Het egoistische Westen heeft Arabische droom verstoord

De ironie wil dat de koplopers in het veroordelen van Irak, de Verenigde Staten en Engeland, die Koeweit willen bevrijden en Saoedi-Arabie tegen mogelijke Iraakse agressie willen beschermen, net zo schuldig zijn als Irak aan de schending van het internationale recht. In opdracht van de Verenigde Staten zijn openlijke en geheime militaire acties uitgevoerd tegen onder andere Cuba, Grenada, Nicaragua, Libie, Panama om de regeringen daar omver te werpen. Ook Engeland heeft soortgelijke handelingen verricht in verschillende delen van de wereld. De Falklandoorlog tegen Argentinie is een bescheiden, recent voorbeeld.

Onder het mom van het handhaven van de status quo, het herstellen van de democratie of het beschermen van de mensenrechten, hebben de VS en Engeland op absurde en ondemocratische wijze vele malen direct en indirect meegewerkt aan het afzetten en soms vermoorden van democratisch gekozen staatshoofden. President Salvador Allende van Chili was in de jaren zeventig het slachtoffer van deze politiek.

Kennelijk worden democratie en mensenrechten door de VS en Engeland alleen geeerbiedigd in eigen land. Wanneer het om eigenbelang gaat, staan zij dictatuur en het schenden van mensenrechten in andere landen toe. De VS hebben de voormalige Filippijnse dictator Marcos gesteund, tegen de wil van zijn volk, tot aan zijn val. Zij steunen nog steeds traditionele Arabische regimes. Van democratie en bescherming van de mensenrechten door deze regimes komt weinig terecht. Men kan constateren dat zich hier een dubbele moraal voordoet.

Andere eclatante voorbeelden van militaire invasies en/of annexaties, die voortduren zonder enige veroordeling of bestraffing door de zogenoemde 'vrije wereld' van het Westen: de bezetting van de Gaza-strook door Israel en de annexatie van de Westelijke Jordaanoever met inbegrip van Arabisch Jeruzalem. Hetzelfde geldt voor Israels annexatie van de Syrische Golan-hoogvlakte en de bezetting van delen van het zuiden van Libanon. Vrijwel alle pogingen van de Veiligheidsraad van de VN om een en ander te doen veroordelen of te bestraffen, zijn gedwarsboomd door een veto van de VS, het grootste en machtigste land van de 'vrije wereld'. Ook Syrie bezet een deel van Libanon tegen de wil van vele Libanezen. Dit is eveneens onbestraft gebleven. Irak bezit voorts grote delen van Iran en alleen uit eigenbelang en militair strategische overwegingen heeft de Iraakse president Saddam Hussein nu besloten deze bezette gebieden plotseling te ontruimen.

Steun

De VS, Engeland, Israel en Syrie zijn niet veroordeeld of bestraft voor hun daden, terwijl Irak wel bestraft wordt wegens de annexatie van Koeweit. Hetzelfde Irak, onder leiding van dezelfde Saddam Hussein, heeft de laatste tien jaar direct en indirect steun gekregen van de 'vrije wereld', vooral tijdens de oorlog tegen Iran. Jarenlang hebben de VS, Engeland, Frankrijk, West-Duitsland en andere Westeuropese landen naast de Sovjet-Unie en zelfs Egypte faciliteiten, kredieten, militaire uitrustingen en know-how aan Irak verstrekt om Iran, 'het anti-Westerse, fanatieke islamitische land' te verslaan.

Saddam Hussein was toen dezelfde wrede dictator die duizenden Koerden met gifgas vermoordde, alle oppositie de kop indrukte en de bevolking onderdrukte, maar afgezien van protestgeluiden in de Westerse media: tegen de alleenheerser werden geen sancties uitgevaardigd. Nu Saddam niet meer luistert naar het Westen, 'voor zichzelf is begonnen' en de hegemonie in de Arabische wereld nastreeft, is dat plotseling veranderd.

De Westerse landen verdedigen in eerste instantie hun economische en strategische belangen in het Midden-Oosten. Zij vrezen niet ten onrechte dat de oliehandel met de Arabische landen, de verkoop van civiele goederen en militaire uitrustingen en hun strategisch belang op het spel worden gezet door een verdere opmars door Iraakse troepen.

Gedreven door eigenbelang heeft het Westen zich de afgelopen decennia uitsluitend ingespannen om de bestaande situatie in stand te houden. Dit is een van de factoren die de Arabische droom van economische eenheid en vooruitgang hebben belemmerd, althans zo menen veel Arabieren. Het hardhandige optreden van het pro-Westerse Israel tegen de Palestijnen irriteert de gehele Arabische wereld.

Met uitzondering van een handjevol oliestaten overheersen armoede, analfabetisme en sociale tegenstellingen in de regio. Saddam Hussein maakt daarvan goed gebruik om de Arabische massa's achter zich te krijgen. Vooral zijn aangekondigde streven naar Arabische eenheid, economische vooruitgang en naar een bestraffing van Israel hoe onrealistisch ook spreekt een groot deel van de Arabische bevolking aan. Het maakt hem tot een verkapte versie van de Egyptische president Nasser, een 'fenomeen'; zijn wreedheden en misdaden worden als het ware tijdelijk vergeven en vergeten.

