Galerie

Ja, in verkommerde toestand troffen wij ons nieuwe onderkomen aan'. De twee galeriehouders Adriaan van Ravesteijn en Geert van Beijeren Bergen en Henegouwen voelen zich al helemaal thuis in de tochtige polder alhoewel Van Ravensteijn met de pas aangelegde verwarming nog niet overweg kan. Het duo doet denken aan de ooit door hen tentoongestelde en in onberispelijke kostuums gestoken levende sculptuur Gilbert en George. De elegante en vrijetijdskleding dragende galeriehouders verklaarden nog onlangs in deze krant: 'In onze hierarchie staat de kunstenaar voorop, dan komt het kunstwerk en dan pas de klanten'. Van het door hen verafschuwde 'slofpubliek' zijn zij voorgoed verlost, nu zij hun galerie aan de Amsterdamse Prinsengracht hebben verruild voor het voormalige gemeenschapshuis van het Joodse Werkdorp Nieuwesluis.

Joris Geurts

Immigranten uit vooral Duitsland en Oostenrijk, die een nieuw bestaan in Palestina wilden opbouwen, leerden daar het boerenvak. Van Ravesteijn en Van Beijeren ontvangen nu ook mensen die speciaal voor het gebouw komen.

Art en Project, misschien wel de belangrijkste galerie van Nederland met een internationale reputatie, exposeerde gerenommeerde kunstenaars, zoals Robert Ryman, Joseph Kosuth, Sol LeWitt en Tony Cragg, die vanwege hun hoge prijzen hier bijna niet meer in verkooptentoonstellingen te zien zijn. Na Joris Geurts, die nu in de galerie exposeert, staan Peter Struycken en Ger van Elk op het programma. Joris Geurts heeft ondanks vijf solo-exposities in Art en Project in de afgelopen acht jaar, nog altijd geen grote naamsbekendheid. Ten onrechte, want zeker zijn recente schilderijen zijn intrigerend en geheimzinnig genoeg om lang naar te kijken. Geurts abstracte schilderijen zitten complex in elkaar. Vaak zijn er kleine herkenbare vormen van bijvoorbeeld een takje of een blaadje aan toegevoegd. Zo'n element schildert hij erbij met een air van 'het kan ook zonder, maar met is mooier'. Zijn werk maakt, zeker in combinatie met de nieuwe behuizing van Art en Project, een tocht naar de kop van Noord-Holland de moeite waard.

Art en Project, Nieuwe Sluizerweg 42, Slootdorp. T/m 14 oktober. Do. t/m zo 11-17 uur.

Baukje Kruit ..', gebood Baukje Kruit (1912), weduwe van Georg Ruyter (1913-1982). Professor chirurg W. Brummelkamp en zijn collega R. Marti, nog wat onwennig in hun nieuwe rol van galeriehouder, gehoorzaamden braaf. De bejaarde dame kreeg haar zin. Zo hangen in de rechterhelft van de Daane Brumart Gallery de schilderijen van Baukje Kruit, links die van haar echtgenoot Georg Ruyter.

De Daane Brumart Gallery, een samenvoeging van de naam van de vorige galerie-eigenaar Daane en de geamputeerde achternamen van het chirurgenduo Brummelkamp en Marti, bestaat nog maar net. Beide professoren zijn verzamelaars en waren nauw betrokken bij de besteding van 2,5 miljoen gulden aan kunstopdrachten en aankopen voor de kunstcollectie van het AMC ziekenhuis.

Met de tentoonstelling van Kruit en Ruyter verklaren zij hun galerie voor geopend. Waarom zij deze onbekende laatbloeiers die pas in de jaren zeventig de concrete kunst in doken nu tentoonstellen, is niet helemaal duidelijk. Wat wel aardig is om te zien hoe binnen een constructivistisch huwelijk enkele essentiele verschillen zijn te onderscheiden. De uiterst eenvoudige geometrische vormen zijn door Ruyter op een navolgbare mathematische wijze geordend. De onder haar meisjesnaam exposerende Kruit plaatst dezelfde vormen willekeurig op het doek. Een ander verschil is dat zij niet alle vlakken even strak schildert, maar zich af en toe heel voorzichtig een losser penseelstreekje permitteert. Voldoende aanwijzingen voor een feministische kunstanalyse om tot interessante conclusies te komen.

Daane Brumart, Kerkstraat 127-129 t/m 13 oktober. di. t/m za. 12.30-17.30 uur

Berend Strik

Een treffend voorbeeld van hedendaagse kunst dat opgang maakt in Nederland, is te bezichtigen in de galerie van Fons Welters in Amsterdam. Daar hangen doeken aan de wand die gestikt zijn met een Hongaarse naaimachine in opdracht van Berend Strik. Made in Bordurie, heet dat in Kuifje-taal. Striks handschrift, zijn spannende lijn, die overigens is overgetrokken van een bestaande afbeelding, wordt in een land dat zojuist naar een vrije economie is omgeschakeld krampachtig geimiteerd en omgezet in gekleurd garen, en vervolgens kennelijk tot tevredenheid van de opdrachtgever opgehangen in een westerse galerie, die tot voor kort nog in Oost-Europa als burgerlijk decadent zou worden afgedaan. In New York begon de rage van geknoopte tapijtjes, die in opdracht van trendy kunstenaars in derde wereldlanden werden gemaakt. Ook Rob Scholte liet eens een 'Mens erger je niet'-speelbord uitvoeren als vloerkleed. In Striks stiksel 'La Cicciolina' zien we een pikant detail van de bekende Italiaanse pornoster en politica, dezelfde meid waarmee Jeff Koons op de Biennale in Venetie voor opschudding zorgde. Op een roze doek heeft Strik haar met netkousen en handschoenen in wit garen laten stikken, suikerzoet en licht zinneprikkelend: mooie kitsch maar tegelijk saai en humorloos. Strik borduurt nog steeds voort op een Andy Warhol-thema. Maar hij komt niet verder dan wat slappe aftreksels van hem en zijn nazaten, meer dan amuseren en behagen doet het niet.

Galerie Fons Welters, Bloemstraat 140, Amsterdam. T/m 13 oktober. Di. t/m zat. 14-18 uur.

    • Mark Peeters