EEN DIEF EN EEN OPLICHTER

Zoals het er nu naar uit ziet heeft Michael Milken de Amerikaanse beleggers en belastingbetalers voor 75 miljard dollar benadeeld. Al zijn trucs waren al eerder uitgevonden, in de jaren twintig en zestig. Milken paste ze alleen toe op een veel grotere schaal. Benjamin J. Stein, schrijver, jurist en econoom in Los Angeles, maakt zich in het Amerikaanse blad Barron's boos, alleen al bij de gedachte dat Milken met een relatief milde straf toch weer de dans zal ontspringen.

Milken is volgens hem gewoon een dief en een oplichter, zo betoogt hij in een artikel dat het midden houdt tussen een filippica en een requisitoir. Voer voor verdedigers die voor de rechtbank willen betogen dat hun client al veroordeeld was voor hij schuldig was bevonden. En die verdedigers, die kunnen er wat van. Zo heeft Milken, anders dan de wet voorschrijft, niet hoeven te voldoen aan de verplichting zijn financiele toestand te beschrijven. Ook is hij nog niet officieel ondervraagd over de rol van zijn zakenvrienden.

Er is, zo schrijft Stein, dus geen sprake van een overijverige vervolging, zoals Milkens verdedigers beweren, maar eerder van een voorkeursbehandeling. Ook de bewering dat de SEC, controle-orgaan van de beurs, uit is op Milkens bloed, is een verdichtsel. De auteur wijst erop dat twee van de laatste drie voorzitters van deze commissie, te weten Roderick Hills en John Shad, tot voor enkele weken lid waren van de raad van bestuur van de bank Drexel Burnham Lambert, Milkens werkgever.

Ook de miljoenendonaties aan universiteiten en charitatieve en religieuze instellingen en zijn goede daden voor de jeugd pleiten niet voor Milken. Vrijgevigheid en kinderliefde zijn immers het handelsmerk van alle oplichters en boeven, zo betoogt de auteur. Het artikel geeft een overzicht van de bedragen die vanaf 1980 via Drexel in zogenaamde 'junkbonds' werden geinvesteerd, en van de ondernemingen die de financiering met 'junkbonds' niet hebben overleefd.

Business Week

Sinds vorig jaar augustus zijn de werkloosheidscijfers in de Verenigde Staten gestegen met 485.000. Daarvan bestaat 65 procent uit managers en stafmedewerkers. Tot voor kort, schrijft het Amerikaanse weekblad Business Week, werd de pijn nog wat verzacht door aantrekkelijke ontslagregelingen. Maar de gemiddelde duur van die regelingen is al gedaald van 22 tot 18 weken. De klap komt nu ook harder aan omdat hoofdarbeiders gemiddeld de helft meer verdienen dan handarbeiders. In ieder geval heeft het werkloosheidspercentage van 2,7 bij managers en stafmedewerkers al bijna het niveau bereikt van 1982 (3,3 procent). In 1990 heeft het Amerikaanse bedrijfsleven al 170.000 ontslagen aangekondigd, de ontslagmeldingen nemen twee keer zo snel toe als vorig jaar.

Zogenaamde 'outplacement-bureaus' beleven gouden tijden maar hun werk duurt gemiddeld een maand langer dan in 1989. En het zal nog wel moeilijker worden want het aantal managers is in de jaren tachtig met 29 procent gegroeid, terwijl het totaal aantal banen toenam met zestien procent.

The Economist

Er bestaan veel te veel onaanvaardbare financiele banden tussen biomedische research en de geneesmiddelenindustrie in de VS. Dat is, schrijft het Britse weekblad The Economist de belangrijkste conclusie van een Amerikaanse Congrescommissie die drie jaar lang onderzocht hoe Mammon de liefde van Hippocrates kocht.

In die relatie vervult het Nationale Instituut voor Gezondheid een souteneursfunctie. Het instituut geeft acht miljard dollar per jaar uit aan biomedisch onderzoek, voor zestig procent uitgevoerd aan de universiteiten. De Congrescommissie verwijt de nationale gezondheidsinstelling de volksgezondheid in gevaar te hebben gebracht door nauwelijks of helemaal niet op te treden tegen belangenverstrengeling en frauduleuze handelingen.

Een bekend voorbeeld van deze misstanden is Genentech, producent van TPA. Dit medicijn wordt nu veel gebruikt om direct na een hartaanval bloedpropjes op te lossen. In de periode van 1983 tot 1989 waren wetenschapsmensen van dertien universiteiten en vijf laboratoria betrokken bij het onderzoek naar TPA, onder auspicien van het Nationaal Instituut voor Gezondheid. Volgens het rapport van de Congrescommissie waren minstens veertien van de belangrijkste onderzoekers in bezit van Genentech-aandelen of van opties op die aandelen tegen een zacht prijsje.

Hoewel het medicijn hersenbloedingen kan veroorzaken, soms met dodelijke afloop, kregen de proefpatienten geen informatie over deze bijwerking. Evenmin kregen ze te horen dat TPA een medicijn in ontwikkeling was. Bovendien bleek dit jaar uit onafhankelijk onderzoek dat TPA niets beter werkt dan het rivaliserende geneesmiddel streptokinase, dat tien keer zo goedkoop is.

    • Herman Frijlink