Simon J. F. Lang

Simon J. F. Lang (34) trad na voltooiing van zijn rechtenstudie in Cambridge in 1977 in dienst bij de oliemaatschappij BP. Hij is sinds 1 januari 1990 manager van de Divisie Industrie en Handel Benelux. Zijn divisie houdt zich bezig met de bevoorrading en levering van olieprodukten aan de industrie, landbouw en transportsector in de Benelux. Het totaal aantal medewerkers bedraagt 155. Voor zijn benoeming in Amsterdam werkte hij onder meer twee jaar in Oman en op het hoofdkantoor in Londen. Lang is getrouwd en heeft net als zijn vrouw de Engelse nationaliteit. Ze wonen aan de Herengracht in Amsterdam.

Woensdag 8 augustus

Meestal sta ik rond zeven uur op en probeer ik tegen achten op kantoor te zijn. Waar ik ook heb gewerkt, overal heb ik een woning in het centrum gezocht, dichtbij mijn werk. Amsterdam vormt daarop geen uitzondering. Als het mooi weer is, is het een aardige wandeling van 20 minuten en anders neem ik meestal de tram of, als ik echt lui ben, de auto. Tot nu toe heb ik nog niet de moed gehad om op de fiets te gaan.

Op woensdagmorgen heb ik mijn wekelijkse ontmoeting met mijn management-team om de ontwikkelingen van de verkoop en de winstmarges door te nemen en daarna de lopende kwesties te behandelen. Nu in de vakantieperode zijn er een of twee mensen niet aanwezig en gezien de ontwikkelingen in de Golf besluit ik het eerste uur te besteden aan een analyse van onze positie. Hoeveel hebben wij de laatste dagen verkocht? Hoe verhouden onze prijzen zich tot de markt? Het antwoord op de tweede vraag komt snel, onze dealers vinden dat ze een negatieve winstmarge hebben. Angst voor een Iraakse invasie in Saoedi-Arabie laat de olieprijzen spiraalsgewijs stijgen en in de handel met Japan zijn nieuwe pieken bereikt. Ik heb een kort gesprek met onze inkopers van ruwe olie in Londen. Hun analyse is dat als het embargo zal werken, ruwe olie enige tijd dertig dollar per vat zal kosten. Als het niet werkt dan zal de prijs zakken naar 21 dollar per vat, hetgeen betekent dat het huidige niveau waarschijnlijk niet erg lang gehandhaafd zal blijven. Het ziet ernaar uit dat het embargo zal werken dus besluiten we tot een prijsstijging voor donderdag.

Om de een of andere reden slagen we er altijd weer in om onze planningsperiode te laten samenvallen met de zomervakantie en dus wordt het grootste gedeelte van de rest van de dag besteed aan het plan voor 1991 met zo om de twee uur een onderbreking om de laatste bewegingen van de markt in de gaten te houden. (Bush en Hussein zullen in de middag verklaringen afleggen.) De belangrijkste punten van het plan draaien om de te verwachten vraag van volgend jaar. Hierop zijn de weersomstandigheden van invloed (er zijn nog steeds veel huishoudens die voor hun verwarming afhankelijk zijn van olie, vooral in Belgie), het landbouwbeleid van de Europese Gemeenschap en de vraag of het op diesel rijdende vrachtverkeer van de opslag- en pompinstallatie bij het eigen bedrijf naar de verkoopstations aan de autoweg zal gaan als gevolg van milieumaatregelen met betrekking tot de eigen opslaginstallatie. Iedereen heeft in zijn achterhoofd dat als de olieprijs op 30 dollar per vat blijft, we een grote vermindering in de vraag kunnen verwachten, nog afgezien van wat er verder gebeurt. Een onprettig vooruitzicht.

Na een vroeg diner met de planners ga ik naar het vliegveld om Marion, mijn vrouw, op te halen die uit Engeland arriveert. Ze werkt nog steeds in het Verenigd Koninkrijk en op het moment zien we elkaar meestal alleen in de weekends, maar door het vooruitzicht van een bezoek aan Sail komt zij nu eerder!

Donderdag

Een hele vroege start voor de Parade of Sail '90; we zien de eerste grote schepen door het Noordzeekanaal komen. Een absoluut fantastisch schouwspel. Er zijn waarschijnlijk maar weinig plaatsen in de wereld waar je een groot schip met volle zeilen van zo dichtbij kunt zien zonder zelf aan boord te zijn.

