De Wereld gaat teloor door mismanagement

'Als ik ongestoord zaken wilde doen, dan ging ik altijd naar societeit De Wereld. Daar was namelijk nooit een kip', zegt de eigenaar van een Amsterdamse geluidsstudio met spijt in zijn stem. Voor discrete gesprekken moet hij nu toch de stad weer uit. Want De Wereld ligt aan duigen.

Op 30 augustus zegde Hans Baaij, exploitant van het 'Uitgaanscentrum van de Jaren Negentig' aan de Amsterdamse Nieuwe Zijds Voorburgwal, met onmiddellijke ingang de huur op bij de eigenaar van het pand, bierbrouwerij Grolsch. Afgelopen dinsdag werden de vier BV's van De Wereld failliet verklaard. Gedupeerde leveranciers haalden in ijltempo de geluidsinstallatie, de ijs- en koelkasten en de drankvoorraad weg. Personeelsleden die de faillissementsaanvraag uit de krant moesten vernemen, gingen er met de inventaris van de bibliotheek vandoor. De fiscus en het GAK waren twee dagen bezig om orde op zaken te stellen, de curator regelde het ontslag van 53 man personeel. 'Wegens omstandigheden gesloten', stond er haastig met viltstift op een A4-tje; een merkwaardig gezicht, dat kladje op de peperdure koperen pui. Toch had de teloorgang van De Wereld niet beter verbeeld kunnen worden: het koper herinnert aan de luidruchtige opening op 6 juni, aan het surplus aan PR en design, aan de pretenties die met concepten werden verward. Het stukje papier staat voor de treurige leegte daarna.

De vraag rest: wat is er mis gegaan? Baaij zelf voert externe redenen aan. Eind juni al moest hij de discotheek sluiten, omdat die verre van geluiddicht was. Om de hinderwet te ontlopen, wilde hij er graag een vijfde pand bij kopen. Maar dat plan strandde omdat Grolsch (die al vijf miljoen in de renovatie had gestoken) geen heil zag in een nieuwe financiele injectie. Ook het cafe-restaurant liep slecht. Het holistische trefpunt dat in de persmap werd beloofd kwam de status van stiltecentrum nooit te boven. Baaij wijt dat aan de 'aanloopperiode' en het mooie weer. Hetgeen direct in tegenspraak is met de belangstelling voor het terras, waar het bij gebrek aan gasten voornamelijk de stoelen zelf waren die zich in de zon koesterden. Hoofdstedelijke cafebezoekers die, veilig verschanst achter de tapkasten aan het Spui, de nieuwe uitgaansvesting met argusogen volgden, zoeken de oorzaken liever in De Wereld zelf. Want Baaijs 'concept' werkte niet, dat hadden ze hem zonder hittegolf of WK ook wel kunnen vertellen. Was de drempel immers niet te hoog, de locatie besodemieterd? Was de inrichting niet te veel would-be, de bediening beneden alle peil? En liep er niet veel te veel personeel rond? Nee hoor, je zag dit faillissement van verre aankomen.

Toch zijn het argumenten die in diepste wezen in te brengen zijn tegen alle nieuwe en veelal populaire Amsterdamse cafes. In De Jaren word je ook aangestaard door jongeren met schort en paardestaart, die roerloos van het welgevormde meubilair genieten. Grand Cafe Royal op het Rembrandtplein mag dan 'klassieke' stoelen hebben, comfortabel zitten kan men ook daar niet. En wat te denken van het kauwgom kauwende, vermoeid-ogende meisje in cafe Du Lac op de Haarlemmerdijk, dat met een klap je kop koffie in een plas bier zet. Ironisch genoeg begon de spil van het complex De Wereld, de societeit, de laatste paar weken net een beetje te lopen. Zelfs toen de dagen al geteld leken, was daar altijd nog wel iemand te vinden was het niet in het restaurant, dan toch in de Zuilenzaal. Al had het merendeel van die paar trouwe leden de anekdote over Ramses Shaffy die spontaan achter de piano kroop ook maar van horen zeggen. De Wereld heeft van de zestienhonderd zomerkaart-houders nooit een cent gezien. Zij kregen de cryptische brieven met de aankondiging van de sluiting eerder in de bus dan de accept-girokaarten. Maar de 'Vereniging van vrienden' is vastbesloten door te gaan. Desnoods in een nieuw onderkomen.

Adviseurs

De Wereld had niet genoeg financiele 'rek' om de tegenvallende omzet (nog geen tiende van de raming) nog langer op te vangen. Er was geen financieel manager, de miljoenenbegroting was volgens insiders in een middag in elkaar geflanst. Het personeel schreef zelfs rapporten om zijn eis voor een steviger leiding kracht bij te zetten. Externe adviseurs betraden in hoog tempo de betonnen trappen aan de Nieuwe Zijds, de interim-manager kwam te laat om het tij nog te keren. Hans Baaij wijst verbitterd naar Grolsch, die wel 7500 gulden huur per week vroeg, die wel achtduizend-litertanks in de grond liet verzinken, maar die geen poot uitstak om De Wereld te redden. Zij kissebissen overigens nog steeds over de vraag wie destijds de tapvergunning had moeten aanvragen. Ook de NMB, vanwege de soepele kredietverlening aan de horeca beter bekend als 'de meeneembank', zal haar garantie niet voor niets hebben ingetrokken. Naar verluidt is de bank-bier-combinatie (tevens instigerend duo achter De Jaren en De Waag) inmiddels alweer druk in gesprek met mogelijke nieuwe exploitanten. Mensen die hun sporen achter de tap hebben verdiend en hectoliters kunnen verkopen.

Foto Willem Middelkoop Societeit De Wereld: sluiting gaat gepaard met gekissebis