Strategisch

In het proces van politieke afweging (zo mooi heet dat) worden problemen meestal in het licht van de beschikbare middelen besproken. Dat is misschien praktisch en overzichtelijk. In voorkomende gevallen kunnen intellectuele argumenten makkelijk terzijde worden geschoven; mooie plannen maar er is geen geld dus zullen we alles maar bij het oude laten. Erg vruchtbaar is dat niet want de fixatie op geld en hoe er meer van te krijgen, werkt ook verlammend op de fantasie. Wie zich almaar zorgen moet maken over geld begint te denken in termen van aanpassingen en verschuivingen. In die dagelijkse beslommeringen gaan radicale gedachten snel op onwerkbare en dus onverantwoordelijke utopie lijken. Om tot scherpe oplossingen te komen moet je dus doen alsof geld geen rol speelt. Daarom kunnen filosofen helder denken; anders dan politici hoeven die geen rekenschap af te leggen over de financiele haalbaarheid van wat ze verzinnen.

De belabberde financiele omstandigheden in de museumwereld hebben nog maar zelden geleid tot fantastische nieuwe oplossingen voor het 'probleem' van de musea wel tot grote vindingrijkheid waar het gaat om kleine aanpassingen of om geldverschaffing via het bedrijfsleven. Maar dat is een tactische vindingrijkheid. Maar in een conceptnota betreffende het omgaan met museale collecties, heeft WVC nu enkele strategische visies ontplooid die een wezenlijke impuls kunnen betekenen niet in de laatste plaats, hoop ik, voor de vooral omzichtig opererende musea zelf. In de nota staat dat collecties geen onaantastbare heiligdommen zijn. Ze moeten de intensiteit van een museum dienen in plaats van die tot last te zijn. Het staat er met veel woorden, natuurlijk, maar het staat er ook haast onbewogen. Dat is het mooie. WVC heeft gedaan alsof het niet om geld gaat.

De collecties moeten niet hanteerbaarder worden omdat we ze anders niet meer kunnen betalen maar omdat het moet: om strategische redenen. Zo hoor ik het graag.

    • Rudi Fuchs