Griekse tragedie

Wie wil beoordelen of de Olympische Spelen van 1996 terecht of ten onrechte zijn toegewezen aan Atlanta heeft volgens mij aan twee citaten genoeg. Het eerste is van Andrew Young, bekend politicus, die de treurige moed opbracht om aldus op de uitslag te reageren: 'Wij hebben de commercie buiten de deur gehouden door die te accepteren '.

De tweede opmerking kwam uit de mond van een teleurgestelde Griek. De burgemeester van Athene verklaarde het volgende: 'Het is als wanneer iemand de honderdste verjaardag van zijn moeder viert en dan op het laatste moment een andere uitnodiging aanneemt'. Het ging er niet om wie zich het best presenteerde in sportief opzicht. Wellicht waren de Grieken daarin geen uitblinkers, terwijl hun delegatie naar het schijnt ook niet uitblonk in tactische presentatie. Maar ik verwed een leuk bedrag, dat de hele affaire allang beslist was eer de kandidaten geacht werden hun laatste papieren bij de Olympische heren in te leveren. Onder de slimme rekenmeester Samaranch worden dit soort stellingen verder gekookt. Amsterdam ondervond dat vier jaar geleden, Athene en bijvoorbeeld Melbourne bleven ditmaal met de zwarte piet zitten. Het IOC heeft allang voor het grootste geld gekozen en andere overwegingen kwamen pas op de tweede of derde plaats. Met het Coca-Cola-hoofdkantoor in Atlanta, plus de sterke druk van Ted Turners steeds machtiger wordende tv-maatschappij CNN, zat de hoofdstad van Georgia gebeiteld.

Maar sprak het feit dat de Olympische beweging van wat men de moderne tijd noemt straks exact honderd jaar bestaat dan helemaal geen woordje mee? Jawel, een klein woordje. Er is vijf keer gestemd en bij de eerste en tweede stemming stond Athene met 23 supporters bovenaan. Bij de derde stemming was er een gelijke stand voor de Grieken en Amerikanen en daarna spurtte de frisdrankstad naar de toppositie om uiteindelijk met 51 tegen 35 stemmen het verleden van zich af te schudden. Toen het er werkelijk om ging werd de nostalgie naar de prullenmand verwezen en toonde de meerderheid het begrip 'historisch besef' niet van wezenlijk belang te achten.

De wereldsport heeft iets met Noord-Amerika. Over vier jaar wordt er het wereldkampioenschap voetbal gehouden hoewel alle voorgaande pogingen om de gemiddelde Amerikaan zich tot dit spel te doen bekeren schromelijk hebben gefaald. Je houdt je hart vast als je er aan denkt wat dat moet worden. En twee jaar later trekt de elite van de prestatiesport gehoorzaam naar het zuidoosten van de Verenigde Staten om Spelen te houden waarvoor de States nog lang niet aan de beurt waren. Los Angeles zal dan pas twaalf jaar historie zijn, terwijl Athene na een volle eeuw nog niet aan de beurt mocht komen.

Ooit zullen de Olympische Spelen nog eens on-organiseerbaar worden. Te weten op het moment waarop alles in het dollar-teken komt te staan, of in de D-marken, want Berlijn jaagt nu al op toewijzing in het jaar 2000 en let op: dat gaat lukken. Intussen waren de mooiste Olympische Spelen die ik heb meegemaakt niet toevallig die van 1952 in Helsinki. Zeker: dat is bijna veertig jaar geleden en de sportwereld heeft intussen een ander gezicht gekregen. Ik maak me geen illusies dat deelnemers de keus van Atlanta bij voorbaat zullen bekritiseren. Zolang zij goed verzorgd worden en adequate trainings- en wedstrijdfaciliteiten krijgen aangereikt, zal het hen in meerderheid een worst zijn waar zij hun prestaties moeten leveren. De afgevaardigden van het IOC zouden zich niet met huid en haar aan de commercie hebben moeten uitleveren, maar andere begrippen zwaar hebben moeten laten wegen. Dan zou Coca-Cola niet van het Parthenon hebben gewonnen. Maar Samaranch wilde zijn hoofdsponsor niet bruuskeren.

    • Herman Kuiphof