Heks Hallelujah Bangkok beklimt toneelpodium; Een uiterstmarkante tante

Vorige maand trouwde de 52-jarige Hallelujah Bangkok uit New York met een veelbelovende jonge kunstschilder uit de Amsterdamse Pijp. Ze droeg die dag een rood mantelpakje met een fraaie hoed en iedereen vond dat ze er prachtig uitzag. Haar echtgenoot had haar in plaats van de gouden ring, die onder dergelijke omstandigheden meestal wordt uitgewisseld, een straatbezem geschonken. Alle genodigden moesten daar erg om lachen, maar zij glom van dankbaarheid. Ze was blij met het cadeau, want dat bewees dat haar nieuwe gade haar begrijpt en haar accepteert zoals ze is namelijk: als heks. Dagelijks consulteert ze de kristallen bol, ze schudt de kaarten, schouwt in vorige levens en maakt elke vrijdagavond om klokslag twaalf een vreugdedansje in de buitenlucht.

Als getuige bij de huwelijksvoltrekking fungeerde de dichter Bert Schierbeek, die de excentrieke Amerikaanse al zo'n dertig jaar kent, haar desgevraagd een 'uiterst markante tante' noemt en zich de tijd herinnert dat zij de mooiste en meest begeerde vrouw op het eiland Ibiza was. Zelf betwijfelt ze nu al of het sluiten van dit zesde huwelijk wel zo'n gelukkige greep was, want de voorbije wittebroodsweken verliepen niet bijzonder harmonieus. Toch is het te vroeg om alweer aan scheiden te denken.

Succesnummers

Ze denkt hier te blijven om eindelijk de theatercarriere op te bouwen die tot dusver vanwege andere bezigheden nog niet erg van de grond kwam. De Amsterdamse discotheek Richter heeft aanstaande zondag na middernacht de Nederlandse premiere. Dan zingt Hallelujah Bangkok een paar van haar 'internationale succesnummers', waarvoor ze zelf de teksten schreef die Wally Tax vervolgens van een soepele melodie voorzag.

Het betreft vooralsnog een betrekkelijk smal repertoire, dat volgens de artieste 'het publiek zal shockeren' omdat alles wat ze doet over the top is. Op het programma staan songtitels als She Was A Hooker, A Damned Good Looker, I'm Not A Sinner But A Winner en het provocerende What's It, waarvan de Londense grammofoonplatenmaatschappij A Records zowel een gecensureerde als een ongecensureerde versie liet persen.

Het theatervak en de bijbehorende fijne kneepjes leerde ze van niemand minder dan de Amerikaanse performer Lenny Bruce, die haar zo intens bij zijn shows betrok, dat de samenwerking op samenwoning uitliep. 'Lenny was so cute.' Hij was een van de vele mannen die een rol in haar leven speelden. De kunstschilder Willem de Kooning schonk haar een dochter. Een Arabische sjeik verklaarde haar zijn liefde, maar toen ze doorkreeg dat dit inlijving bij een omvangrijke harem impliceerde, wist ze op het nippertje uit zijn gouden paleis te ontsnappen. Filmsterren, popzangers, een tandarts, mode-ontwerpers en diplomaten passeerden de revue. De Amerikaanse Playboy promoveerde haar twee maal tot centerfold van de maand. Een Spaanse produktiemaatschappij vond haar geknipt voor een hoofdrol in een serie van twaalf films over de avonturen van de vrouwelijke variant van Tarzan. Het frivole resultaat was bestemd voor de Zuidamerikaanse cinema, waar de heren desnoods uren in de rij stonden zodra haar naam op de affiches verscheen.

In die dagen heette ze trouwens Renate de Ibiza, Renee of Sady Limburger. In Madrid was ze in de jaren zestig zeer beroemd: bijna dagelijks stond haar foto in de krant, meestal met die van een andere beroemdheid. In New York danste ze in nachtclubs en had ze een act met een gevaarlijke boa constrictor om de hals. Op een dag ontsnapte de slang en werd nooit teruggevonden. Omdat ze toen iets anders moest doen exploiteerde ze een tijdje de legendarische jazzclub Slugs in New York. Toen daar de lol af was vestigde ze zich voor een jaar in Bombay en ook daar werd ze snel 'heel beroemd'.

Vervolgens woonde ze wisselend in Londen, Ibiza, Amsterdam en New York. Ze maakte sieraden, schilderde, danste, zong en ontwierp sexy kleding van glimmend leder. 'I'm multi-talented, but basically I have the soul of a poet', zegt ze. Haar autobiografie, waarvan het manuscript gereed ligt onder de titel En toch vertel ik je geen sprookjes, bleef tot dusver ongepubliceerd, hoewel de inhoud menige reputatie aan het wankelen zou kunnen brengen. Ze is van alle markten thuis, zegt ze. Zo is ze altijd hippie gebleven ('Omdat ik over een vrije, onafhankelijke geest beschik'), maar ook zakenvrouw en een jap.

