Hulshorst

Op de stationmuur pronkt een gedicht van Gerrit Achterberg: Hulshorst, als vergeten ijzer is uw naam, binnen de dennen en de bittere coniferenstaat uw stationwaar de spoortrein naar het noordenmet een godvergeten knarsstilhoudt, niemand uitlaat niemandinlaat... De treinen razen nu voorbij, het station Hulshorst is gesloten. Bij het naburige cafe-restaurant staan de auto's tot tussen de bomen van het bos geparkeerd. Gelukkig ligt aan de andere kant van de snelweg een andere wereld, de wereld van het Hulshorster Zand en het Leuvenumsche Bosch.

De bomen reiken tot hoog in de hemel. Honderdvijftig jaar geleden was dit nog een zandverstuiving. Het afwisselende landschapsrelief van forten en randwalduinen herinnert aan die tijd. Op deze regenachtige dag heeft de wandelaar het rijk alleen. Paden zijn er te over, maar waar het bos wijkt voor het zand blijkt een kompas toch onmisbaar.

Dwars door dit gebied stroomt de Leuvenumsche Beek, meanderend tussen haar steile oevers. Het verval is voor Nederlandse begrippen groot: 27 meter tussen het Uddeler- en het Veluwemeer. Ooit stonden hier negen papiermolens. De laaglandbewoner, gewend aan stille sloten, verwondert zich over de gestage waterstroom. Helaas bleek de forel niet tegen de mens en zijn afval opgewassen.

Op het zuidelijkste punt van de route ligt restaurant Het Rode Koper met comfortabele fauteuils en houtvuur waar oudere dames de tijd langzaam laten verstrijken. Een vriendelijke ober serveert koffie met cake. Over een stenen bruggetje gaat het daarna langs de beek en dwars door het bos naar het Hulshorster Zand.

Het regent nu gestaag en de sfeer op deze zandvlakte is van een beklemmende eenzaamheid. Snel terug naar het Hulshorst CS, het symbool van vergankelijkheid.

M. Roland: Noord-Veluwe (Elmar-wandelgids), route 8 met een stukje van route 6, ca. 20 km.