Column

Personeelsavondje

Derry City-Vitesse was nou niet wat je noemt een feest om naar te kijken. De beelden waren slecht, het geluid was erbarmelijk en de wedstrijd zelf was een soort Derry City-Vitesse. Niks meer en niks minder. Ik kan er niet al te veel over zeggen, want ik zag maar vijf minuten. Het ging niet langer. Niet omdat Fransje Thijssen niet meedeed en zeker niet omdat ik iets tegen Vitesse zou hebben. Ik weet niet meer van die club dan dat ze een nieuw stadion krijgen, uit Arnhem komen en dat Charley Henk Bosveld er gespeeld heeft. Nee, het ging niet langer omdat Derry City-Vitesse gewoon niet op tv hoort. Die wedstrijd hoort in Londonderry of in Arnhem, maar niet op de televisie. De lichtinstallatie was er niet aan toe (je zag een Javaans schimmenspel dat Europa-Cupvoetbal moest voorstellen), de commentator had het koud, de camera's konden niet uit de voeten en je zag zelfs aan de krijtlijnen dat het in Londonderry nou niet echt lekker ontspannen is.

De volgende dag las ik dat doelpuntmaker Loeffen maat 48 schoen heeft en ik geef toe dat, als ik dat eerder had geweten, ik zeker wat langer had gekeken. Nu lukte het niet. Daarbij kwam ook nog dat een van de ploegen de zender RTL 4 als sponsor op de buik had en daar deze de wedstrijd ook uitzond deed het erg denken aan een personeelsavondje van dit Luxemburgse commerciele clubje. Er is voetbal en RTL 4 heeft zich op de massa gericht, dus zendt RTL 4 voetbal uit. Echte wedstrijden zijn er niet, maar het is een voetbalavond en dus komt er voetbal op de buis. De keus is gevallen op Derry-Vitesse en de wedstrijd is te koop voor twee keer niks. Het had me niet verbaasd als je na afloop een briefkaart had mogen invullen met het antwoord op de vraag: wie was bij dit toverlantaarnlicht Vitesse en wie was Londonderry? Ik zipte naar Eurosport en viel met mijn neus in een live potje hockey. Nederland speelde een of ander onzintoernooi dat allang door Duitsland was gewonnen. Een veldje bij een, aan het bakvispubliek te horen, meisjesschool zonder spelregelkennis.

Ze joelden als een vol sportfondsenbad op een regenachtige woensdagmiddag in de herfstvakantie. Bij hockey wordt echter veel en veel te veel gefloten, de bal is te klein, er doen bij beide partijen twee a drie man te veel mee en je ziet de hernia bij de jongens opkomen. Eurosport brengt sport en ook al is er geen sport dan moet Eurosport sport brengen. Daarom zie je zevende divisie snooker op die zender, autoracen uit 1986 en een vage tennisfinale die niemand meer thuis kan brengen. Deze hockeywedstrijd was, behalve als oefenpotje, nergens maar dan nergens goed voor. Toch moet de wedstrijd op de buis omdat er nu eenmaal sport op de buis moet. Vanmiddag trok ik op mijn fiets een sprintje om het groene stoplicht nog te halen en voor ik het wist werd ik gefilmd door een Veronique-ploeg die dacht dat ik aan een klassieker meedeed. Pas toen ik ze wees op mijn dochter in het stoeltje voorop waren ze overtuigd. En toen ik iets harder dan normaal naar de bakker liep dacht een ploeg van Eurosport dat het de Van Dam tot Damloop was. Er moet namelijk sport op de buis. Nachtelijk schreeuw ik om dat ene net met die ene wedstrijd in de stijl Ajax-Liverpool. Je zag ook niks, maar je hoorde dat er goed gevoetbald werd. Gisteren werd ik opgeschrikt door een herinnering aan een prachtige hockeywedstrijd op het geurende gras (echt gras, dat groene!) van het Wagenerstadion. Het Nederlands elftal speelde schitterend, maar dat kwam volgens de coach omdat ze zoveel oefenwedstrijden hadden gespeeld. In stilte. Daar is het ook een oefenwedstrijd voor, terwijl nu alles maar dan ook alles op de buis moet. Kijk morgenavond, dan wordt het spannend. Becker oefent tegen het muurtje, Bettine Vriesekoop loopt een rondje hard voor haar conditie en in de Vogelkersstraat in Bussum knikkert de Josephschool. Heerlijk. Allemaal live op Eurosport.