Bridge

Individuele toernooien zijn als serieuze krachtmeting allang geleden uit de mode geraakt. De belangrijkste oorzaak is natuurlijk dat de geluksfaktor een te grote rol speelt, en dat hangt weer samen met het teloorgaan van een algemeen aanvaarde biedstijl. Toen voor de oorlog Culbertson en zijn biedsysteem soeverein over de bridgewereld heersten - hij claimde waarschijnlijk zonder overdrijving dat 99% van alle bridgers volgens zijn biedprincipes bood -, betekende het deelnemen aan een individuele wedstrijd nog niet het verzeild raken in een Babylonische spraakverwarring over de te hanteren biedmethodes, en dan heb ik het nog niet eens over conventies.

Tegenwoordig bestaan er zoveel uiteenlopende opvattingen over bijvoorbeeld forcing situaties, dat het vrijwel onmogelijk is om met een vreemde partner, met wie maar enkele spellen hoeven te worden gespeeld, tot sluitende afspraken te komen. Een tweede oorzaak van het verminderen van de populariteit van individuele toernooien is dat alleen een qua kwaliteit homogeen deelnemersveld een zekere waarborg kan bieden dat de resultaten niet al te zeer worden vertroebeld door uitglijders van zwakkere deelnemers. Maar hoe bereik je die homogeniteit? Filmster Omar Sharif, die een sterke bridgespeler is en veel aan de promotie van het bridgespel doet, heeft een opmerkelijk initiatief genomen om individuele toernooien weer nieuw leven in te blazen door in Amerika het eerste Omar Sharif World Individual Bridge Tournament te organiseren. Hij wist van het vierdaagse toernooi meteen een groot spektakel te maken door het, althans voor bridgers, fantastische bedrag van $ 200.000 bijeen te brengen als prijzengeld. Hiermee vestigde hij ook direct een nieuw record. Het was tevens voor het eerst dat de Amerikaanse bridgebond onder zijn auspicien een toernooi liet verspelen waarin geldprijzen werden uitgeloofd. De Amerikanen hebben een merkwaardig preutse opvatting hierover, die kennelijk alleen door iemand als Sharif kan worden beinvloed. En dan te bedenken dat juist in Amerika het bridgeprofessionalisme een enorme vlucht heeft genomen.

Sharifs individuele toernooi heeft waarschijnlijk nog een record doen breken: dat van de duurste fout ooit gemaakt. (zie diagram 1)(Schoppen) A H 5 4(Harten) 8 4 3 2(Ruiten) H V 4(Klaver) 9 5(Schoppen) B 7 2(Harten) V 6(Ruiten) 10 7 6 5(Klaver) B 8 4 3(Schoppen) V 10 6 3(Harten) A B 10(Ruiten) B 9 8(Klaver) H 7 6(Schoppen) 9 8(Harten) H 9 7 5(Ruiten) A 3 2(Klaver) A V 10 2Op het moment dat dit spel op de tafel van de bekende Zweedse speler Per Olof Sundelin - in de bridgewereld alleen met zijn begininitialen P. O. aangeduid - werd gelegd, stond hij op de eerste plaats met een reeel uitzicht op de prijs van $ 40.000 die hieraan was verbonden. Hij zat N en zijn partner in deze ronde was Peter Pender, een voormalige Amerikaanse wereldkampioen en dus niet de eerste, de beste. Op de oostplaats zat Mahmood Zia, de Pakistaanse duivelskunstenaar die door velen als de sterkste speler van dit moment wordt beschouwd. Het bieden verliep aldus: (zie bieddiagram 1)Z: -pas2 (Klaver)2 (Schoppen)4 (Schoppen)W: -pasdbl.

pasa. p. N: -dbl.pas3 (Schoppen)O: 1 (Klaver)paspaspasW kwam met een (Klaver) uit en Pender verwachtte niet anders dan dat Zia de slag met (Klaver) A zou nemen en speelde zonder goed te kijken welke kaart bij O verscheen, een kleine (Klaver) bij. Maar Zia had helemaal geen (Klaver) A gespeeld. Hij speelde (Klaver) V in een poging een entree in W's hand ((Klaver) B) te creeren. Het gevolg was duidelijk: in plaats van het verlies van een (Klaver)-slag moest Pender nu het verlies van twee (Klaver)-slagen toestaan en tezamen met de twee vaste rode verliezers betekende dit een down. Deze ramp kostte 26 imps want het 4-(Schoppen)-contract was maar weinig geboden en niemand had in de NZ-lijn negatief gescoord. Die 26 imps deed P. O. terugvallen naar de derde plaats, goed voor 'slechts' $ 12.000, terwijl Zia hierdoor de hoofdprijs kon grijpen (2de werd Fred Hamilton, een andere Amerikaanse oud-wereldkampioen). Aan het slotbanket greep Pender de microfoon en verontschuldigde zich publiekelijk tegenover de Zweed dat hij niet goed had gekeken voor hij bijspeelde. Sundelins commentaar was: 'Op dit moment ben ik maar liever wie ik ben en zou ik niet graag in zijn schoenen staan'.

Pender zal waarschijnlijk de geschiedenis in gaan als de speler die een fout van $ 28.000 maakte. In ieder geval bewijst dit voorval dat in een individueel toernooi ook een homogeen veld geen absolute waarborg biedt dat de (on)geluksfactor niet een beslissende invloed op de uitslag kan hebben.