Britten steunen interventie in de Golf

LONDEN, 13 aug. De meeste vrouwen huilden en de mannen beten zich op de lippen. Maar toen het afscheid eenmaal voorbij was, gingen de duizend man Britse troepen dit weekeinde de oorlog in, vergezeld door de beste wensen van hun meeste landgenoten. Opiniepeilingen gaven aan dat 83% van de bevolking het beleid van de Britse regering steunt.

In Londen, waar de meeste Arabieren wonen, gaat het gesprek op straat over niets anders dan Irak en Koeweit. En Engelands grootste krant, de populaire Sun, drukte het gevoel van de natie vorige week donderdag bij benadering uit door over de hele voorpagina in kleur een Britse vlag af te drukken met daar weer overheen de enorme kop: 'Our boys go in!'.

Voor de populaire pers is, net als ten tijde van de Falkland-oorlog acht jaar geleden, de rolverdeling in het conflict om de Golf eenvoudig. 'Wij' zijn de 'good guys', Saddam Hussein is de slechterik en in die tekening zit geen enkele nuance. 'King Rat' noemt The Daily Mirror de Iraakse leider in haar hoofdartikelen.

Koning Hussein van Jordanie, die in de aanloop van het conflict vaak op de televisie hier verscheen om te pleiten voor meer tijd voor een intern-Arabische oplossing, komt er al niet veel beter af. Hem wordt verweten dat hij wel op Sandhurst (de Britse KMA) is geweest, wel een Engelse vrouw heeft getrouwd en zich bovendien de gastvrijheid van de Britse koninklijke familie laat welgevallen, maar dat hij desondanks niet meteen en voluit achter het beleid van de Britse regering ging staan. 'Hoeft niet meer in Londen te komen', concludeerde meer dan een populaire hoofdartikelschrijver daarom.

Voor de Arabieren, die traditioneel gedurende de zomermaanden naar Groot-Brittannie komen om de hitte in de Golfstaten te ontvluchten, moet het verblijf hier ongemakkelijk zijn. Van Koeweiti's en Irakezen werden vorige week opeens de creditcards waardeloos en de banktegoeden bevroren. Die situatie is nu enigszins genuanceerd, maar de winkels op Edgware Road, achter Marble Arch, die geheel zijn toegesneden op de verkoop aan Arabische toeristen, klagen nog steeds dat er van handel geen sprake meer is. Mahmoud Riyadh is een van de duizenden Iraki's die in Groot Brittannie studeren of werken en daarom semi-permanent in dit land verblijven. Riyadh is chirurg in Manchester en hij stond afgelopen week met een honderdtal landgenoten plus enkele solidaire Soedanezen voor de Amerikaanse ambassade in Londen om te demonstreren voor Saddam Hussein. 'Viva, viva Arab Unity' en 'Down, down George Bush' schreeuwde de groep. Volgens de demonstranten was de betoging niet georganiseerd door de Iraakse ambassade, ook al herhaalde hun protestbrief aan de Amerikaanse ambassadeur letterlijk de argumenten die steeds van Iraakse zijde worden aangevoerd: de acties van het Westen zijn schijnheilig omdat Israel nooit is aangepakt voor zijn invasie van de Westoever en de Gazastrook in 1967, 'waar duizenden Palestijnse vrouwen en kinderen zijn vermoord'. Hoe moeilijk het echter is 'de moslim-reactie' binnen de grenzen van het Verenigd Koninkrijk te peilen, bleek gisteren op een bijeenkomst van 35 moslim-organisaties in Londen. De vergadering werd voorgezeten door de voormalige popzanger Cat Stevens, die tegenwoordig Yusuf Islam heet. Hij kon niet voorkomen dat de Koeweiti's onder zijn gehoor voortijdig de vergadering verlieten, omdat, zei een van hen, 'hier de hoofdzaak niet aan de orde komt: de Iraakse invasie van Koeweit en het doden, het verkrachten en het plunderen'.

Stevens las later een verklaring voor waarin de overige moslim-organisaties opriepen tot een terugtrekking van alle buitenlandse troepen van Arabische bodem en tot het opzetten van een uit moslims bestaand vredesleger. De islamitische bevrijdingsbeweging Hizb Ut-Tahrir, een van de 35 organisaties, ging die verklaring niet ver genoeg. Zij verzamelde namen van vrijwilligers die bereid zijn een heilige oorlog in te gaan tegen de Amerikaanse strijdkrachten in Saoedi-Arabie.

Het sneuvelen van de eerste Britse onderdaan in het conflict volgens de tabloid-pers behalve een onschuldige toerist in Koeweit ook nog een 'voormalig oorlogsheld' drijft de weerzin van de meeste Britten tegen Arabisch en moslim-extremisme alleen maar verder op. Wie de opiniepeilingen wil geloven, kan daaruit aflezen dat meer nog dan in de Falkland-oorlog het zenden van troepen gerechtvaardigd wordt geacht. De regering is zich ervan bewust dat die steun bij een conflict van lange duur wel eens kan afzwakken en heeft daarom al gewaarschuwd dat een lange adem nodig zal zijn. Maar voorlopig overschaduwt het 'wij' -gevoel nog al die onderwerpen die twee weken geleden nog zo belangrijk leken. De aanhoudende onvrede over de poll tax, de stijgende inflatie, de moordende rentestanden zijn allemaal naar de binnenpagina's van de kranten verdwenen. De oppositie schaart zich geheel achter de regeringsleider. En wee degene die van plan was deze herfst een gooi naar het leiderschap van de Conservatieve Partij te doen. Margaret Thatcher lijkt voor het moment opnieuw gered te worden door de Falkland-factor, al heeft die nu een andere naam.