Galerie

David Ross

Een mat gezicht met een vroeg christelijke uitdrukking en een dromerige Romaanse blik in de ogen: zo schildert de Engelsman David Ross (1938) zijn portretten. Uit zijn hoofd, dus zonder model. Hij schrijft daarbij: 'Not to be you.'

Ross schildert met waterige acrylverf in aarde-tinten die vloeiend in het doek opgezogen worden, een werkwijze die slechts enkele minuten in beslag neemt. Bij deze schilderijen wordt de toeschouwer zich bewust van de invloed die de twintigste eeuw op zijn gezicht heeft getekend. De afstand die Ross tussen werk en de toeschouwer schept vormt een wezenlijk bestanddeel van zijn bedoelingen. Ross wil zo de toeschouwer zichzelf laten zijn zodat hij kan antwoorden met: 'To be me is not to be you.'

Dat sommige van zijn werken achter spiegelend glas zitten merkt alleen een kniesoor op.

Galerie Rumpff, Spaarnwouderstraat 72-76, Haarlem. T/m 23 september. Geopend do. t/m za. 14-17 uur.

Grenville Davey

Waar vandaan en op welke wijze zijn beelden naar De Appel zijn getransporteerd weet de Londenaar Grenville Davey (1961) niet, waar ze exact moeten staan of hangen des te beter. Een tikkeltje naar links, iets hoger of wat meer naar achteren; de plaats die zijn beelden uiteindelijk innemen is tot in de finesses bepaald. Davey verstaat de kunst van het etaleren. Het materiaal voor zijn uiterst esthetische sculpturen lijkt hij rechtstreeks te hebben betrokken van een UFO-fabrikant. In verklarende teksten staan bij de raadselachtige en formele beelden vaak teksten als 'de beelden gaan een spannende dialoog aan met elkaar en met de ruimte'.

Het is niet de bedoeling dat de taal waarin de dialoog wordt gesproken ook verstaanbaar is. De toeschouwer is bij dit gesprek volkomen buitengesloten en wordt er bewust van gemaakt dat alles tijdelijk en lelijk aan hem is.

Davey, wiens werk zich in de Saatchi-collectie bevindt, exposeert nu voor het eerst in Nederland. Saskia Bos van De Appel presenteert hem nadat zij Davey twee jaar geleden selecteerde voor deelname aan de Aperto gedurende de Biennale in Venetie van 1988. Hij werd toen al vertegenwoordigd door de Londense Lisson galerie. Samen met onder anderen Jeff Koons exposeerde hij eerder dit jaar in het Newport Harbor Art Museum in Californie. Kortom: zijn ster is snel gerezen. Waar Koons de handel en wandel van de kunstwereld aan de orde wil stellen lijkt Davey dat met de schoonheid zelf te willen doen.

Stichting De Appel, Prinseneiland 7, Amsterdam. T/m 14 oktober. Geopend di. t/m zat. 13-17 uur.

Torch 'Let maar eens op, schaakpaarden kijken bijna altijd scheel. Dat komt doordat de machine die ze maakt zo moeilijk af te stellen is.'

Joris Baudoin staat voor een schilderij gemaakt door zijn vriend Douwe Jan Wiersma met daarop een wild geschilderd Stauntonpaard gevat in een door Baudoin vervaardigde lijst van beton.

In een andere ruimte van galerie Torch hebben de kunstenaars de rollen omgedraaid; daar zorgde Wiersma voor de lijst van een Van Gogh-imitatie. Schuin voor het schilderij met het paard staat een betonnen fiets met een stevige ketting aan een boomstam.

Hun tentoonstelling biedt een aantal voorwerpen die als rekwisieten dienst deden in hun 16 mm-film De grot van Plato die op 7 september in premiere gaat in Desmet in Amsterdam. Van de ongebruikte restjes celluloid heeft Wiersma een ronde tafel gemaakt. Baudoin is niet alleen vaardig in het verwerken van beton maar ook in de terrazzo-techniek, samen met Wiersma heeft hij een grappige fontein gemaakt waarin een grof gehakte kastelein een pilsje tapt in een pul waar een straaltje water uit omhoog komt. Of een pingpongballetje mag blijven dansen op de waterstraal, weten ze niet. Zoiets wordt besloten in overleg met de galeriehouder.

Galerie Torch, Prinsengracht 218, Amsterdam. T/m 15 september. Geopend do. t/m za. 13-18 uur.

Lydia Schouten

Over een nageschilderde foto van een vermoorde vrouw, afkomstig uit een politiedossier, staat de contactadvertentie: 'Adorable Art Curator, culture junkie with own home in Hampton seeks male counterpart warm, sexy, intelligent, nurturing, fit, professional, 30's-40's.'

Het schilderij maakt deel uit van een installatie van Lydia Schouten met de titel The sleeping beauties. De kelderruimte van galerie Snoei heeft zij omgetoverd tot een Madame Tussaud-achtige Chamber of Horror, waarin zij zich lijkt te willen vereenzelvigen met slachtoffers van geweldsmisdrijven die een fatale advertentie hebben gezet. Op acht naast elkaar geplaatste bedden, die zijn overtrokken met transparant plastic folie dat geel-groen licht doorlaat, rusten acht identieke hoofden afgietsels van Schoutens eigen hoofd , die wat gelaatskleur en kapsel betreft lijken op de aan het hoofdeinde opgehangen portretten van in Amerika omgebrachte vrouwen. Aan ieder voeteneinde staat een tafeltje waarop ontroerend keurig een rood koffertje ligt. Link aan de kelderwand hangt een luguber portret; het prototype van een vrouwenmoordenaar. De krachtige taal van dit macabere geheel laat aan duidelijkheid weinig te wensen over. Gelijktijdig worden op de begane grond van galerie Snoei video-installaties van de Amsterdamse kunstenares Pink geexposeerd. Evenal bij Lydia Schouten spreekt uit haar werk de mentaliteit van de jaren zeventig, toen videokunst, performances en feministische kunst opgang maakten. Desondanks wekken beide tentoonstellingen nauwelijks een gedateerde indruk.

Galerie Snoei, Witte de Withstraat 17a, Rotterdam. T/m 30 september. Geopend wo. t/m zo. 12.30-17.30 uur. David Ross Grenville Davey Baudoin en Wiersma Lydia Schouten

    • Mark Peeters