De heilige Bob is weer een gewone jongen

Bob Geldof is vooral bekend als de organisator van Live Aid, het gigantische popfestival dat in 1985 tegelijkertijd in Amerika en Engeland plaatsvond en waarvan de opbrengst bedoeld was om de hongersnood in Ethiopie te bestrijden.

Na deze activiteiten kostte het Saint Bob moeite het sociale aanzien te vertalen in een gelijkwaardige muzikale status. Zijn meest recente poging is de plaat The Vegetarians of Love, en een tournee met de gelijknamig band. De folk-stijl waarmee hij zich nu bezig houdt, heeft live meer te bieden dan op de plaat. Daar dienen de violen en acordeon slechts als bekleding van de geijkte song-structuren, terwijl deze in de pop ongebruikelijke instrumenten op het podium met hun solo's de sfeer domineren. Met de gedreven zang van de woest bewegende zanger, maakte dat je je bij een Iers feestje waande.

Toch werd niet uitsluitend folk gespeeld. Veteraan Geldof maakte zijsprongetjes naar de reggae, citeerde uit het werk van zijn vorige band, de Boomtown Rats, en droeg een prachtig gedicht voor waarbij gewelddadige synthesizers de spanning hoog opvoerden.

Je zou verwachten dat een bewogen mens ook geengageerde nummers schrijft. Misschien is hij bang om met zijn heilige alter-ego geidentificeerd te worden, in ieder geval zijn de teksten voornamelijk zachtmoedige observaties van het menselijk tekort. Behalve het nummer The Chain of Pain, met als onderwerp het neerslaan van de studentenopstand in China. Maar ook hier is de toon meer beschouwend dan kritisch. Sint Bob is weer gewoon Bob, een balorige jongen die trots aan het publiek vertelt dat hij die middag niet naar een gepland interview is gegaan omdat hij 'geen zin had'. En Bob zit alleen nog met de handen in het haar om het in model te duwen.