Heftige emoties met duistere oorzaak

Gisteren werd het nieuwe dansseizoen geopend met een anderhalf uur durende choreografie van Kathy Gosschalk, artistiek leidster van De Rotterdamse Dansgroep. Het is te hopen dat deze voorstelling niet tekenend is voor wat ons nog te wachten staat, want zij was verre van interessant of opwindend.

Beroemde Kinderen is een enigszins misleidende titel, want het onderwerp is niet zozeer 'jeugd' zoals het affiche met het droevige gezicht van Gosschallk als kleuter suggereert maar de door maatschappij, traditie en wellicht genen opgelegde rol van de vrouw: haar 'afhankelijkheid', de 'onderdrukking en ontkenning van haar persoonlijkheid', haar 'verzet' en haar 'strijd voor een waardige plaats'. Gosschalk heeft zich in haar veelzijdige carriere nooit gemanifesteerd als een doetje. Integendeel, ze staat bekend als een pittige tante die geen blad voor de mond neemt, conflicten niet uit de weg gaat en knokt voor haar ideeen en meningen. Toch lijkt Gosschalk nu te tonen dat die kordaatheid niet voortkomt uit een vanzelfsprekend zelfbewustzijn.

In Beroemde Kinderen is het kommer en kwel alom. In de dertien scenes is nergens iets van warmte of innerlijke kracht te bespeuren. Het is een aaneenschakeling van destructieve agressiviteit, gefrustreerdheid en machteloosheid en niet alleen bij de vrouwen. Dat zou tot een indrukwekkend manifest kunnen leiden, maar dat is het niet geworden: situaties en conflicten bleven hangen in een onheldere vormgeving, van de voortdurend heftige emoties bleef de oorzaak duister, de bewegingstaal werd hoofdzakelijk beperkt tot gebaren en smartelijk vertrokken gezichten en niets ziende of juist dwingende blikken in de ruimte. Beroemde Kinderen zit bovendien vol citaten uit andere dansprodukties, zonder dat daar iets eigens aan werd toegevoegd. Er wordt van alles op het toneel gezet: koele, trotse en wellustige 'koninginnen', zwijmelende jonge meisjes, een kindvrouwtje, een koket nachtclubserveerstertje, een aan stoffer en blik gekluisterde vrouw, gladde minnaars, op macht beluste heren en als showgirls verklede knapen, zwervende ontheemden. Het mag allemaal niet baten. Vaagheid blijft troef en de verveling slaat al spoedig toe, hoe dapper en met hoeveel toewijding de elf uitvoerenden ook proberen er iets overtuigends van te maken.

    • M 15
    • Ine Rietstapvoorstelling
    • M 27
    • de Rotterdamse Dansgroep. Concept
    • Amsterdam. Daar Nog te Zien t
    • Michel Waisvisz. Gezien
    • Daarna Tournee t
    • Kathy Gosschalk
    • Beroemde Kinderen