Onbekend en onberekenbaar talent te horen op Metropolis

Bijna wanhopig probeerde de organisatie er een vrolijke draai aan te geven: volgens een optimistische politieschatting waren er zondag meer mensen bij Metropolis dan vorig jaar tijdens Poppark, zoals het toonaangevende Rotterdamse festival toen nog heette. Veel van de ongeveer 75.000 bezoekers moeten echter geconstateerd hebben dat het programma in vergelijking met de twee voorgaande edities een wat futloze indruk achterliet. Het uitgangspunt van Metropolis blijft bewonderenswaardig. Men kiest niet voor publieksfavorieten of hitparade-artiesten, maar het streven is een weerslag te bieden van trends en ontwikkelingen die gedurende het komende concertseizoen het clubcircuit zullen beheersen. Eerder deed de Poppark-organisatie een uitmuntende keuze met onbekende acts als Fishbone, Living Colour, 24-7 Spyz en Mano Negra, groepen die de belofte van toen inmiddels ruimschoots hebben waargemaakt. Vorig jaar triomfeerde 'onze' Urban Dance Squad voor een razendsnel publiek, aan de vooravond van het huidige internationale succes.

Dit keer bleef het bij een tamelijk matte vertoning, zowel op als voor de twee podia in het Zuiderpark. Hier en daar werd voorzichtig de pogo gedanst, maar de dame die haar breiwerkje had meegebracht, kon midden op het veld ongestoord breien. Van een oubollige rockgroep met een punk-vernisje als het Duitse Rausch keek niemand meer op, evenmin als van de zoveelste U2-kloon An Emotional Fish met een zanger die al bij het eerste nummer rood en paars aanliep van opgekropt tienerleed. Beide groepen waren op het laatste moment ingezet vanwege uitvallers als de enige rap-act op het programma. Het Britse Ruthless Rap Assassins kwam namelijk niet opdagen en daarmee lag het zwaartepunt zeer nadrukkelijk op blanke, Amerikaans georienteerde gitaarmuziek. Het oerdegelijke en volstrekt ongevaarlijke Sjako uit Haarlem viel nauwelijks op tussen het toch al niet opzienbarende aanbod. Dit in tegenstelling tot de Rotterdamse groepen East meets West en Snake Charming, die zich van de doorsnee onderscheiden door opmerkelijke toepassing van etnische en, in het geval van de laatste, fanfare-achtige invloeden. Van de overige Europeanen moesten de rommelige Satellites uit Frankrijk het afleggen tegen de gestroomlijnde flamenco-rock van het Spaanse Roe, met fraai gitaarspel en bijbehorende dans. De sympathieke Belg Arno Hintjens wist veel van de fans van zijn vroegere groep T. C. Matic nog op zijn hand, al had zijn lompe rockmuziek meer weg van een knarsende heimachine dan van de blues die hem zo na aan het hart ligt.

Voor zover er in de popmuziek van vandaag sprake is van nieuwe ontwikkelingen, zijn die onmiskenbaar afkomstig uit de 'zwarte' hoek. Des te teleurstellender was het, dat de enige vertegenwoordiger van de zogenaamde Black Rock Coalition, het Amerikaanse D-Extreme, weinig nieuws had te beiden. Het publiek reageerde lauw op het quasi-militante gedoe, zoals gewoonlijk tegen apartheid en voor gelijkheid en broederschap. Pas bij de gedreven mengeling van funk, rock en jazz van het trio Primus kwam er wat leven in de brouwerij, terwijl de als potentiele openbaring van het festival naar voren geschoven Limbomaniacs niet veel meer bleken dan het zoveelste clubje funk-discipelen in het voetspoor van de Red Hot Chili Peppers. Als er al sprake kon zijn van verrassingen, dan was het de manier waarop de Iers/Amerikaanse folkzanger Luka Bloom zich staande hield voor een festivalpubliek. Slechts begeleid door zijn indringende spel op de akoestische gitaar, legde hij een overgave en inspiratie aan de dag die bij de meeste andere attracties ver te zoeken was.

Met veel onbekend en onberekenbaar talent maakte Metropolis het zichzelf en de aanwezige popliefhebbers niet makkelijk. Een volgende keer dient in overweging te worden genomen dat een groep met een goede plaat en een mooi verhaal nog niet per definitie garant staat voor een onderhoudend festivaloptreden. Het afsluitende optreden van de uit de as herrezen Gun Club sprak boekdelen, want deze laatste overlevende uit het tijdperk van sex, drugs en rock and roll bracht alleen iets terecht van het oude, beproefde repertoire. Hun slotnummer Eternity is here kreeg dan ook een wrange, sombere bijsmaak.

    • Luka Bloom
    • East Meets West
    • Arno Hintjens E.A. Gehoord
    • Gun Club
    • Les Satellites
    • Snake Charming