HET LAND VAN DE ONBETAALDE REKENINGEN

In de eerste vier weken na de Duitse monetaire unie is de werkloosheid in de DDR nagenoeg verdubbeld. Het einde van de stijgende werkloosheid is volgens het Duitse weekblad Die Zeit nog niet in zicht. Het verschijnsel is kenmerkend voor de economische situatie in de DDR. Het blad heeft een rondgang gemaakt langs bedrijven en instanties in de DDR en de verslaglegging daarvan overtreft de meest sombere prognoses. Het Treuhandanstalt in Oost-Berlijn bij voorbeeld, een instantie die ongeveer 8000 bedrijven moest begeleiden naar de vrije markt, was binnen een maand door het budget van ruim tien miljard D-mark heen. Een gedeelte van het geld was bestemd als pleister op de wonde voor bedrijven die de concurrentiestrijd niet kunnen overleven. Maar alleen de 'winners' kunnen nu nog aankloppen bij het instituut. 'Dit is het land van de onbetaalde rekeningen', schertst de directeur van het instituut.

Die Zeit is verbaasd over het late tijdstip waarop de discussie over een belastingverhoging is begonnen. Volgens het weekblad is zo'n verhoging onafwendbaar en heeft de regering in Bonn de kosten van Duitse eenwording rijkelijk onderschat. De regering van Helmut Kohl droomt teveel van de sociale markteconomie van Ludwig Erhard - de geestelijke vader van het befaamde 'Wirtschaftswunder'. Maar de prognoses van Erhard na de Tweede Wereldoorlog waren beter dan de prognoses zoals die door de bondsregering worden gepubliceerd, schrijft Die Zeit.

Der Spiegel

De Iraakse leider Saddam Hoessein die Koeweit via een 'Blizkrieg' onder de voet liep, commandeert het op vier na grootste leger ter wereld en steekt zijn militaire aspiraties niet onder stoelen of banken. Het Duitse weekblad Der Spiegel publiceert deze week een lijstje onder de titel 'Heisse waren fur den Irak', waaruit blijkt dat ongeveer vijftig Duitse bedrijven direct en indirect hebben geholpen bij de opbouw van het Iraakse leger. Volgens het Zweedse onderzoeksinstituut Sipri behoort West-Duitsland samen met Frankrijk, Italie, Tsjechoslowakijke, China en de Sovjet-Unie wat wapens betreft tot de hofleveranciers van Hussein.

Het dreigement van Hussein om gifgas in de strijd te werpen kan hij waarmaken doordat vooral Duitse bedrijven actief hebben geholpen bij het opzetten van fabrieken die bij voorbeeld de zenuwgassen Tabun en Sarin maken. Ondanks het wapenembargo dat tijdens de oorlog tussen Irak en Iran bestond, kon Irak de bestanddelen die nodig zijn om deze gassen te produceren, in de Bondsrepubliek kopen. Het ging immers om 'bestrijdingsmiddelen voor de landbouw', merkt Der Spiegel fijntjes op.

The Economist

In de Bondsrepubliek is twee jaar geleden door de milieubeweging de 'Okobank' opgericht - een financiele instelling die alleen krediet verstrekt aan milieu-vriendelijke projecten. Het Britse weekblad The Economist schrijft dat de bank problemen heeft met het vinden van projecten die de toets der kritiek kunnen doorstaan. De bank, met een totaal vermogen van ruim zeventig miljard D-mark, was daarom genoodzaakt het geld ook in 'inferieure' projecten te steken. Dat is in slechte aarde gevallen bij veel clienten die op hun spaarrekening 1 a 1,5 procent minder krijgen dan bij commerciele banken. Tot nu toe hebben een aantal spaarders hun geld opgeeist. Maar als de 'Okobank' niet snel een oplossing voor dit dilemma vindt, eindigt de eerste groene bank in de rode cijfers, schrijft The Economist.