'Wat doet de koning?'

Links van me, temidden van uitbundig militair machtsvertoon, schittert de Jordaanse havenstad Aqaba, de enige haven die Irak momenteel nog rest. Rechts van me doemen de met oorlogsmaterieel volgestouwde heuvels van Egypte op.

Voor me in de Rode Zee patrouilleren de boten van de Verenigde Staten en hun bondgenoten.

Zover mijn oog reikt, is er oorlogsdreiging. Met name de laatste 24 uur doemen steeds meer zwaarbewapende schepen in de nabijheid van Aqaba op.

Aan de Jordaans-Israelische grens is binnen een paar uur een militair tentenkamp uit de grond gestampt. Het is vol met soldaten die de godganse dag met immense verrekijkers de Jordaanse grens afspeuren.

Een van hun voornaamste taken is ervoor te zorgen dat uit Jordanie afkomstige zelfmoordcommando's onschadelijk worden gemaakt. Juist op de Palestijnen, zo'n 60 procent van de Jordaanse bevolking, oefent de door Saddam Hussein uitgeroepen Jihad, de heilige oorlog tegen Israel en de andere christenhonden, een grote aantrekkingskracht uit.

Boven de Egyptisch-Israelische grens verschijnen steeds meer helikopters van waaruit elke verdachte actie in kaart wordt gebracht.

In het midden, ingeklemd tussen al dit dreigende geweld, ligt de lome ansichtkaart Eilat. Ofschoon alle ingredienten voor een alles en iedereen vernietigende oorlog binnen handbereik liggen, is het strand bezaaid met bruingebakken toeristen.

De baai zelf is vergeven van de surfers, speedboten en aan parachutes hangende para-sailers. Een stukje verderop doorklieft een met Amerikaanse toeristen volgestouwde boot op zijn dooie gemak het water. Uit op het strand opgestelde boxen dreunt de gebruikelijke disco-muziek die een enkele keer wordt overstemd door laag overvliegende helikopters.

Zelfs als op het strand steeds meer zwaarbewapende soldaten verschijnen, blijven de badgasten rustig doorbakken. Alsof het om een onschuldig stratego-spelletje gaat waaraan elk moment van de dag een einde kan worden gemaakt. 'Business as usual', vertrouwt een zakenman me geruststellend toe.

Een keer, als een verdwaalde para-sailer de haven van Aqaba dreigt binnen te scheren, breekt er enige paniek uit. Razendsnel keert de speedboot om en trekt de toerist in ijltempo naar veiliger wateren. Voor de badgasten is het niet meer dan een lichte rimpeling in een vlekkeloos Neckermann-decor.

In tegenstelling tot de doorsnee-toerist is de lokale bevolking verre van gerust op de afloop van al het machtsvertoon. Al lange tijd zijn alle gasmaskers uitverkocht. Kinderen zijn vaak al overgebracht naar veiliger oorden. Dagelijkse levensmiddelen worden in hoog tempo gehamsterd.

Voor de plaatselijke inwoners, zowel in Egypte als Israel, is de rol van de Jordaanse koning het gesprek van de dag. 'Wat doet de koning?', is een vraag die voortdurend terugkomt. Gaat hij overstag voor de Palestijnse en Iraakse druk, dan lijkt een confrontatie met Westerse en arabische troepen bijna onvermijdelijk.

Bezwijkt de koning voor de Amerikaanse pressie, dan moet ernstig rekening worden gehouden met Iraakse represailles.

Voorlopig houdt men de adem in. Aan de toeristen lijkt het allemaal voorbij te gaan. Zij bakken rustig door, temidden van steeds meer wapens, schepen, soldaten, helikopters en ander oorlogsmaterieel.