Melodrama, dans en voyeurisme in huizen van Rotterdammers

Na een halve eeuw van wederopbouw viert Rotterdam uitbundig feest. Duizend kinderen dansen op het Schouwburgplein. Uit de theaters, tenten en cafes klinkt muziek. Het publiek stroomt naar het centrum als vrijdagavond om half acht de eerste groep deelnemers aan Thuis in Rotterdam 1990 per bus vertrekt vanaf De Doelen.

Voor de tweede keer realiseert Studio al Porto onder leiding van de Italiaanse Luisa Gorelli een vier uur durende rondreis langs woningen van kunstenaars. Daar worden de gasten getracteerd op een voorstelling of performance van hooguit tien minuten. Halverwege de avond is er een pauze, waarin men een zomers soupeetje krijgt opgediend in de studioruimte in Delfshaven.

Een romig-geel licht verleent glans aan de hoge gebouwen als regisseur/acteur Henri van Zanten het voertuig kriskras door de stad gidst naar de negen lokaties, onderwijl zijn persoonlijke visie gevend op Rotterdam. Bij souterrain of zolderkamer aangekomen wacht een professioneel optreden. Tussen de schuifdeuren betekent in dit geval beslist geen huisvlijt.

De deelnemende kunstenaars komen uit verschillende disciplines. Bij de actrice Pauline van Rhenen woont men een Repetitie bij. Met medewerking van Harrie van Dijk, Pieter Vrijman en Ellen Heinsen voltrekt zich een melodrama, waarin de verschillende theatrale lagen prachtig overgaan in een hilariteit verwekkend einde.

Don Satijn (musicus, componist) verheft zijn Kunst (X) en biedt zijn 'cursisten' een nieuwe manier van kunstperceptie aan, waarbij de grammofoon een belangrijke rol speelt. Met het overhemd uit de pantalon kierend is hij het prototype van een kamergeleerde die verslingerd is aan zijn uitvinding.

In Traiteur Devos (een diner op niveau voor een heer van stand) bewerkt Ed de Vos niet alleen zijn contrabas, maar laat hij de toeschouwer vanaf de gang getuige zijn van een speels maal. Daarna beweegt Petra Rhijnsburger zich elegant als gastvrouw tussen de collectie 'natuurvondsten' in het gedeeltelijk gerenoveerde Museum Kunst en Cultuur. Men vertrekt er niet zonder de belofte het milieu terug te brengen in de oorspronkelijke staat.

De dansdiscipline wordt vertegenwoordigd door zes kunstenaars. Ciel Wertz voert haar breekbare choreografie Geen Titel uit in een licht interieur. Bij Inge Oosterveld spuit in eindeloos verdriet het water door Het Huilende Huis of de Wenende Woning. Piet Rogie's aandeel heet Off Standard, waarin requisieten verwijzen naar miskende genieen als Vincent van Gogh. September Eve van Ana Teixido en Arthur Rosenfeld speelt zich gedeeltelijk af op het dak, waarbij de ondergaande zon een rozenrood decor schildert. Initiatiefnemer Wibo Platenkamp blaast ten slotte het licht uit in Nachtrust. Door de verschillende en ironiserende aanpak is Thuis in Rotterdam 1990 een smakelijk avontuur, waaraan de voyeur in de toeschouwer zich schaamteloos te goed kan doen.

Project: Thuis in Rotterdam 1990. Een serie mini-voorstellingen en performances bij kunstenaars thuis. Organisatie: Studio al Porto, werkplaats voor dans- en bewegingstheater. Gezien: 31/8 Rotterdam. Aldaar: 7 t/m 9/9.

    • Caroline Willems