Nederlandse comedy vaak alleen maar genoeglijk

De gemiddelde comedy-serie van Nederlands fabrikaat gaat mank aan veel en vooral aan de neiging om het allemaal genoeglijk en aardig te houden. Zelden durven de makers buiten de oevers van het gezellige gekabbel te treden, met als gevolg dat het genre hier nog nauwelijks tot wasdom is gekomen.

Veronica zendt vanavond de eerste aflevering van de maar liefst dertigdelige reeks In de Vlaamsche pot uit, geschreven door Haye van der Heyden, die vorig jaar in het theater opviel met de vaardige komedie Jaloezieen. De lokatie is een restaurantje, gedreven door een mannenpaar. Dat ze homoseksueel zijn, leverde de auteur intussen een pagina publiciteit in de Gay-krant op. Maar verder wordt het gelukkig niet als een gedurfde innovatie gepresenteerd. Ja, ze slapen samen. Ja, ze geven elkaar soms een zoen. Ja, er hangt een kunstfoto van een blote mannentors aan de muur. Dat is alles. Serge-Henri Valcke legt een mooie ondertoon van kribbigheid en vaag verlangen in zijn rol. Zijn partner, gespeeld door Edwin de Vries, zet de conflicten soms iets dikker aan dan het kleine beeldscherm verdraagt. Susan Visser en Frans van Deursen vullen de vaste bezetting adequaat aan.

Ik heb twee afleveringen gezien. Op basis daarvan ben ik voorzichtig positief. Niet alle grappen zijn even treffend en niet alle misverstanden worden nog even behendig opgebouwd. Maar de zoetsappigheid van veel andere series ontbreekt en de wisecracks worden met de vereiste achteloosheid gedebiteerd. Het zou wel eens kunnen dat Haye van der Heyden en Flip van Duyn, die de serie bedachten, erin slagen een comedy te maken die uitstijgt boven het gebruikelijke, benepen peil.