UNDERCOVER

George Raffield was nog maar eenentwintig jaar en zijn eni ge ervaring als politie-agent bestond uit twee achtervolgingen, waarbij hij beide keren de politie-auto's total-loss reed. Toch werd hij uitgezocht om als undercover-agent te opereren op een van de high schools van de kleine Texaanse stad Midlothian, gelegen op een klein uur rijden van Dallas. Omdat hij er zo jong uitzag. Dat uurtje rijden hadden de zestienjarige scholieren annex dealers er wel voor over om in Dallas de drugs te kunnen kopen die ze op de parkeerplaats van Midlothian High School en op de achterbank van de schoolbus weer verhandelden. Politiechef Roy Vaughn en zijn naaste medewerker Billy Fowler waren vastbesloten aan deze praktijken een halt toe te roepen. Beiden waren ze ervaren agenten, die hun loopbaan bij de politie van Dallas waren begonnen. Roy Vaughn kwam als een van de eersten op de zesde etage van waaraf Lee Harvey Oswald de fatale schoten had afgevuurd, en het was Billy Fowlers partner die door de vluchtende Oswald werd doodgeschoten. Het zou niet de laatste moord zijn waar beiden zo direct bij betrokken waren.

De vraag hoe twee zo ervaren politie-agenten het in hun hoofd halen de zo onervaren George Raffield als ondercover-agent te laten opereren, weet Carlton Stowers niet te beantwoorden. Hij stelt de vraag niet eens. In Amerika is het ook vrij normaal dat agenten als undercover op high schools werken, zoals in de televisieserie Twenty-one Jump Street wordt gedramatiseerd. ' Damn! We've got a real-life 'Twenty-one Jump Street' on our hands, ' riep de zwager van Raffield enthousiast, en de hele familie wist meteen precies wat hij deed.

George Raffield volgde een spoedcursus om zijn nieuwe taak naar behoren te kunnen vervullen. Hij leerde de verschillende drugs te onderscheiden en op hun waarde te schatten, en hij leerde hoe ze op straat werden genoemd. Hij reed een dag rond in Midlothian om de plaatsen te zien waar jongeren zich ophielden, en bestudeerde hun gewoonten en de taal die ze spraken. Hij kreeg een nieuw verleden, inclusief rapportcijfers en rijbewijs. Raffield draaide z'n beide voornamen om en hij nam z'n moeders naam aan: William George Moore, en klaar was de dekmantel. De opleiding duurde een maand, veel te kort om te beseffen dat het onverstandig is in het huis van een dealer de serienummers van een gestolen stereoset te controleren. Het kostte Richard Goeglein een van de dealers op Midlothian High twee maanden om Raffield/-Moore te doorzien en te vermoorden.

De zaak-Raffield is niet alleen koren op de molen van hen die menen dat enige voorzichtigheid geboden is bij het inzetten van undercover-agenten, maar ook van hen die menen dat de duivel via platen van heavy metal bands jeugdigen opdracht geeft anderen te vermoorden. Richard Goeg-leins favoriete heavy metal band was Slayer en zijn favoriete nummer Piece by Piece, waarin wordt verhaald over botten en bloed en over afgehakte hoofden en rottende ledematen: ' Man, that makes me fucking crazy. I love it.'

Dat de dekmantel van Raffield het niet lang hield, is Vaughn en Fowler aan te rekenen; dat Raffield op gruwelijke wijze werd vermoord niet helemaal.

    • Pocket Books