Gevoelens

Van zulke abonnees als Josien uit Rotterdam kan de schoorsteen niet roken. Nu ook haar tweede huwelijk is gestrand, schreef ze aan de redactie van Mens en Gevoelens, is ze door financiele omstandigheden gedwongen haar abonnement op te zeggen. In haar eerste huwelijk vormde de ziekelijke jaloezie van haar toenmalige echtgenoot de storende factor, in het tweede kreeg ze hyperventilatie omdat de man a-seksueel was ingesteld. Nu komt ze in de bijstand. 'En daar zitten hele nare consequenties aan vast, zoals het opzeggen van een tijdschrift waar ik nou juist zo enthousiast over was.' Sinds maart 1988 hebben Paul Haenen en Dammie van Geest vijftien nummers van hun tweemaandelijkse 'cultuur-humoristische tijdschrift' uitgebracht. Er zijn zo'n 2000 abonnees en via de kiosk worden telkens circa 3000 exemplaren verkocht. Dat is aardig, maar niet genoeg. Hoewel geen van de medewerkers vooral afkomstig uit de abonneekring ooit wordt gehonoreerd, moeten Haenen en Van Geest per nummer toch nog 'enkele duizenden guldens' uit eigen zak bijbetalen. Die situatie kan zo niet voortduren.

Het juli/augustus-nummer is dan ook het laatste in de huidige vorm. Mens en Gevoelens zal vanaf september maandelijks verschijnen. Er komt kleur in, de redactie wordt uitgebreid en er zal meer ruimte zijn voor journalistiek en satire. 'Ik heb zin om keet te trappen', meldt Margreet Dolman, de emotioneel hoofdredacteur in haar voorwoord. Ze draait er nog een beetje omheen, maar dat kan niet anders betekenen dan een verhoogde drempel voor de lezersbijdragen. Het klinkt als omzichtig verwoorde kritiek op het genre waarin de meeste inzenders zich bewegen: 'Over gevoelens schrijven kan dikwijls heel mooi zijn, maar af en toe ook eens iets anders.' Haenen en Van Geest zullen, zo beloven zij, niet tornen aan het uitgangspunt van hun blad. In september moet blijken of ze dat kunnen volhouden. Een echte redactie, honoraria voor medewerkers het begint al bijna op een gewoon blad te lijken.