De krant

Ik had gevraagd om een dagje mee te mogen naar de krant. Om half negen werd ik opgehaald door Lien (van de kunstredactie) en Mr. Max (van de hoofdredactie). We gingen naar Rotterdam (daar wordt de krant gemaakt). Aan de rand van Rotterdam kwamen wij een verzakt balkon tegen, dat door een brand veroorzaakt was. Nieuws voor de krant? Bij een heeeel groot gebouw zei Lien: 'Dit is het.'

Ik zei: 'Ja hoor.' Lien: 'Echt waar.' Even later was ik op de derde verdieping van het gebouw. We zijn er met een glazen lift naar toe gegaan. Het was er op deze hete dag zo koel dat ik toch mijn trui had moeten meenemen. (Dat kwam door de air conditioning). Allereerst gingen we bordjes halen in de kantine voor de kruidkoek, die ik zelf gebakken had. Het kostte ons een paar minuten om hem op te eten. In een uur had ik mijn stukje Zorgen voor Dieren 2 helemaal getypt, in de computer. Daar kwamen van andere computers dan wel steeds memo's tussen door: storingen van andere redacteuren op mijn schermpje, zoals Die koek was lekker, hoor.

Een krant wordt per pagina in elkaar gemonteerd op de tekstverwerkers en dan gefotografeerd. Ik ben gaan kijken naar de sportredactie. Daar was de pagina al weg naar de zetterij. Toen nog naar de donkere kamer van de 5 of 6 fotografen. Er zijn daar twee kamers. De eerste, met een rood licht, was om de foto's af te drukken, de tweede kamer was helemaal donker. Daar moest je je negatieven van het rolletje halen en in een blik doen. Er komt dan een vloeistof bij en het wordt een foto, ontwikkelen heet dat. Toen we daar uit kwamen stond Hans (die de kunstpagina maakt) bij de redactie klaar om met mij te gaan kijken naar de zetterij. En daar heb ik gekeken hoe de krant in elkaar gepast wordt. Heel vaak moeten er jammer genoeg een paar stukjes ingekort worden. We gingen terug naar de kunstredactie. Onderweg zag ik een witte buis met een soort brievenbus er in: de buizenpost. Blikken met rode deksels er op lagen er naast. Arjen wist me te vertellen dat je daar je stukje of column in kon doen. Met luchtdruk wordt de tekst dan naar beneden gestuurd, uitgetypt en dan weer verstuurd waar het heen moet: de zetterij. Als er eerst nog iets belangrijks gebeurt, wordt er gezegd bij de pers 'stop de pers'. Dan wordt er een vernieuwde voorpagina gezet. Op de zetterij staan 2 grote machines. Je legt de pagina tussen een glasplaat, met een druk op de knop is de pagina binnen enkele seconden in de drukkerij en de zaak kan door. Ik zou daar ook naar toe willen gaan (de drukkerij dus), maar dat kon niet want ik ging om half twee naar meneer Koning. Hij leerde mij hoe ik met de portibol-computer moest werken, dat is een soort draagbare typ-machine met een schermpje. Het bijzondere is dat je de tekst op het schermpje met de telefoon naar de krant over kan seinen. Een truc van de journalist die ik nog niet wist.