Pim

Ik lees een boek dat mijn opa las toen hij klein was. Het heet: Het Voorwereldlijk monster of hoe Pim de Brontosaurus heeft gevangen, door Jan Feith. Het is best moeilijk want het is nog in de oude spelling geschreven. Het gaat over Pim die een heel slecht rapport heeft maar hij had een 9 voor gymnastiek, een 10 voor Natuurlijke Historie (= Biologie) en een 10 voor tekenen en zo ging hij toch over naar de derde klas en zijn vader was boos: 'nota bene, de onbelangrijkste vakken die d'r bij zijn, ' moppert hij.

Pim lijkt een beetje op zijn oom Harry, die biologie heeft gestudeerd. Die komt met het gerucht dat er midden in Afrika nog een brontosaurus in leven is. Zijn oom wil dat gaan onderzoeken en nodigt zijn neefje uit om mee te gaan. Dat laat hij zich geen twee keer zeggen. Hij is bij de padvinderij en kan heel goed spoorzoeken. Maar er waren kapers op de kust. Vanuit Frankrijk, Engeland en Duitsland. Die gingen ook op expeditie naar de brontosaurus. Oom Harry en zijn neef Pim kwamen als eersten aan en gingen meteen met de auto (dat staat er) het oerwoud in. Door te praten met de inboorlingen kwamen ze al gauw op zijn spoor, Pim de spoorzoeker vond een echte voetafdruk van de bronto. Frankrijk, Engeland en Duitsland ontmoeten elkaar in het oerwoud en krijgen vreselijke ruzie. Oom Harry hoort dat, het lijkt wel een wereldoorlog in het klein zegt hij. Hij kan vrede stichten en met zijn allen gaan ze dan verder op zoek. De Fransman is een echte jager maar de anderen willen de Bront vinden zonder hem te doden.

Verder ben ik nog niet, het is heel spannend. Intussen zag ik in de krant een paar leuke foto's van Apatosaurus, familie van Bront. Er is tot 28 oktober in Het Pesthuis in Leiden een tentoonstelling van zogenaamd levende Sauriers. Met de trein was dat dichter bij dan Afrika. Toen we binnenkwamen stond er een grote grafsteen waarop stond: Dinosauriers bestaan niet meer. Op de steen was een opgezet musje gemonteerd en daarop zat een levende, een heel treurig gezicht, en hij wou er niet af.

De sauriers zijn er allemaal van stegosaurus tot mijn Bront. Ze bewogen, ze brulden, de triceratops stortte bijna van zijn verhoging af. Een nieuwe oom Harry heeft intussen bedacht dat een enorme steen van 10 kilometer doorsnee uit de hemel is komen vallen en dat door het stof na die dreun op aarde er een tijd geen licht meer was en dat er toen ook geen voedsel meer kon groeien, jaren lang niet. Zo zou het zijn gegaan, dat Pim's Bronto niet echt meer kan bestaan.

    • Willem-Jurphaas van Rietschoten