Niettemin blijven de invasie en annexatie van het buurland afkeurenswaardig. Vroeg of laat zal Irak zich uit Koeweit moeten terugtrekken, met onvermijdelijke materiele en morele schade voor beide landen, voor de hoofdrolspelers in de Arabische wereld en voor het Westen. Een economische boycot en politieke druk van vrijwel de gehele wereld, onder de vlag van de Verenigde Naties, zullen Irak doen bezwijken. Militair ingrijpen zou slechts de materiele schade vergroten, de morele crisis in het Midden-Oosten verdiepen en van Saddam Hussein in en buiten de Arabische wereld een martelaar maken.

De schade aan de kostbare olie-installaties in Irak, Koeweit en eventueel Saoedi-Arabie, als gevolg van oorlogshandelingen, zou niet alleen voor de economie van die landen maar ook voor die van de rest van de wereld een zware klap betekenen; de prijs van olie en van vele andere goederen zal in hoog tempo stijgen, met alle pijnlijke gevolgen van dien voor de gewone burger. Zelfs als Saddam Hussein door de knieen zou gaan, zal de omwenteling in het Midden-Oosten niet meer in de hand kunnen worden gehouden. Het militair machtige Westen, noch welke 'gematigde' Arabische leider ook kan de nu ontketende radicale verandering nog tegenhouden.

Beroering

De beroering in de gehele regio zal, naar moet worden aangenomen, voortduren totdat een rechtvaardiger oplossing wordt gevonden voor de brandende vraagstukken. Deze kunnen worden verdeeld in vraagstukken op lange termijn (armoede, structurele economische achteruitgang, analfabetisme en dictatuur) en die op korte termijn (zware buitenlandse-schuldenlast, het Arabisch-Israelische conflict, in het bijzonder het Palestijns recht van zelfbeschikking, grensgeschillen tussen onder andere Irak en Iran, Irak en Koeweit, Syrie en Israel). De twee categorieen zijn nauw aan elkaar verwant en vormen de voedingsbodem voor de crisis in het Midden-Oosten en voor het ontstaan van dictaturen in het gebied.

De Golfcrisis biedt de Verenigde Naties een gouden kans om te helpen bij het vinden van een structurele oplossing voor de problemen in het Midden-Oosten. Zo zou de organisatie een topconferentie kunnen beleggen waaraan zou worden deelgenomen door de betrokken landen in de regio (Arabische landen, Israel, Iran), maar ook door de VS, de Sovjet-Unie, Engeland, Frankrijk, Duitsland, Japan, China. Voorts is het hoog tijd een gemeenschappelijke markt voor het Midden-Oosten tot stand te brengen. Aan deze markt zouden ook Israel, de nieuw te vormen staat Palestina, Turkije en Iran moeten deelnemen.

Dit alles zou kunnen geschieden onder auspicien van de VN, met behulp van wetenschapsmensen en deskundigen. Een fonds van 300 miljard dollar zou door de Arabische olielanden, de VS, de Sovjet-Unie, de meeste betrokken Westeuropese landen, Japan, de Wereldbank en de VN beschikbaar kunnen worden gesteld voor de aanpak van de buitenlandse schulden, het Palestijnse vraagstuk en het analfabetisme.

Kosten

De kosten van dit voorstel zouden op den duur kunnen worden terugverdiend, zoals hieronder blijkt. de dure aanwezigheid van Westerse en andere troepen in Saoedi-Arabie zal overbodig zijn. Volgens bescheiden schattingen kosten die nu zo'n tien miljard dollar per jaar. De olie-installaties van Irak, Koeweit en Saoedi-Arabie worden gespaard voor vernietiging door oorlogshandelingen, een 'meerwaarde' van jaarlijks enkele tientallen miljarden dollar. Het stopzetten (of verminderen) van de wapenwedloop in de landen van het Midden-Oosten bespaart tientallen miljarden dollar. Het succes van zo'n conferentie onder auspicien van de VN, hoe gering ook, zou als voorbeeld kunnen dienen voor het oplossen van conflicten in andere ontwikkelingsgebieden (Afrika, Azie, Latijns Amerika). De inkomstenderving van het Westen, de Sovjet-Unie en China door het verlies van de wapenverkoopmarkt, kan worden opgevangen door de verkoop van civiele produkten voor de ontwikkeling van een snelgroeiende infrastructuur, industrieen en landbouw in de desbetreffende landen.

Het vereist moed en creativiteit om van de Verenigde Naties het instrument voor zowel regionale als wereldvrede te maken. Maar door een gezamenlijke, internationale, eerlijke aanpak van de wereldproblemen onder de vlag van de VN zouden zelfs de conflicthaarden in het ontvlambare Midden-Oosten kunnen worden opgeruimd.