Beetje vloot heeft een aal

In mijn ochtendblad lees ik: 'Pragmatische Relus' bedoeld is onze minister van defensie 'wil geen kruisvaarder zijn'. Dat kan ik mij best voorstellen. De minister wil niets weten van een kruistocht van het christelijke Westen tegen 'goddeloze' Arabieren. Hij is in ieder geval zo pragmatisch, dat hij 'veiligheidshalve' met de fregatten Witte de With en de Pieter Florisz een vlootpredikant en een vlootaalmoezenier laat meegaan.

Op al het varend oorlogstuig van de Amerikanen zijn aalmoezeniers en predikanten aanwezig. Voor het moreel en voor 'als er wat gebeurt' en dat is toch niet uitgesloten. Saddam Hussein spreekt van een heilige oorlog; president Bush begint gebedjes van Eisenhower te citeren en eindigt een toespraak voor veteranen met God bless you. In Amerika gelooft volgens een recent boek van Gallup 94 procent in God, niet minder dan 90 procent bidt wel eens, 88 procent van de Amerikanen gelooft door God te worden bemind. Meer dan driekwart van de Amerikanen heeft zijn religieuze betrokkenheid als positief ervaren in zijn leven en 38 procent zelfs als zeer positief. Dan kan je geen aalmoezeniers en predikanten thuishouden als landgenoten opstomen naar de Straat van Hormuz; dat is niet alleen logistiek, maar ook theologisch verantwoord. Theologistiek dus.

Nederland is veel sterker geseculariseerd dan de Verenigde Staten. Fractievoorzitter Brinkman ziet een herleving van het verantwoordelijkheidsbesef van christelijke organisaties, maar wijst tegelijkertijd op de versukkeling waarin het gezin is geraakt. Dat is precies de oorzaak ervan dat in ons land de secularisatie verder is voortgeschreden dan elders. Het gezin functioneert onvoldoende in de cultuuroverdacht.

Maar het geseculariseerde Nederland heeft iets speciaals. Het heeft sinds enkele decennia 'geestelijke raadslieden' in de krijgsmacht. De Universiteit voor Humanistiek staat tegenwoordig in het rijtje van de 'aangewezen' theologische universiteiten. Daar worden de geestelijke raadslieden opgeleid, niet alleen voor de krijgsmacht, maar ook voor humanitaire instellingen. Er zijn nu al twee confessionele geestelijke verzorgers in de vaart.

Moet er met het bevoorradingsschip Zuiderkruis een geestelijke raadsman mee? Het Humanistisch Verbond is nu aan de beurt en die functionarissen worden toch niet voor niets opgeleid? Of kunnen ze juist, wanneer het ernst wordt met de oorlogsdreiging en in een oorlog zelf onvoldoende functioneren? De confessionele geestelijke verzorgers van reformatorischen en katholieken huize zijn in noodsituaties uitwisselbaar. Zo ver is de oecumene onder ambtsdragers wel. Dat is niet met de geestelijke raadslieden het geval. Kunnen onze jongens en meisjes op die oorlogsbodems hun geestelijke verzorgers kiezen? Dat doen ze tegenwoordig zelfs met voetbalcoaches.

Er wordt geklopt op de hut van de commandant. Er staat een wat oudere matroos. 'Commandant, ik wil biechten'.

Antwoord: 'Dat kan je niet bij mij. Dan moet je bij de vlootaalmoezenier zijn'.

Matroos salueert nogmaals: 'Er is geen aal, alleen maar een geestelijk raadsman'.

In de verte donderen kanonschoten, vijandelijke jagers vliegen laag over. De matroos weer: 'Ik wil recht-toe-recht-aan een absolutie. Ik wil mijn zonden kwijt.' Als de minister van defensie niet weet wat 'volmaakt berouw' is, moet hij het maar eens aan zijn staatssecretaris vragen.