Toradze overrompelt publiek met pianospel

Het was na de korte, gedragen inleiding van Prokofjevs Derde pianoconcert meteen duidelijk wat er ging gebeuren: Alexander Toradze, klein en gedrongen, om niet te zeggen corpulent, stak de handen uit de mouwen om in opperste krachtsconcentratie en klankdifferentie een pianistisch spektakel tot stand te brengen. Prokofjev was zelf een fameuze pianist en voortreffelijk pleitbezorger van zijn eigen composities. Er bestaat een historische opname van hem in zijn Derde pianoconcert het meest bekende van de vijf maar daarin valt toch op, dat de grootsten onder zijn hedendaagse vertolkers vlugge tempi sneller durven nemen, of trage juist langzamer. Toradze verlegt de grenzen echter nog verder. Als een tweede Cherkassky, met wie hij ook uiterlijk iets gemeen heeft, stort hij zich op het klavier om zijn publiek compleet te overrompelen. Een beetje verbleekt na dit evenement was de herinnering aan een heel ander stuk van Prokofjev, de orkestsuite Zomernacht, samengesteld uit de opera De Duena en geschreven meer dan twintig jaar na het Derde pianoconcert. De componist had zich intussen braaf geschikt in de beperkingen die het Sovjet-regime hem had opgelegd, hoewel het bloed natuurlijk toch kroop waar het niet gaan kon. Voor Gergjev en het RPhO kwam het grote werk echter pas na de pauze, met Stravinski's Sacre du Printemps, dat anno 1990 nog even enerverend werkt als bijna tachtig jaar geleden. Gergjev trad dit brok onstuitbare energie tegemoet met een dwingende kracht die door de musici werd omgezet in hevig geinspireerde klanken. De nauwlettend in het oog gehouden timing en perfecte klankverhouding dwongen grote bewondering af en openden onbelemmerd het uitzicht op wat nog altijd mag gelden als een der origineelste werken van de gehele orkestliteratuur.

    • Elly Salomeconcert
    • Alexander Toradze . Programma
    • Rotterdam. Herhalin
    • Derde Pianoconcert. Strawinsky
    • Le Sacre Du Printemps. Gehoord