Vingernagels

Een jap? 'Ja, dat betekent Jewish American Princess. Ik ben dol op ringen, parels, diamanten, oorbellen en rinkelende halskettingen. Ik had altijd lange vingernagels. Not because I'm a witch, but because I'm a bitch. A bitch from New York.' Wat ze ook ondernam, ze maakte er een show van. In de boetiek op Ibiza, waar ze door haar vervaardigde sexy ondermode verkocht, zette ze hevig als vrouw vermomde travestieten achter de toonbank. Dat trok publiek, het was altijd druk in die winkel.

Zes jaar geleden trad ze voor het eerst op als Hallelujah Bangkok. Ze was verschrikkelijk camp in die tijd. Ze zong, vertelde gewaagde moppen ('Shockeren!', had Lenny gezegd, 'want een goede komiek is als een dokter die hard op de wond drukt, zodat het pus naar buiten komt') en liet een stel vrouwelijke bodybuilders showpasjes maken op de achtergrond.

Opnieuw oogstte ze succes in nachtclubs in New York en Londen en opnieuw was ze de talk of the town. Maar niet in Amsterdam, omdat de locaties daar niet bij machte waren om aan haar eisen te voldoen. 'I think big, I act big and when I make money, I always make big money.' Dat lukte overal, behalve in Nederland.

Maar op een dag had ze er schoon genoeg van en misschien hadden de clubs ook wel een beetje genoeg van haar. Ze remigreerde naar Ibiza, waar ze de diepgang zocht waaraan het haar tot dusver ontbroken had in het leven. Ze besloot een talent te benutten dat tot dan toe onderontwikkeld was gebleven.

Zo kwam ze terecht bij de geheime leer der hekserij. Ze verdiepte zich in magische rituelen en ging dingen zien die voor anderen verborgen blijven. Terug in New York liet ze luxe visitekaartjes drukken, waarop ze haar kwaliteiten als helderziende aanprees. 'Internationally Aclaimed', stond er met zwierige krulletters boven. Haar consulten hebben betrekking op 'romantiek, gezondheid, carriere en getallen', maar ook is ze beschikbaar voor 'regressie-therapie' waarbij aan de hand van het vorige leven van de client problemen op het gebied van 'verslaving, fobieen en relaties' worden opgelost.

Ze pakte het opnieuw groots aan. Haar tarief per consult is minimaal driehonderd dollar, maar dat kan best oplopen tot vijftienhonderd dollar. Ze komt voorrijden in een limousine met een geuniformeerde chauffeur die een pet draagt. De 'super busy VIP en celebrity clientele' schuift op de achterbank en laat zich de toekomst voorspellen, terwijl de limousine door het verkeer koerst, op weg naar het adres waar de klant zijn volgende afspraak heeft. Ze gebruikt een kristallen bol en een stel pokerkaarten, maar zegt dat dit eigenlijk niet nodig is.

'De mensen willen dat nu eenmaal graag. Als ik hun hand zou pakken en vertel wat ik zie, dan geloven ze me niet. Ze willen de helderziende zien werken, dus moet ik me van een paar hulpmiddelen bedienen. De bol en de kaarten gebruik ik hoofdzakelijk om te controleren of het klopt wat ik zie. En het klopt altijd.' Donald Trump waarschuwde ze ooit dat zijn imperium op instorten stond. Maar hij sloeg haar wijze raad in de wind en kwam vervolgens lelijk ten val.

Wijsheden

En nu is Hallelujah Bangkok dus weer even in Amsterdam, waar ze de prijs voor een uurtje waarzeggen tijdelijk heeft verlaagd tot honderd gulden. Daarnaast schrijft ze gedichten. Ze werkt aan een theaterprogramma waarin ze zich van een hele andere kant zal laten zien. 'Ik ben als een boek met een schreeuwerig omslag', zegt ze. 'Wie dat boek gaat lezen komt diepe wijsheden tegen. In wezen ben ik heel gevoelig, maar er zijn maar weinig mensen die dat begrijpen. Ze beoordelen me op mijn buitenkant.'

Het optreden in Richter is aanstaande zondag samengesteld uit old stuff. 'Het is niet zo'n erg goede show', zegt ze, 'maar goed genoeg voor Amsterdam. Ik kan veel meer, maar ik moet hier eerst een voet tussen de deur van de showbusiness zien te krijgen voordat ik verder kan. Ik wil eindelijk serieus worden genomen. Ik hoor niet thuis in nachtclubs, maar in het theater.'

Even later wandelen we door de nachtelijke stad. Oud worden is niet leuk, zegt ze. Geld verdienen ook niet. In wezen is ze een dichteres, maar omdat met de kunst geen geld valt te verdienen, moest ze altijd dingen doen waar ze zich eigenlijk boven verheven voelde. Ze verdient een beter lot, zegt ze. Altijd keihard gewerkt en ze heeft er vrijwel geen stuiver aan over gehouden.

    • Rudie Kagie