Te weinig zorg voor reumapatient

Er moet in het reumabeleid nog een flinke inhaalmanoeuvre plaatshebben. Tot nu toe was er voor de 450.000 reumapatienten nauwelijks aandacht. In 1985 maakten we een knelpuntennota, waarna het vijf jaar duurde voordat WVC daar iets mee deed. Vorig jaar verscheen bij WVC de Reumabeleidsnota, die een bevestiging van onze knelpuntennota was, waaraan echter geen financiele consequenties waren verbonden. Voor de komende vijf jaar werd wel vijf miljoen gulden toegezegd, maar als je dat deelt door vijf houd je maar weinig over.

In de vorige begroting was voor 1990 nog eens 1,5 miljoen opgenomen voor het reumabeleid. Dat lijkt een flink bedrag, maar het is een druppel op een gloeiende plaat vergeleken bij wat er bijvoorbeeld door het Reumafonds ter beschikking wordt gesteld.

Bovenaan onze prioriteitenlijst staan een betere begeleiding van de reumapatient door de functie van reuma-consulent in het leven te roepen, het aanstellen van meer reumatologen en uitbreiding van het aantal orthopedisch chirurgen. Een consulent zou het werk moeten gaan doen dat vroeger de zogenoemde reumazuster deed: ervoor zorgen dat de patient bij de juiste instanties terechtkomt voor hulp. Een districtsverpleegkundige nam de begeleiding van een reumapatient voor haar rekening, maar die functie is door de bezuinigingen opgeheven.

Om een eind te maken aan de lange wachtlijsten op afdelingen reumatologie, moeten er 140 reumatologen bij komen. Ook dat kost geld. De wachtkamers bij de reumatologen zijn overvol met mensen die eigenlijk niet eens goed kunnen zitten. Als ik om tien uur een afspraak heb, mag ik blij zijn als ik om 1 uur buiten sta. En dan te bedenken dat een reumatoloog 5 tot 8 minuten voor een patient heeft. Van intensieve zorg is dus nauwelijks sprake. Hetzelfde geldt voor wachttijden voor operaties. Op een handoperatie moet een reumapatient soms twee jaar wachten, lang genoeg voor onherstelbare schade. Intussen blijf je onnodig pijn lijden en moet je steeds meer pijnstillers nemen. Je toestand verslechtert verschrikkelijk.

Staatssecretaris Simons heeft zojuist de Nationale Commissie Chronische Ziekten ingesteld om de problemen nog eens op een rijtje te zetten. Onze bond zit in de begeleidingscommissie. Inderdaad, wij hebben de problemen al lang geinventariseerd, maar misschien wordt het nu beter uitgespit.(WodB)