Zandvlakte

Op de stationsmuur een gedicht van Gerrit Achterberg: Hulshorst, als vergeten ijzer is uw naam, / binnen de dennen en de bittere coniferen/ staat uw station/ waar de spoortrein naar het noorden/ met een godvergeten knars/ stilhoudt, niemand uitlaat niemand/ inlaat... De treinen razen nu voorbij, het station Hulshorst is gesloten. Bij het naburige cafe-restaurant staan de auto's tot tussen de bomen van het bos geparkeerd. De snelweg achter het spoor is een grimmige corridor van lawaai die het landschap brutaal doormidden snijdt. Gelukkig ligt aan de andere kant een andere wereld, de wereld van de stilte, van het Hulshorster Zand en het Leuvenumsche Bosch.

De bomen reiken tot hoog in de hemel. Honderdvijftig jaar geleden was dit nog een zandverstuiving. Het afwisselende landschapsrelief van forten en randwalduinen herinnert aan die tijd. Op deze regenachtige dag heeft de wandelaar het rijk alleen. Het is windstil, aan de takken glinsteren miljarden druppels. Paden en zandwegen zijn er te over, maar waar het bos wijkt voor het zand blijkt een kompas toch onmisbaar. Er ontvouwt zich een schitterend landschap van eenzame kromme dennen en steile duinen. Dwars door dit gebied stroomt de Leuvenumsche Beek, meanderend tussen haar steile oevers. Op het zuidelijkste punt van de route ligt restaurant Het Rode Koper met comfortabele fauteuils en houtvuur waar voor oudere dames de tijd langzaam verstrijkt. Een vriendelijke ober serveert koffie met cake. Over een stenen bruggetje gaat het daarna langs de beek en dwars door het bos naar het Hulshorster Zand. Het zand, ooit een vijand voor de boeren, wordt nu gekoesterd. Natuurmonumenten liet onlangs weten dat het bomen wil kappen om zand te laten verstuiven. Het regent nu gestaag en de sfeer op deze zandvlakte is van een beklemmende eenzaamheid. Snel terug naar het Hulshorst CS, het symbool van vergankelijkheid.

M. Roland: Noord-Veluwe (Elmar-wandelgids), route 8 met een stukje van route 6, ca. 20 km.