Randgroepjongeren in Romeo en Julia op de brommer

Vooral de plaatselijke kranten stonden er bol van. Tot in de Tweede Kamer werden door de VVD vragen gesteld aan de toenmalige minister van WVC. Hoe had de minister het in zijn hoofd gehaald om een dergelijk project financieel te steunen? Het gaat om een produktie van de Amsterdamse stichting Brekend Vaatwerk die met honderd Nijmeegse randgroepjongeren een balletvoorstelling op brommers organiseerden: Romeo en Julia op de brommer. Tijdens de vijf weken durende repetities maakte Albertien Pareau Dumont filmopnamen die vanavond in een half uur durende documentaire worden uitgezonden.

Iedereen die de documentaire ziet, moet tot de conclusie komen dat het geld dat aan de produktie van het muziekspektakel is uitgegeven, wel besteed is geweest. De intensiviteit waarmee de theatermakers met de jongeren tijdens de repetities omgaan is zo indringend en zo direct en zinnig, dat je mag hopen dat dergelijke projekten navolging krijgen.

Want hoe gaat het in de praktijk? Met weinig en primitieve middelen moeten jongerenwerkers vaak proberen randgroepjongeren van de straat te houden. Een perspectief of doel is nauwelijks voorhanden.

Hoe anders was het tijdens de repetities van dit theaterstuk. Daar ging het om verantwoordelijkheidsgevoel, samenwerking, presteren, leren omgaan met nieuwe emoties, rekening houden met elkaar en duizend andere kleine dingen die de jongeren voortdurend ongemerkt een ding duidelijk maakten: ik kan wat.

De film laat zien dat dit op een spontane manier gebeurt. De theatermakers hadden alleen maar het produceren van een voorstelling voor ogen toen zij aan het projekt begonnen. Zij waren absoluut niet van plan om als een soort welzijnswerkers een demonstratie van goed jongerenwerk te geven. Dat is het wel geworden. Na afloop van het projekt zijn sommige van de deelnemers weer terug naar school gegaan of gingen voor het eerst van hun leven op zoek naar een baantje. Sommigen mislukten en vielen weer terug in oude gewoonten van 'een beetje rondhangen en kwijlen met de maten', zoals een van de hoofdrolspelers Basilio zijn leven van voor de repitities schetst. Het knappe van de film is dat het een natuurlijk verslag geeft van de worstelingen van de jongens en meisjes tijdens de repetities en de voorstelling. Door de voortdurende aanwezigheid van de camera vergaten de jonge spelertjes op het laatst dat ze werden gefilmd. Alle onbeholpenheid, alle emotie en ook alle conflicten zijn op deze manier uniek vastgelegd.

Jammer is dat de documentaire niets laat zien van het voorspel, het gevecht om de subsidies dat een theaterstuk op zich is geweest. Over de nazorg kan de film niets laten zien. Die was er niet. Romeo en Julia op de brommer. Ned. 3, 19.10 - 19.40 uur.

    • Henk Kool