Solidariteit

DE WAARSCHUWINGEN konden niet langer worden genegeerd. De Verenigde Staten hadden de keus tussen nieuw gezichtsverlies in de brandende woestijnen van het Midden-Oosten en een 'chirurgische' militaire slag tegen het inmmorele regime van Saddam Hoessein. De economische boycot, zelfs in de vorm van een maritieme blokkade, zou immers het beoogde effect van een Iraakse knieval niet of te laat bewerkstelligen; de tijd werkte in het voordeel van de dictator van Bagdad. Het geschikte moment voor de militaire 'chirurgie' was overigens al verstreken. De bekendste brenger van deze boodschap was Henry Kissinger.

Niet bekend

VANZELFSPREKEND is de Sovjet-Unie, zelfs in haar tegenwoordige hachelijke toestand, geen mogendheid die kortweg kan worden gesommeerd in de Amerikaanse pas te lopen. De islamitische factor heeft voor haar een bijzondere betekenis waarmee rekening zal moeten worden gehouden, wil de Sovjet-Unie aan boord kunnen blijven. Dat is weer iets anders dan het Kremlin onder alle omstandigheden het recht van het laatste woord te geven, maar het veronderstelt dat al het mogelijke in het werk wordt gesteld om de druk op Saddam Hoessein te handhaven en te vergroten met de internationale solidariteit als belangrijkste instrument. President Bush heeft er terecht op gehamerd dat het niet gaat om een conflict tussen de VS en de Arabische wereld maar om een internationale correctie van een vrijwel geisoleerde agressor. De aanstaande top in Helsinki zal dit scenario moeten volgen.

DE MISSIE van Perez de Cuellar naar Amman heeft een eigen functie in de reactie van de volkerenorganisatie op de Iraakse agressie. De secretaris-generaal had beoogd diplomatie een kans te geven, maar teleurgesteld moest hij na uitvoerige besprekingen met de Iraakse minister van buitenlandse zaken vaststellen dat zijn gesprekspartner geen enkele flexibiliteit had getoond in de kern van de kwestie: de gewapende inlijving van Koeweit door Irak.

Bagdad heeft daarmee een kans op ontsnapping laten schieten. Dat betekent dat er alle reden is voor opvoering van de druk op het regime in Bagdad wat er op neerkomt dat eventuele gaten in de blokkade worden gedicht en internationaal offers worden gebracht om loyale VN-leden die onder de gevolgen van de boycot te lijden hebben, doeltreffend te steunen.

In alle opzichten ligt er een zware verantwoordelijkheid op Japan en op West-Europa. Wil de internationale solidariteit beklijven dan zullen de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen. Opdat de keus tussen verbrokkeling van de solidariteit en oorlog niet actueel wordt.