Column

PTT

Vorig jaar ging ik verhuizen en vroeg bij de PTT een nieuwe telefoon en beperkte huisinstallatie aan. Ik werd verwezen naar het World Trade Center, nam daar onder het genot van een paar kopjes koffie het hele assortiment door, vulde veel te veel formulieren in, zou worden gebeld voor een afspraak en verder kwam alles dik in orde. Nog koffie? Nee, dank u wel.

Tegen de tijd dat de verbouwing klaar was begon ik eens te bellen met de PTT over de afspraak die wij hadden gemaakt dat ik zou worden gebeld voor een afspraak. Allereerst moest ik mijn aanvraagnummer geven en of ik nog wist met wie ik had gesproken en wanneer onze ontmoeting had plaatsgevonden en of ik zaak was of particulier en het was handiger als ik een keer langs kwam om een installatie uit te zoeken.

Ik begon geduldig uit te leggen dat ik al geweest was en dat ik geen tijd had om weer langs te komen ('ik werk niet bij de PTT', humorde ik ad rem) en dat mijn dossier door hun bedrijf moest zweven.

Of ik nog wist hoe de meneer eruit zag die mij had geholpen en of ik zaak of particulier was en welk type Vox-installatie ik had besteld en wat mijn oude nummer was en de meneer die het toen had behandeld (ze wisten niet meer precies wie) was met vakantie, vandaar. Uiteindelijk kwamen we tot een afspraak en allerlei metselaars, stucadoors en timmertypes werkten over om klaar te zijn voor de man van de PTT. Met spanning werd (na een nacht doorwerken) op HEM gewacht. De meest treurige Kadetjes stopten voor mijn deur en de doordeweekse types stapten uit en telkens dacht ik: die is van de PTT.

Maar niets van dat al. Ik weer bellen (zelf geen telefoon, dus cafe op de hoek) en ik moest alles weer geduldig beantwoorden. Ik moest mijn aanvraagnummer geven en of ik nog wist met wie ik had gesproken en wanneer onze ontmoeting had plaatsgevonden en of ik zaak was of particulier en het was handiger als ik een keer langs kwam om een installatie uit te zoeken en of ik nog wist hoe de meneer eruit zag die mij had geholpen en of ik zaak of particulier was en welk nummer-type Vox-installatie ik had besteld en wat mijn oude nummer was en de meneer die het toen had behandeld (ze wisten niet meer precies wie) was met vakantie, vandaar. Na een gesimuleerde hartinfarct mijnerzijds, een scheldkanonnade van hier tot Bagdad, een dreiging met een kort geding en een dwangsom van 125.000 gulden kwamen wij tot overeenstemming dat er zo spoedig mogelijk iemand zou komen en dat zou niet eerder dan maandag worden. Er kwam die maandag een man met een totaal verkeerde installatie en ik zou van deze column een spannend feuilleton kunnen maken als ik in detail ging stellen hoe de verdere onderhandelingen met de PTT liepen. Ik heb regelmatig kapingen en gijzelaars overwogen. Toen de installatie er eenmaal stond kwam de periode van de 'kinderziektes' en als in een Hitchcock-film begonnen op avonden dat mijn vrouw helemaal alleen thuis was toestellen eenzaam te rinkelen. Zij vermoedde een kindermoordenaar op zolder, maar het bleek een 'kinderziekte' van ons Voxje. Eer er iemand bij was om de boel te repareren waren we twee kinderen verder. Over de installatie (staat er nu dertien maanden) kreeg ik vorige week (lekker rendabel bedrijfje dus) de rekening en het bijna vergeten verhaal kwam nog een keer bij mij langs. Het aardige is dat als ik dit verhaal aan iemand vertel diegene mij onmiddellijk terugbetaalt met een zelfde soort anekdote. Iedereen heeft chronisch gelazer met de PTT-telecom en krijgt nachtmerries, smetliezen en tropenkolder als hij eraan denkt. Je kan het voetbal dan ook geen grotere doodsteek toedienen dan het prachtige woord eredivisie te veranderen in de PTT-telecompetitie. De WK heeft het voetbal als spelletje verpoederd, de eerste oefenwedstrijden van de Nederlandse topclubs waren dramatisch en als je dus echt de stadions binnen de korste keren met mos begroeid wil hebben moeten je de eredivisie PTT-telecompetitie noemen.