De Kaag

In koffiehuis Ut Dobbertje staat de lucht zwanger van de nicotine. Na de hengelwedstrijd wordt er flink ingenomen; de bierflesjes op tafel getuigen van de dorst. Het cafe ligt aan de dijk langs de Zijl, aan de rand van Leiden. U komt er langs op weg naar de de Kagerplassen. Links liggen uitgestrekte watervlakten. Rechts, maar veel lager, liggen de groene weiden en de veengronden, doorkliefd door kronkelige sloten. Overal staan windmolens die de polder droog moeten houden. Dit landschap is eeuwenoud. Vier kilometer verder volgt het pontje van boer Van Schie. Voor de somma van vijfendertig cent komt u aan de overkant. In societeit De Kaag staan de tafels reeds gedekt voor een deftige lunch. Ook niet-leden kunnen hier een kopje koffie drinken. Het asfalt is nu verleden tijd. Het pad volgt de bochtige dijk verder, maar nu over gras, langs vee, een camping en het erf van enkele boerderijen. De hekken leveren nauwelijks een probleem: houten opstapjes helpen de wandelaar, zoals in Engeland. Op de dijk bij de polder Waterloos doemt echter een hindernis op. Als we de bewoners van een zomerhuisje om doorgang vragen, wordt met nauwelijks verholen agressie nee geknikt. Een alternatief over een sloot - een plank zou genoeg zijn - ontbreekt, dus moeten we terug. De burgerman regeert. De zon maakt plaats voor een druilerige regen. Hollend bereiken we Rijpwetering, waar een majestueuze kastanjeboom bescherming biedt. Na een waterrijk landschap met prachtige vergezichten passeren we het aquaduct waar de Ringvaart de Rijksweg overbrugt. Oude zeilschuiten schuiven langzaam over voorbijrazende auto's: de wereld op haar kop, omgekeerd. In Oude Wetering, ooit een schakel in het handelsverkeer tussen Oostzee en Vlaanderen, eindigt onze tocht.