Troebel beeld van Frida Kahlo's leven

De regisseuse Dea Koert en fotografe Diana Blok hebben elkaar gevonden in hun fascinatie voor de schilderes Frida Kahlo (1907-1954). Derhalve besloten zij aan deze Mexicaanse kunstenares een drieluik te wijden. Het eerste deel van Wat het water mij gaf werd vorig jaar opgevoerd in het kerkje en de haven van Schokland. Die theatrale performance was voornamelijk gebaseerd op het werk van Kahlo. Deze keer is haar leven het onderwerp van de voorstelling, waarin bewegingsspel, tekst, zang en muziek zijn verenigd.

Frida Kahlo, dochter van een Duitse fotograaf, groeide op in de Mexicaanse revolutie. Tijdens haar opleiding aan de Escuela Nacional Preparatoria (een soort gymnasium) ontmoette zij de communistische muurschilder Diego Rivera. Zij trouwden in 1929. Hun huwelijksleven was turbulent, zowel door ontrouw van beiden als door de alcohol. Dat laatste middel gebruikte Frida om na een zeer ernstig ongeluk en veel operaties, de voortdurende pijn te bestrijden. Lichamelijke obsessie was de belangrijkste inspiratiebron voor haar werk als schilder. Hoewel zij tijdens haar leven in de schaduw van haar man stond, heeft zij in het einde van de jaren dertig zowel in New York als Parijs geexposeerd.

In twaalf gestileerde scenes trekt Kahlo's geschiedenis voorbij in een traag bewegend spel, dat de sfeer oproept van een tropische dag waarop alle energie verdampt. Zelfs de zeven uitvoerenden leken er bij de premiere last van te hebben. Hun spel was soms onbeholpen en mat vergeleken met de vrolijke klanken van de folkloristische muziek en de compositie van Misha Mengelberg. In sommige delen vindt men het surrealisme terug van Kalho's werk. Daarmee scheppen Dea Koert en haar vormgevers mooie beelden. Echt helder wordt de voorstelling er echter niet door, want nergens komt de flamboyante Mexicaanse bohemienne tot leven. Ook de rolwisselingen en verkleedpartijen werken vertroebelend voor de toeschouwer zonder voorkennis van Kahlo's levensloop. Een enkele scene, zoals die waarin de schoonheidscultus in Amerika op de hak wordt genomen, is overbodig.

In tegenstelling tot de fotografe Diana Blok wier fraaie, soms ingekleurde, dia's in de voorstelling op verschillende niveaus worden geprojecteerd slaagt regisseuse Dea Koert er niet in haar fascinatie voor deze enigmatische vrouw over te brengen op de toeschouwer. Die weet na afloop weliswaar iets van Kahlo's geschiedenis, maar heeft haar door de voorstelling Wat het water mij gaf II niet leren kennen.

Bewegingstheaterproduktie: Wat het water mij gaf II. Concept, regie: Dea Koert; fotografie: Diana Blok; dramaturgie: Anita Frank; muziek: Misha Mengelberg; decor: Marc van Helden; lichtontwerp: Rob Baars; kostuums: Margot Nies. Gezien: 26/9 Frascati, Amsterdam. Aldaar: t/m 29/9 en 2 t/m 6/10. Daarna op toernee in binnen- en buitenland.

    • Caroline Willems