Dikke mist daalt neer over schijndode ennachtclubeigenaresse

Het ziet er veelbelovend uit. Op het podium staat een grote, ronde tafel van ruim acht meter doorsnee. Het publiek, in totaal niet meer dan 65 mensen, moet plaatsnemen op de houten banken eromheen. In het tafelblad blijken gaten gemaakt waar af en toe een acteur in of uit klimt. Dekken, een co-produktie van De Zwarte Hand uit Rotterdam en Macus uit Delft, speelt zich op deze tafel af. In anderhalf uur voltrekt zich een absurdistisch drama tussen vier acteurs die het verhaal hortend en stotend, in een mengeling van flashbacks en fantasieen, uit de doeken doen. Zo nu en dan worden ze onderbroken door de harde muziek van een drie man sterk orkest dat terzijde van de speelvloer is opgesteld.

De plaats van handeling is een nachtclub, waarvan Laura, een sensuele, whiskey drinkende femme fatale, de eigenaresse is. Ze had een vriend, Otto, met wie ze naar haar zeggen een relatie had zoals Tom en Jerry: een relatie als van een 'siamese tweeling'. Plotseling is hij overleden; te zijner nagedachtenis organiseert ze een koffietafel waaraan de toeschouwers geacht worden deel te nemen. Iedereen krijgt een bord voor zijn neus met daarop een bidprentje van de overledene.

Daar blijft het bij. Otto blijkt op een raadselachtige manier om het leven te zijn gekomen en er wordt een detectiveschrijver ingeschakeld om de ware toedracht van zijn dood te achterhalen. Maar voordat de man goed en wel aan de slag is, verschijnt Otto, o wonder, springlevend op het toneel. Laura, de nachtclubeigenaresse, had zijn dood gefantaseerd.

Het verhaal van Nirav Christophe dat tot dusver al niet uitblonk in helderheid, verandert vanaf dit ogenblik definitief in een brei van onbegrijpelijke flarden tekst. De plot van het stuk zwabbert nog wat hulpeloos rond om dan voorgoed uit het oog te verdwijnen. Wat ik ervan begrijp is dat iedereen verliefd is op iedereen: jaloezie en haat is het gevolg. 'Alles is mogelijk', merkt Otto, geheel overbodig, op en hij voegt eraan toe: 'De waarheid ligt nooit in het mogelijke.' Deze opvatting lijkt Emmie Langenberg aangespoord te hebben in haar regie te streven naar een amalgaam van suggestieve beelden en wartaal.

Volgens het persbericht is Dekken na een repetitieperiode van vier weken tot stand gekomen. Hadden De Zwarte Hand en Macus zich maar wat meer tijd gegund, dan had hun samenwerking misschien nog een begrijpelijk stuk opgeleverd. Nu is het alsof er halverwege de voorstelling een dikke mist neerdaalt die het logische verband tussen de handelingen en de verhoudingen tussen de personages aan het zicht onttrekt, en daarmee aan het begrip

Dat is jammer want Dekken kent aardige en zelfs komische momenten, die voornamelijk te danken zijn aan de twee vrouwelijke spelers, Tineke Rosing en Greet Vos.

Voorstelling: Dekken van Nirav Christophe door De Zwarte Hand en Macus. Regie: Emmie Langenberg; spelers: Loek Beumer, John Buysman, Tineke Rosing en Greet Vos; decor: John Buysman. Gezien: 21/9, Rotterdamse Schouwburg. Tournee t/m 26/10.