Bij terugkeer op kantoor merk ik dat de 'streep in het zand' van Bush een einde heeft gemaakt aan de speculaties van een Iraakse aanval op Saoedi-Arabie en doordat de andere producenten meer olievaten aanbieden is de markt niet meer zo gespannen en is de druk op de prijzen weggevallen. Als de markt blijft dalen zouden wij de mogelijkheid hebben de prijzen weer te verlagen. De rest van de dag en de vroege avond worden besteed aan het doorwerken van de enorme papierwinkel die altijd maar groter lijkt te worden. Ik ga wat eerder dan anders naar huis (gewoonlijk is het acht uur), omdat mijn vrouw er is en we vroeg willen eten. Amsterdam heeft veel goede restaurants en in de korte tijd die ik hier ben heb ik er al verschillende geprobeerd.

Wij zijn allebei dol op Indonesisch eten, maar sinds Marion in verwachting is kan ze de lucht van een Indonesisch restaurant niet meer verdragen, dus wordt het de Griek vanavond.

Vrijdag

Toen ik net was aangekomen in Holland had ik twee keer per week Nederlandse les, maar door de tijdsdruk is dat tot mijn spijt afgenomen tot een keer. Dus begint de dag met anderhalf uur Nederlands. Hoewel ik de taal nu redelijk goed kan verstaan, worstel ik nog steeds met de uitspraak. Binnenkort denk ik dat ik toch wel in staat zal zijn Vestdijk en Mulisch te lezen.

De olieprijs is in de loop van gisteren gezakt tot 30 dollar per vat, er is daarom werkelijk ruimte voor een prijsverlaging, die naar onze aankondiging maandag ingaat.

Aangezien alle bedrijven proberen om de prijsschommelingen weloverwogen te laten verlopen (dat wil zeggen ten minste twee of drie hele centen) en zij onder dezelfde druk staan, kondigen de andere bedrijven gelijke verlagingen aan maar met een verschillende timing. In Belgie is er nog een omvangrijke bureaucratie die de maximumprijs voor olie in het land berekent. Die is dezelfde kant opgegaan en wij hebben de prijsdaling aanzienlijk verminderd om de prijzen min of meer op een lijn te houden met de markt.

Het ziet er daarom naar uit dat wij de prijsdalingen maandag enigszins zouden kunnen vergroten.

Tot het werk van een oliemaatschappij in de jaren negentig behoort een enorme nadruk op Gezondheid, Veiligheid en Milieu en als gevolg daarvan heb ik iemand die mij direct rapporteert over deze kwesties. Ik heb een vergadering over hoe onze vorderingen zijn in het bijzonder over de produktie van Product Safety Sheets (vereist door de NEN 2010 normen). Toen onze nieuwe voorzitter Robert Horton in maart dit jaar aantrad, lanceerden wij het Project 1990 binnen BP. Het doel is de manier waarop mensen binnen het bedrijf opereren te veranderen, zodat wij de kracht handhaven van een groot bedrijf maar met de grootst mogelijke flexibiliteit. De sleutel is het tegemoetkomen aan de waargenomen behoeften en kritiek van het personeel bij BP en we hebben vijf project-teams opgericht die moeten kijken naar de verschillendeaspecten van onze werkwijze. Het draait om communicatie binnen het bedrijf, en ik heb een bespreking van een half uur met mijn secretaresse Ineke overhoe zij een aantal kwesties op dit gebied ziet.

De vrijdagmiddag wordt voornamelijk besteed aan persoonlijke dingen. Mijn sales manager in Nederland, Johan, zal spoedig promotie maken en daarom ben ik bezig een manier te vinden om hem in samenwerking met BP Europa en onze personeelsafdeling zo goed mogelijk te vervangen. Bovendien zal een van onze depots in Belgie, dat nu nog onder een andere afdeling valt, binnenkort door ons worden geleid. Ik moet mij er van overtuigen dat men zich houdt aan de regels van Gezondheid, Veiligheid en Milieu.'s Avonds weer een bezoek aan Sail. Deze keer met klanten die voornamelijk betrokken zijn bij vervoer en groothandel, dus je zou ze wederverkopers van Olie kunnen noemen. We bezochten ook een door het bedrijf gecharterde honderd jaar oude Thames-bark die voor deze gelegenheid uit Engeland is gekomen.

Het verschaft me ook een voortreffelijke gelegenheid om de belangrijkste leden van de NOVOK (de Nederlandse Organisatie van Olie- en Kolenhandelaren) te ontmoeten.

