Een voet tussen de deur

De titel is enigszins misleidend, want House Party heeft niets te maken met 'acid house' of andere vormen van de vooral in discotheken populaire house-muziek. Bij dit speelfilmdebuut van Reginald Hudlin draait het om hiphop-muziek en de bijbehorende jongerencultuur, mode, dans en taalgebruik. Enerzijds is het een muziekfilm in de traditie van Jailhouse Rock of Saturday Night Fever, met dien verstande dat het de essentie van de hiphop beter raakt dan eerdere pogingen als Krush Groove of Tougher Than Leather. Anderzijds heeft het wat magere verhaaltje raakpunten met typisch Hollywoodse tienerfilms als Risky Business, maar dan vanuit een 'zwart' perspectief. Met broer en producent Warrington plaatst Reginald Hudlin zich nadrukkelijk tussen andere zwarte filmmakers die, in het kielzog van Spike Lee, een voet tussen de deur van de Amerikaanse filmindustrie willen krijgen. Op het eerste gezicht lijkt House Party een 'exploitation movie' die inspeelt op het succes van het rapduo Kid 'n Play. Anders dan de meeste popmuzikanten, blijken Christopher Reid (Kid) en Christopher Martin (Play) getalenteerde acteurs, die ontspannen over het witte doek wandelen tot aan de hen op het lijf geschreven rap- en dansscenes aan het eind.

Vanwege de nadruk op snel gesneden, video-achtige beelden en jolige, puberale kwinkslagen wint de vorm het van de inhoud, want van een interessante verhaalopbouw is nauwelijks sprake. Als Play bij afwezigheid van zijn ouders een feestje organiseert, moet Kid (met lachwekkend Eraserhead-kapsel) allerlei toeren uithalen om het huis uit te sluipen en een groepje kwaadwillende straatschuimers (gespeeld door de funkgroep Full Force) van zich af te houden. Na veel perikelen bereikt hij het feestje en na afloop brengt hij het mooiste meisje naar huis. Via geharrewar met een ondeugdelijk condoom alles blijft in het nette, tot aan een bijna-verkrachtingsscene in de gevangenis toe draagt de overigens verre van moralistische film bij aan de 'safe sex' gedachte. Het is een verademing om eindelijk eens een hiphopfilm te zien waarbij het niet draait om schuttingtaal, opschepperij en geweld. Hoewel enige voorkennis van het genre geen overbodige luxe is, valt er ook voor niet-hiphoppers het nodige te lachen om de Chaplin-achtige capriolen van mafketel Kid en om de boze buurman die klaagt over het lawaai van 'Public Animal'. House Party is een sympathieke film, waar oma haar kleinkinderen met een gerust hart mee naar toe kan nemen.