Opinie

    • Youp van ’t Hek

Scrumpox

Als ik mij op zaterdagavond laat vollopen in het daarvoor dienstdoende cafe, verbaas ik me altijd weer over de dubbele tong die 's morgens tegen vieren blubt dat hij straks moet hockeyen, voetballen of weet ik veel wat. Ik kwam er laatst een tegen die wel wist dat hij moest sporten, maar hij had geen idee welke sport!

Sporten is niet goed voor drinkers zoals ik. Je kan niet lekker uitslapen, je vergroot je kans op een infarct door als een bezetene te rennen en je hebt kans om het een en ander te breken, te kneuzen of te scheuren. Toch heb ik een blauwe zondag gehockeyd en nog korter gevoetbald. Ik was jong, onbedorven en dacht minder na over het nut van de zaken. Maar toen ik twee weken achter elkaar op krukken het toneel opstrompelde omdat ik als spits van RKAVIC 17 in de wedstrijd tegen St. Louis 6 was doorgebroken en neergelegd, besloot ik te stoppen.

En op dit moment gaat het goed met me. Alles zit er nog op en aan en functioneert als bij mijn geboorte. Allerlei vrienden hebben een strippenkaart voor de fysiotherapeut, worden aan hun enkelbanden geopereerd of lopen mank in de wao. Velen van u zullen denken: dit hoort bij de risico's van de sport en die halfzachte cabaretier moet niet zeuren. Maar de risico's van het sporten zijn veel groter. Neem nou rugby. Bij die sport kan je in een wedstrijd in een wagentje geholpen worden en het is niet raar als je na een scrum je wenkbrauw op je knie terugvindt of dat je een stuk vers oor uit de mond van een tegenstander moet vissen. Inmiddels weet ik zeker dat, als ik ooit nog eens bekeerd word tot welke beweging dan ook, ik nooit aan rugby zal doen. Waarom niet?

Heeft u weleens gehoord van de Herpes rugbeiorum of Herpes gladiatorum? Deze kwaal kun je oplopen in een scrum en de ziekte heeft al een naam: scrumpox. In de oudste versie kreeg je puistjes met bruine korsten die op pokken lijken en in de nieuwste de zojuist genoemde herpes. De ziekte wordt veroorzaakt door een enge streptokok en besmetting leidt tot impetigo, ofwel puistjes en blaasjes die tot etterkoppen kunnen uitgroeien. De kwaal kan doorwerken tot in de nieren en dan heet het scrumkidney.

Twee jaar geleden heeft de internationale rugbybond nieuwe regels ingevoerd om besmettingen (ook met aids en hepatitus) te voorkomen. Verder is er een herenakkoord dat spelers met iets dermatologisch afzien van een wedstrijd. Al deze wijsheid haal ik uit een artikel in de nieuwe Vrij Nederland en daarin wordt ook gewaarschuwd voor het gebruik van de uiterst smerige spons. De bondsarts gaat daar binnenkort een beleidsstuk over schrijven. Aan dat stukje Enka schijnen ook de meest vreselijke venerische kwalen te kleven.

Na het lezen van het stuk lopen de rillingen over je rug en ik weet zeker dat ik op zaterdagavond lekker kan doordrinken tot ik zelf spons ben. Dat is veiliger dan met je auto in de buurt van een rugbyveld te komen. Die spelers gaan na een wedstrijd toch net als voetballers met elkaar in zo'n groot warm bad? Dat is dus een dansles van de meest verschrikkelijke ziektes.

Al jaren bid ik dat mijn oudste dochter uit de buurt van de risicogroepen blijft. Dus dat ze schoon spuit en gerubberd vrijt. Tot nu toe ging alles goed, maar opeens herinner ik mij haar vakantieliefde van afgelopen zomer. Uren heeft ze over hem verteld. Een jonge Franse campinggod uit de buurt van Biscarosse. Een rugbyer!

En we waren nog wel zo blij dat ze van die zeikerige korfballer af was.

    • Youp van ’t Hek