Middenstand voorwaarts

4 Zoonlief wilde niet deu gen. Op school niet, ging het al van kwaad tot erger; 5 VWO blijven zitten, volgend jaar weer, dan maar naar de HAVO, met hakken over de sloot, daarna kan hij geen rechten studeren, dus nog maar een jaartje avondschool, kan hij wel rechten studeren, maar na twee jaar universiteit mislukt de studie, dus gaat hij naar de HEAO, want een ding is zeker: meneer moet en zal in zaken. Vader is gepensioneerd leraar aardrijkskunde, blij met zijn schaapjes op het droge: eigen huis, vrij van hypotheek, eigen autootje. Pa zegt dat die jongen nou maar eens op eigen benen moet staan, ma knikt van ja en weet wel beter. Die jongen redt het niet. Pa denkt: die jongen is een moederskind. Dan gebeurt het. Zoonlief gaat iets in automatisering en/of computers doen, wat precies, dat snappen ze niet, pa en ma, maar goed, hij doet het met verve en enthousiasme. Van harte gaat het niet, maar pa trekt de beurs, en het eindigt ermee dat hij opnieuw een hypotheek op zijn huis neemt om voor zoonlief in Amsterdam een representatief optrekje te huren, wat vervolgens ook bemand moet worden, want zoonlief zelf is er nooit, die is altijd op pad, voor zaken.

Het gebeurt binnen een maand. Moeder geeft de doorslag: 'Wat geeft het nou als jij daar de telefoon opneemt en ik af en toe een kopje koffie zet?' Ja, wat geeft het. Niks. Nee. En zo zitten de leraar aardrijkskunde en zijn vrouw nu iedere dag in het schitterende grachtenpand van hun zoon in Amsterdam op de telefoon te wachten, terwijl zoonlief zelf met zijn GTI door het land jakkert, af en toe bellend met zijn autotelefoon naar moeder om te zeggen dat alles goed gaat, dat hij onderweg is, dat hij iets te laat is, of er nog voor hem gebeld is. Er heeft nog nooit iemand voor hem gebeld, zijn moeder durft het niet te zeggen. Vader trekt de grote professionele Nilfiskstofzuiger lusteloos achter zich aan door de kamers, ook dat durft moeder niet te zeggen.

    • Martin Bril