Scargill blij met compromis over zoekgeraakte geldgiften

LONDEN, 11 sept. Arthur Scargill haat de Britse pers misschien wel even veel als hij de Engelse bezittende klasse verafschuwt. In de ogen van de militante leider van een slinkend bestand aan mijnwerkers wemelt het in beide categorieen van samenzweringen. De 'upper class', natuurlijk gesteund door de Conservatieve Partij, heeft het op de arbeider in het algemeen gemunt, maar de pers aast op hem, Scargill. En het is de schuld van de pers dat zijn eigen achterban van mijnwerkers zich gedeeltelijk tegen hem heeft gekeerd, omdat ze in hem een ordinaire dief en zwendelaar vermoeden.

Voor een man die zo ijdel is, dat hij in zijn aktetas altijd een fohn meedraagt (zoals een BBC-camera in een historisch geworden opname tijdens de mijnwerkersstaking van '84 inzoemend liet zien), is die verdenking bijna een doodssteek.

Daarom lag er gisteren niet voor niets een klein glimlachje van voldoening om zijn mond, toen hij in Parijs tevoorschijn trad uit het hoofdkantoor van de International Miners Organisation (president Arthur Scargill) en kon laten aankondigen dat de National Miners Union (president Arthur Scargill) met het IMO een compromis had bereikt over 1,8 miljoen pond aan zoekgeraakte giften van Russische mijnwerkers.

Als zijn achterban voor dit compromis valt, zal Scargill achteraf mogelijk toch niet voor de rechter worden gesleept om ervoor te zorgen dat het geld in Engeland terugkomt. Scargill's vernuftig koorddansen heeft hem daarom voorlopig een verdere vernedering bespaard.

Scargill's ongelukkige positie is een gevolg van een ruzie over geld, dat Russische mijnwerkers ten tijde van de laatste massale stuiptrekking van de Britse mijnwerkers tegen het regime Thatcher, uit eigen zak gespaard hebben.

In totaal 1,8 miljoen pond werd overgemaakt naar Engeland, naar de Russische vakbondsleiders van destijds nu beweren, om het lijden van hongerende vrouwen en kinderen van de stakers te verlichten. Dat geld is nooit in de kas van de NMU terecht gekomen. Arthur Scargill, in zijn dubbelfunctie van NMU-president en IMO-voorzitter en oprichter, houdt vol dat het geld bestemd was voor het internationale mijnwerkers-werk. Om die reden staat het geld op onlangs ontdekte rekeningen in Dublin en Wenen.

Maar een onderzoek naar het financieel beheer van Scargill tijdens de staking heeft nog meer vuil naar de oppervlakte gehaald: persoonlijk opgenomen leningen uit NMU-fondsen, geknoei met giften op geheime rekeningen die alleen aan Scargill bekend waren en contacten met kolonel Ghadaffi in Lybie, die mogelijk genegen zou zijn financiele solidariteit met de onderdrukte klasse in Groot Brittannie te betonen.

De mijnwerkersleider wuift alle beschuldigingen weg: de leningen zijn al lang terugbetaald, geheime rekeningen waren nodig om giften buiten de beslaglegging op fondsen van de NUM te houden en de contacten met Ghadaffi liepen op niets uit.

Terwijl de harde kern van Scargill's aanhangers, de mijnwerkers in zijn geboortestreek Yorkshire, dapper volhielden dat al die publiciteit over verduistering een opzetje was om Scargill te pakken, werden Scargill's medebestuursleden in de NUM toch knap wantrouwig.

Een onderzoek van een onafhankelijk jurist concludeerde dat de financiele handel en wandel van de schimmige IMO in Parijs, door Scargill bedacht ten tijde van de staking, al helemaal ondoorzichtig was. Het IMO, bij monde van zijn Franse secretaris-generaal Andre Simon, was ook niet bereid daarover meer opheldering te verschaffen. De NUM-top werd nu nog geprikkelder: met welke pet op opereerde Arthur Scargill eigenlijk als het om het geld van de Russische mijnwerkers ging, die van de NUM, die zijn salaris betaalt, of die van het IMO? Een delegatie uit het NUM-bestuur reisde de afgelopen maanden naar Moskou om precies uitsluitsel te krijgen over de bestemming van de giften en een politieman reisde met ze mee.

Die expeditie leidde ertoe dat Scargill in elk geval juridisch vervolgd wordt voor zijn manier van boekhouden tijdens de staking. Het dreigement dat zijn eigen NUM hem voor de rechter zou dwingen de 1,8 miljoen pond van het IMO terug te brengen, is nu even afgewenteld, omdat in Parijs een compromis uit de bus is gekomen, waarbij de IMO (Scargill) aan de NMU (Scargill) een 'gift' doet uit haar fondsen.

Hoe groot die gift is , weet niemand zeker, maar naar wordt vermoed gaat het om tenminste 700.000 pond op een bankrekening in Dublin. De NUM-delegatie is tevreden met het bereikte accoord, maar moet de details nog aan haar achterban voorleggen. Of die uiteindelijk accoord gaat met een koehandel, waarbij ze meer dan de helft van haar toekomende gelden plus gedorven rente misloopt, is maar zeer de vraag.

En dan praten we nog niet eens over de Russische mijnwerkers, die zich grotelijks bedrogen achten. Scargill's Sovjet-collega's- mijnwerkersleiders willen nu de keerzijde van het principe internationale solidariteit zien: de hele 1,8 miljoen pond terug van NMU of IMO, maar dit keer om het lijden van de Sovjet-mijnwerkersfamilie's te verzachten.