Zaterdag

Normaal gesproken de dag dat al het huishoudelijk werk gedaan moet worden, boodschappen enzovoort, maar omdat Marion dit allemaal op vrijdag heeft kunnen doen, lijkt het net een extra vrije dag. Mijn petekind Gabriel is op bezoek bij zijn vader in Nederland dus gaan we met hun hele familie naar Sail. Deze keer vanaf de waterkant. Het wordt een wandeling van vier uur, wat, dat moet ik toegeven, langer is dan ik gewend ben; maar het is de moeite waard om de schepen van zo dichtbij te zien. We zijn net op tijd terug om te zien dat India aansluiting weet te houden in de tweede testmatch. Cricket blijkt voor de meeste Nederlanders het meest onbegrijpelijke van Engeland en de Engelsen. Er is zeker tien keer aan mij gevraagd om het spel uit te leggen sinds ik hier ben, en iedere keer liet ik de vragensteller met een tamelijk onthutste blik achter. Ik weet niet of het nu is omdat ik het spel niet goed kan uitleggen of dat het echt een raar spel is.

We hebben een etentje bij een collega van mijn vader die bezig is een fabriek op te zetten om uit olie laagzwavelige kool te produceren in Rotterdam. De snelheid waarmee alle Nederlandse autoriteiten stappen namen om het project in Nederland te krijgen is indrukwekkend. Ik denk dat de lokale overheid in het Verenigd Koninkrijk daar nog heel wat van kan leren.

Zondag

De morgen wordt altijd vrijgehouden om uit te slapen; en de rest van de dag voor bezoek aan vrienden en het doornemen van de zondagskranten. De Europese kranten zijn tegenwoordig zo dik dat het lijkt alsof je een roman zit te lezen.

Maandag

Vroeger op dan ooit om Marion naar het vliegveld te brengen en vervolgens naar Antwerpen te rijden.

De weg is zo bekend dat ik het gevoel heb of de auto op rails rijdt. Husseins 'redelijke' eisen dat de Israeli's de Westoever verlaten en de Syriers weggaan uit Libanon hebben de markt weer een beetje wisselvallig gemaakt. Hij opent met een stijging van 7 dollar per ton (ongeveer 1 cent per liter) en ik maak me zorgen dat wij te snel zijn geweest met het laten zakken van onze prijzen.

De markt stabiliseert zich gedurende de ochtend maar ik ben niet in staat mij een beeld te vormen over de te verwachten richting. Ik moet koppen blijven lezen, denk ik. Na verschillende vergaderingen overdag terug naar huis om de berg administratieve rompslomp door te werken. Morgen hebben we een beleidsvergadering voor de European Business in Brussel.

Dinsdag 14 augustus

Sinds april is de oliemarketing en raffinage van BP op Europese basis opgezet met een hoofdkantoor in Brussel. Hoewel het vaak handig is, lijkt het mij soms beter om wat verder van het hoofdkantoor af te zitten.

Met alle divisiedirecteuren in Europa vergaderen we met onze Europese directeur om te trachten een eenvormige Europese strategie te ontwikkelen. Dit blijkt tot ieders grote verbazing makkelijker dan verwacht.

Tussen de formele zitting door gaat het gesprek voornamelijk over het Midden-Oosten. De marktprijzen zijn opnieuw gestegen; deze keer vooral door de bijkomende potentiele dreiging van een verlies in de produktie van Noordzee-olie, en doordat het olie-embargo militair zou kunnen worden afgedwongen. De pauzes worden doorgebracht aan iedere telefoon in een omtrek van 200 meter van de vergaderkamer. Collega's proberen achter de laatste ontwikkelingen van hun eigen markt te komen. Voor de Benelux besluiten we af te wachten, het ziet er naar uit dat de achtbaan voorlopig door blijft razen. Als we op dit niveau blijven zal er tegen het eind van de week absoluut een verhoging nodig zijn. De meeste mensen bij de vergadering denken dat dit voor regeringen misschien het moment is om toe te stemmen in het aanspreken van de verplichte voorraad. Zo kan de markt gekalmeerd worden en een adempauze ingelast. Onder het eten met een belangrijke Belgische klant beweegt de conversatie zich snel in dezelfde richting en er blijken evenveel mensen als meningen rond de tafel verzameld te zijn als het gaat over de gebeurtenissen in de Golf. Ik hoop alleen maar dat we de komende dagen weer een terugkeer van enige stabiliteit in het gebied kunnen verwachten.