IRENE DUNNE 1898-1990); Een vergeten ster

Ondanks vijf Oscarnominaties, een veelzijdige loopbaan en een positie aan het eind van de jaren dertig als Hollywoods best betaalde ster, is de gisteravond in Los Angeles overleden Irene Dunne door het grote publiek bijna vergeten. Misschien was haar uiterlijk niet karakteristiek genoeg of haar charisma niet toereikend om tot de categorie der onsterfelijken toe te treden. Toch blijkt ze bij het terugzien van haar beste films niet onder te doen voor beroemdere generatiegenoten.

Irene Dunne werd geboren in Louisville, Kentucky op 20 december 1898 of 1901 of 1904 daarover spreken de bronnen elkaar tegen. Zij wilde aanvankelijk operazangeres worden, maar vond haar stek als ster van Broadwaymusicals, met name Flo Ziegfelds legendarische Showboat (ze zou de rol van Magnolia in 1936 herhalen in de verfilming). In 1930 maakte Dunne een Hollywooddebuut in Leathernecking, direct gevolgd door de prestigieuze western Cimarron, goed voor haar eerste Oscarnominatie. Regisseur Wesley Ruggles prees de nieuwkomer als iemand die kon zingen, dansen en acteren, kortom geknipt voor de jonge geluidsfilm.

Haar reputatie steeg vooral door enkele melodrama's, met name van John M. Stahl, Back Street en Magnificent Obsession. Ze danste en zong onder meer 'Smoke Gets in Your Eyes' tegenover Fred Astaire in Roberta en in Rouben Mamoulians High, Wide and Handsome. Haar beste werk leverde ze in verschillende 'screwball comedies', die onnavolgbare mengeling van kolder, romantiek, satire, glamour en aangeklede erotiek: Theodora Goes Wild en Leo McCarey's The Awful Truth en Love Affair. In de jaren veertig was ze de heldin van serieuze drama's als A Guy Named Joe (onlangs door Spielberg overgemaakt als Always) en The White Cliffs of Dover en in romantische komedies als Penny Serenade en My Favorite Wife. Een reeks prestigeprodukties Anna and the King of Siam, Life with Father en I Remember Mama culmineerde in 1950 in de hoofdrol van koningin Victoria in de pijnlijke flop The Mudlark. Het was voor Dunne aanleiding zich terug te trekken uit een actieve filmcarriere en in de politiek te gaan. Als fervent Republikein werd ze in 1957 door president Eisenhower beloond voor de steun aan zijn campagne met een benoeming tot Amerikaans afgevaardigde bij de Verenigde Naties.

    • Hans Beerekamp