Galerie

Louise Sudell

In het geblindeerde achterhuis van Galerie Picaron staat een stellage in een halve cirkel opgesteld. Als een acteur in een klassiek theater kijkt de bezoeker vanuit het midden naar de trapsgewijs oplopende niveaus waarop geheimzinnige voorwerpen zijn uitgestald. Dit Theatre of Ideas van de Engelse kunstenares Louise Sudell (1960) is geinspireerd door het 'Theater van het Geheugen' van de zestiende-eeuwse Venetiaan Giulio Camillo. De wonderlijke objecten die zij op de schappen van glas en spiegels etaleert zijn instrumenten die thuishoren in laboratoria. Transparante kolven in de vorm van een druppel, een bol en een grote injectiespuit fonkelen als kristallen in het licht. In deze voorwerpen zitten tot de verbeelding sprekende stoffen: doorzichtige glycerine, een dikke rode olie, verdunde zwarte teer, maar ook een stukje haar en een verstandskies. Verder zijn er bekkens van roestvrij staal, waarin gestolde paraffine zit, en een doodgewone stalen tobbe met glaswol.

De instrumenten en stoffen zijn volgens Sudell geladen met symbolische betekenis, al is die niet rigide. Zo kan in een bol die boven drie samengevoegde retorten uitrijst de drieeenheid worden gezien. Een omgekeerde trechter verwijst naar Jeroen Bosch, die hem als aanduiding van dwaasheid gebruikte. Louise Sudell weet ons door de harmonieuze, ritmische schikking schikking van de voorwerpen duidelijk te maken dat vormen en materialen met elkaar samenhangen.

Voor in de galerie hangen fotogrammen die zij maakte van het gebruikte instrumentarium. De rechtstreeks belichte retorten vormen prachtige geometrische patronen op het fotopapier. Wij zien wat de laborant ziet als hij zijn observaties doet: een wondere wereld waarin elk onderdeel een eigen leven leidt.

Tot en met 30 oktober in Galerie Picaron, Binnenkans 29, Amsterdam. Open: dinsdag tot en met zondag 13.00-18.00 uur.

Christo

De Bulgaar Christo Javacheff kennen we van zijn 'inpak'-acties: het in stof verpakken van bruggen, gebouwen, standbeelden en zelfs delen van een landschap. Met die ingrepen in de stad en de natuur benadrukt hij de contouren van een gebouw of vallei. Van die projecten maakte hij keurige situatieschetsen om opdrachtgevers en andere betrokkenen tevoren zijn bedoelingen duidelijk te maken. In Amsterdam zijn nu verschillende van die 'voorstudies' te zien. Soms zijn het vrij technische tekeningen zoals die voor Running Fence, het kilometerslange hek dat hij in het Californische landschap plaatste. De weergave van de vallei in Colorado, waarin een oranje gordijn van gigantische afmetingen werd opgehangen, is meer een kunstwerk op zichzelf en herinnert aan romantische landschapsschilderijen uit de vorige eeuw.

Minder bekend is dat Christo (1935) ook multiples heeft gemaakt, kunstwerken in oplage die gewoon in een galerie hangen of staan. Een van de verrassendste werken in oplage is een ingepakt boek, dat achter glas aan de muur hangt. Het vierkante ding wordt omhuld door wit canvas en is, net als de bruggen en beelden, stevig met touw omwonden. Nu vormen de witte ondergrond en de regelmatige insnijdingen van het touw een 'minimal'-kunstwerkje. Het is alsof we kijken naar een schilderij van Robert Ryman die wit-op-wit schilderde. De galeriehouder van Bogart Fine Arts die Christo's werk exposeert, windt er geen doekjes om dat zijn galerie commercieel is. Eerder werden presentatie van onder meer Jim Dine, Robert Motherwell, Appel, Corneille en Francis Bacon gehouden. De prijzen van die kunstenaars zijn bijna te hoog voor de Nederlandse markt. Voor een Christo-in-oplage betaal je al gauw twintigduizend gulden. Maar dan heb je er wel een die heel wat verrassender is dan de inpak-Christo die iedereen kent.

Tot en met 20 november in Bogart Fine Arts, Spiegelgracht 8, Amsterdam. Dinsdag tot en met zondag 12.00-18.00 uur.

Realisme

De Amsterdamse galerie Apunto stelde een dubbel-tentoonstelling samen onder de titel 'Realisme!/Realisme?' Onderwerp is het nieuwe realisme van jongere schilders dat in veel gevallen helaas naar kitsch neigt. Als het werk van de nieuwe realisten zou hangen tussen dat van 'zondagsschilders' of academisch werkende collega's die al decennia realistisch schilderen, dan zou het 'progressieve kunstcircuit' niet naar de tentoonstelling omkijken.

Fotograaf Jan Hendrikse (de vroegere Nul-kunstenaar) maakte een fotocollage van de Berlijnse Muur waaronder hij snapshots van toeristen hing. Het zijn foto's die ongevraagd worden genomen als men een dierentuin bezoekt en die veel mensen niet kopen na afloop. Nu zijn het vreemde opnames van mensen die niemand kent.

Harald Vlugts schildering op linoleum van Kennedy Airport is meer op zijn plaats. Het vliegveld bij nacht is gereduceerd tot een abstract lijkend lijnenspel van lichtjes dat we allemaal kennen van de nachtelijke autoweg.

De rest van de aanwezige stukken zijn minder op hun plaats. De Westduitser Hans Hemmert maakte plastic fantasiefiguren die het midden houden tussen Donald Duck en een soldaat op wacht. Zij zien er uit als wegwerpartikelen maar zijn niet honderd procent realistisch. Zijn bedoelingen blijven daardoor vaag. Van Jules van der Vuurst-de Vries hangen schilderijen in helle kleuren die eerder exotisch dan waarheidsgetrouw zijn: tijgers en apen in een gestileerd landschap, omgeven door een decoratieve rand.

Tot en met 27 oktober in galerie Apunto, Damrak 30 1e etage, Amsterdam. Dinsdag tot en met zaterdag, 13.00-17.00 uur.