Crisis Wereldbridgefederatie door interne machtsstrijd

GENEVE 7 sept. Voor de Franse voorzitter van de Europese Bridge Liga Jose Damiani is het door hemzelf georganiseerde wereldkampioenschapstoernooi dat in Geneve wordt gehouden, niet alleen zijn grootste triomf als organisator maar tevens zijn grootste teleurstelling als bridge-politicus. Vriend en vijand zijn het er over eens dat deze kampioenschappen alles overtreffen wat de Wereld Bridge Federatie ooit heeft georganiseerd. Meer landen en veel meer spelers dan in voorgaande evenementen nemen deel, de organisatie is vlekkeloos en uitstekende electronische voorzieningen. Aan Damiani's kwaliteiten als organisator twijfelt niemand.

Als organisator is het hem een gruwel dat de WBF sinds vier jaar wordt geleid door de Australische advocaat Denis Howard, wiens verkiezing als opvolger van Jaime Ortiz Partino volgens menigeen een vergissing blijkt te zijn. Howard heeft zich gedurende zijn eerste ambtsperiode ontpopt als een autocratisch bestuurder, die steeds vaker eigenmachtig beslissingen neemt en volgens zijn tegenstanders regelmatig de plank misslaat. Zo zegde hij de Chinese Volksrepubliek, onder het bewind van zijn voorganger Partino lid geworden van de WBF, de organistie toe van het volgende wereldkampioenschap voor parenbridge. Maar er wordt aan getwijfeld of de Chinese bridgers, die zelf nauwelijks georganiseerd zijn, wel in staat zullen zijn zo'n omvangrijke operatie goed van de grond kunnen krijgen.

Pijnlijk

Toch verschenen in Geneve de Chinezen met een uitgebreide videopresentatie van hun plannen. Dat was pijnlijk omdat de andere WBF-bestuurders al lang hadden besloten dat het toernooi onder geen voorwaarde naar China zou gaan. Een andere kapitale misser van Howard is dat hij, in de eerste plaats om het vorig jaar in Australie gespeelde wereldkampioenschap voor teams mogelijk te maken, de Japanse computerfirma NEC als hoofdsponsor van de WBF heeft binnengehaald.

Enkele jaren tevoren echter had Damiani ervoor gezorgd dat de eveneens Japanse computerfirma Epson de grote sponsor van de WBF werd die haar in staat stelde de wereldwijde organistie van het simultaan gespeelde parentoernooi, het promotionele paradepaard van de WBF, op te zetten. Als gevolg van Howards activiteiten werd Epson binnen de WBF onverhoeds met een van zijn grootste concurrenten geconfronteerd en dat deed de verhoudingen danig bekoelen.

Insiders zeggen dat Howard zeker nog een tiental van dergelijke blunders heeft gemaakt. Vorig jaar, tijdens de wereldtitelstrijd in het Australische Perth, leidden de meningsverschillen in de top van de bridgewereld al tot een woede-uitbarsting van Partino, die verklaarde uit protest tegen Howards incompetentie al zijn resterende functies binnen de WBF neer te leggen. De ambitieuze Damiani besloot zich na afloop van Howards ambtstermijn kandidaat te stellen voor het voorzitterschap, maar de Australier wilde van geen wijken weten waardoor afgelopen week in Geneve de tweede hevige botsing binnen het WBF-bestuur plaatsvond.

Minderheid

Binnen dit bestuur bezetten de Europese Bridge-Liga en de Amerikaanse Bridgebond ieder vier zetels, terwijl de overige zes zetels door de zes andere zones worden ingenomen. Ofschoon de EBL 53 procent van de leden van de WBF inbrengt en zorgt voor 61 procent van het inkomen, verkeren de Europeanen toch in een minderheidspositie. Damiani was dus voor zijn verkiezing op vooral Amerikaanse steun aangewezen. Maar zijn overduidelijke ambities maken hem bij de Amerikanen niet populair, die Howard nog een termijn het voordeel van de twijfel wilden geven.

De Europeanen trokken zich hierop uit het bestuur terug, en vervolgens verklaarde de ijlings bijeengeroepen algemene vergadering van de EBL dat Europa de medewerking aan het management van de WBF opzegde. Hiermee werd weliswaar voorkomen dat de WBF-organistie meteen in tweeen uiteenviel, maar dat hierdoor de organisatie in feite vleugeillam werd, beseften ook de Amerikanen, die in de persoon van oud-wereldkampioen Bobby Wolff aan het bemiddelen sloegen. Na moeizame onderhandelingen werd tot een weinig overtuigend compromis besloten: Howard blijft nog een jaar aan, maar geeft het voorzitterschap dan over aan de Braziliaan Ernesto D'Orsi die dan weer na een jaar wordt opgevolgd door Wolff. In 1994 zal vervolgens een Europese voorzitter van de WBF worden gekozen. Hoewel het duidelijk is dat Howard de strijd toch heeft verloren, heeft Damiani hem niet gewonnen. De grootste verliezer is de WBF zelf, die als gevolg van de tegenstellingen binnen het bestuur nauwelijks zal kunnen profiteren van de organisatorische en promotionele successen die Damiani op zijn naam heeft staan.

    • Bob van de Velde