Aardig, interessant portret van Turkse 60-plusser

De allochtoon op tv, zou hij ooit meer zeggen dan drie zinnen? Ik geloof het niet. Als ze al in beeld verschijnen, wordt doorgaans een reeks ambtenaren en hulpverleners opgevoerd, zij spreken namens hen en over hen, want er zijn problemen. En als die er niet waren, zouden de minderheden niet op de beeldbuis verschijnen.

De IKON doet het zondagavond anders. De Kenmerk-special 'Je bijt niet de hand die je voedt' van Hulya Yilmaz en Marijke Vreeburg is een veertig minuten durende reportage over de 60-plussers onder de Turken die voor het besluit staan of ze hier willen blijven of terug zullen keren naar hun geboorteland. Geen eenvoudig besluit, want een enkele reis naar Ankara mag dan betekenen dat je voorgoed teruggaat naar het land van je jeugd en naar je vrouw die daar steeds is blijven wonen, naar je kinderen die inmiddels volwassen zijn, het houdt niet zonder meer in dat je naar huis gaat. Twintig of meer jaren Nederland zijn niet uit te wissen. De lange periode van afwezigheid betekent dat iemand de gewoonten en de gemeenschap van zijn dorp is ontgroeid.

Een enkele reis terug betekent ook een definitief afscheid van het leven in Nederland, en niet iedere Turk is op zijn zestigste kapot gewerkt, of leidde hier een geisoleerd leven waarin het sociale contact zich beperkte tot land- en lotgenoten.

In deze Kenmerk-special dus niet de voors en tegens van de oprotpremie, geen ambtenaren of hulpverleners, maar gewoon de gedachten en gevoelens van de betrokkenen, soms in bloemrijke volzinnen geformuleerd. In alle eenvoud geregistreerd in Nederland en Turkije en niet uitsluitend opgehangen aan probleemgevallen. Aardig en interessant, en zondagavond aangevuld met een studiodiscussie waarin de tweede generatie het woord krijgt.

    • Wilma Cornelisseontmoeting