Mat gedanste Letzte Lieder

De twee grootste Nederlandse balletgezelschappen samen in een voorstelling zien is een unicum, waarvoor Het Nationale Ballet en het Nederlands Dans Theater elk een meesterwerk kozen, gemaakt door hun (bijna ex-)artistiek leiders. Van Rudi van Dantzig was er zijn prachtige melancholische, lyrisch-dramatische, helaas wat mat gedanste Vier letzte Lieder, van Jiri Kylian zijn meeslepend bruisende Sinfonietta dat de zaal terecht tot ovaties bracht.

Nog unieker was het geweest wanneer als hommage aan het Balletorkest de twee gezelschappen tot een gezamenlijke produktie hadden kunnen komen. Het Nederlands Dans Theater zorgde nu voor een speciale creatie, waarbij choreograaf Hans van Manen opnieuw bewees dat hij niet alleen een meester is in het bedenken van iets feestelijks en toepasselijks, maar ook dat hij aan zo'n idee een uiterst verrassende vorm kan geven.

Als voor zijn Intermezzo voor musici en dansers het doek opengaat, zit daar het volledige Balletorkest op het toneel en weet je dat er geen gewoon ballet te verwachten is. Het zou jammer zijn te verklappen wat er dan wel gebeurt in dit vanavond in Den Haag herhaalde stuk, maar de schijnwerpers die op de lege orkestbak gericht staan geven een aanduiding. Intermezzo is geestig, smaakvol en inventief. Het is een spiritueel eerbetoon aan het orkest en brengt deelnemers en toeschouwers precies in de feestelijke stemming die een jubileum nodig heeft.

    • Ine Rietstap