Ottey jaagt op 'wonderatlete' Griffith-Joyner

ZURICH, 16 aug. Begin vorig jaar klopte Merlene Ottey aan bij de Nederlandse sprinttrainer Henk Kraaijenhof. Ze had al een indrukwekkende staat van dienst, maar de laatste stap naar de wereldtop kon ze maar steeds net niet maken. Vanaf het ogenblik dat ze samen ging werken met de Nederlander is Ottey aantoonbaar sneller gaan lopen. Inmiddels lijkt haar hoofddoel, goud op een wereldkampioenschap of Olympische Spelen, een logisch gevolg van haar progressie.

Gisteravond op de Grand Prix van Zurich zette ze op de 200 meter de snelste wereldseizoentijd neer. Haar 21,66 was bovendien de tweede tijd ooit gelopen door een vrouw. De dertigjarige Ottey, die inmiddels getraind wordt door haar Italiaanse vriend Stefano Tilli, jubelde in het Letzigrundstadion dat ze voor dit 'vice-wereldrecord' geen baan op grote hoogte nodig heeft gehad. Met die opmerking wekte ze de illusie dat de fenomenale tijd die Florence Griffith-Joyner twee jaar geleden liep (21,34) niet zo onbereikbaar is als wordt gesuggereerd. Inderdaad zijn er idealere omstandigheden te bedenken dan in Zurich. Een hoger gelegen piste bijvoorbeeld en een gunstiger wind dan gisteravond toen ze het laatste stuk, waarop ze zich op onnavolgbare wijze van de tegenstand losmaakte, de wind recht in haar gezicht voelde blazen. Ook op de 100 meter excelleerde Ottey. De tegenwind van 1.2 meter stond een beste jaarprestatie in de weg, maar haar 10,93 betekende voor Zurich, dat karig bedeeld was met uitschieters, eveneens een hoogtepunt. Prestaties die het einde inluiden van het bronzen en zilveren tijdperk-Ottey. Het geheim van die ommekeer kennen waarschijnlijk alleen zij en Kraaijenhof.

Het gala in Zurich, dat al ruim zestig jaar wordt gehouden en door de Zwitsers ook wel het eendaagse wereldkampioenschap wordt genoemd, had dit jaar weer diep in de buidel getast om de reputatie hoog te houden. Het budget bedraagt 4,5 miljoen gulden, waarvan drie miljoen bestemd is voor de atleten. Zelfs de wegens een blessure afwezige Carl Lewis kreeg een bedrag omdat er met zijn naam reclame was gemaakt en dat in de voorverkoop ongetwijfeld van invloed was geweest. 'Weltklasse in Zurich' kijkt niet op een dubbeltje, maar wil in ruil daarvoor wel topattracties hebben. Een kritisch, maar tevens zeer deskundig publiek eist dat ook.

Riskant

In de atletiektempel werd de pijn dat de wereldklasse geen supertijden opleverde vreemd genoeg maar nauwelijks gevoeld. Wie de snelsten en besten tegen elkaar laat uitkomen heeft de garantie van spannende wedstrijden die het gemis van een wereldrecord kunnen compenseren. Dat moet niet jaarlijks gebeuren, maar 'Zurich' kan zo'n stootje wel verdragen. Opnieuw bleek hoe riskant het is recordpogingen aan te kondigen. Leroy Burrell, de gedoodverfde opvolger van Carl Lewis, had een slechte start en was al blij dat hij desondanks nog kon winnen in 10,13, tweehonderdste langzamer dan zijn tijd van zondag in Hengelo. Het is niet uit luxe dat hij na de wedstrijden in Zwitserland terugkeert naar de Verenigde Staten. Het gejakker langs de wedstrijden van het Europese Grand Prix circuit begint hem op te breken. De Brit Linford Christie, na zijn onverwinning op de Gemenebestspelen wat teruggevallen, liet zien dat hij twee weken voor de Europese titelstrijd in Split in blakende vorm is door in 10,20 tweede te worden achter Burrell.

De Grand Prix meeting in Zurich kende ook een aantal opmerkelijke nederlagen. Op de 400 meter bleef Danny Everett (dit jaar al goed voor 44,06) als vastgenageld in de blokken staan toen het startschot klonk. Hij moest de eer laten een Butch Reynolds, die twee jaar geleden in Letzigrund het fabelachtige wereldrecord van 43,29 liep. Dat hij nu bijna een volle seconde langzamer was (44,22) stond zijn zege niet in de weg.

De Roemeense Doina Melinte, dit jaar de snelste op de mijl, ging in een prachtige maar niet snelle race ten onder tegen Natalia Artjemova en op de 100 meter horden vrouwen was de Francaise Monique Ewanje-Epee Natalia Grigorjeva te snel af. Verrassingen waren er voldoende, maar niet de uitschieters waarop de rijkste organisator van Europa hoopte. Ook de speerwerpers, die al vier maal dit seizoen een wereldrecord verbeterden, hadden hoe weinig ook letterlijk de wind tegen waardoor hun prestaties werden gedrukt. Er waren in Zurich geen Nederlandse deelnemers. Ellen van Langen heeft na de Adriaan Paulen Memorial weer wat last gekregen van een oude liesblessure en liet daardoor de gelegenheid om op de 800 meter temidden van een wereldveld te starten voorbijgaan.

Van Hulst

Elly van Hulst besloot daar pas op het allerlaatste moment toe. Nadat ze dit weekeinde in Hengelo te horen had gekregen ischias te hebben, daarop besloot af te zien van Zurich en de Europese kampioenschappen, kwam ze daar dinsdag op terug. Sportarts R. Biedert uit haar trainingskamp in Magglingen onderstreepte weliswaar de diagnose van de Nederlander Peter Vergouwen, werkzaam bij de Nederlandse Sport Federatie, maar deelde niet diens opvatting dat uiterste voorzichtigheid is geboden. Vergouwen meent dat Van Hulst beter eerst een grondig onderzoek kan laten verrichten voordat ze haar sportieve activiteiten hervat. Biedert stelde haar echter voor een heupband te dragen. De eerste ervaringen leken hoopgevend en omdat Biedert had verzekerd dat doorgaan met sporten geen extra risico voor haar gezondheid betekende, wilde Elly van Hulst toch van start gaan. Tijdens het inlopen echter stelde zij vast dat iedere grote inspanning te pijnlijk was. Tien minuten voordat de deelneemsters aan de 3000 meter zich moesten melden hakte ze knoop door. 'Dat wil niet zeggen dat we nu ook de Europese kampioenschappen vergeten. We beginnen gewoon opnieuw en hopen dat het toch nog lukt', zei trainer Theo Kersten.