ancona bij voorbeeld, hoewel haar voormalige collega Melina Mercouri uit Griekenland (vijf miljoen inwoners minder dan Nederland) wel in het boek prijkt. Of FNV-voorzitter Stekelenburg, die kennelijk voor geen millimeter te vergelijken is met zijn Duitse collega-vakbondsleider Ernst Breit. Elsevier-directeur Vinken schittert door afwezigheid waar Rupert Murdoch, Robert Maxwell en Robert Hersant wel genoemd worden. Groen Links heeft ook niemand vertegenwoordigd, terwijl de Duitse Grunen zich mogen verheugen in de vermelding van Jutta von Dittfurth en Otty Schilly (inmiddels overigens SPD). Nog erger is het met het beeld van de CPN gesteld. Helemaal niemand uit de Nederlandse communistische partij staat er in, Ina Brouwer niet, noch partijvoorzitter Marius Ernsting. Zelfs Markus Bakker niet. En dat is pijnlijk, want 'kameraden' als bij voorbeeld Herbert Mies, Louis van Geyt, Jannis Kyrkos, Santiago Carrillo, Gus Hall en Paul Verges hebben wel een plekje gekregen.

Maar het allermerkwaardigst is wel dit: dat Hans van Mierlo het heeft moeten afleggen. David Steel uit Engeland staat er wel in, die heeft misschien nog wel minder politieke macht en is nooit minister van defensie geweest. Waarom? De redactie van 'Wie is wie' blijft het antwoord vooralsnog schuldig.