De geur van heiligheid rond kruisvaarders stonk

De beide werkgebieden hebben veel met elkaar gemeen; ze werken met hetzelfde materiaal en reageren zelfs op elkaar. Maar doorgaans gaapt er een brede kloof tussen videokunst en televisie. Alleen op een enkel lokaal kanaal is soms een band uit de kunstzinnige sector te zien; in het algemeen moet de videokunstenaar het stellen met het beperkte bezoekersaantal van gespecialieerde galerieen en festivals. Goed dus, dat de BBC er sinds vorige zaterdag vijf weken lang zendtijd voor uittrekt.

De eerste aflevering diende overigens vooral voor het bevestigen van mijn vooroordeel dat videokunst vaak weinig meer is dan slechte, amateuristisch geproduceerde televisie. In de banden van kunstenaars als William Wegman, Marikka Hakola, Robert Longo, Max Almey, Paul Garrin en het duo John Sanborn en Mary Perillo vielen me vooral ideeenarmoede en spanningsloosheid op futuristisch geknutsel, surrealistische plaatjes zonder betekenis, het mediabombardement becommentarieerd door een brij van beelden en geluiden en kunstjes met de ongebreidelde technische mogelijkheden, die al veel geraffineerder in videoclips worden verwerkt.

Niettemin lijkt het me de moeite waard vanavond ook de tweede uitzending van White noise te zien. De aankondiging rept van een aflevering in het teken van de dans: La La La Human Steps, een Braziliaanse versie van de Bolero van Ravel en een gedanst afscheid door Bill T. Jones van zijn voormalige, aan AIDS gestorven partner Arnie Zane. Ook daarvoor geldt, dat er nu bij hoge uitzondering iets van in een regulier tv-programma wordt vertoond. White noise, zaterdagavond, BBC 2, 21.30-22.10u.